clubs Archieven - Hockey.nl

Eerste post

info@aorta-ans.nl (Jan-Willem van Vliet) — Thu, 08 Feb 2024 09:46:02 GMT

This is a subtitle for your new post

The body content of your post goes here. To edit this text, click on it and delete this default text and start typing your own or paste your own from a different source.

Clubnieuws: De IJssel wil meebetalen aan watervelden

Thu, 08 Feb 2024 09:00:00 GMT

In onze rubriek Clubnieuws vind je de meest opvallende berichten van de 324 hockeyclubs in Nederland. Vandaag aandacht voor De IJssel dat wil meebetalen aan watervelden, het miljoenentekort bij de plannen voor de herinrichting van het sportcomplex van Alkemade, Mistral heeft een waterveld en lustrums bij Wijchen, Maarn en Eersel. Jouw club ook in deze rubriek? Mail ons dan op redactie@hockey.nl.

Het bericht Clubnieuws: De IJssel wil meebetalen aan watervelden verscheen eerst op Hockey.nl .

Deceptie op Eemvallei: kinderdisco eindigt in fiasco

Wed, 17 Jan 2024 06:00:00 GMT

Het had zaterdag een prachtige aftrap van het nieuwe jaar moeten worden op Eemvallei. Het jaarlijkse feest voor de Onder 12-jeugd werd echter een fiasco. Binnen een kwartier werd door boa’s de stekker uit de discolampen getrokken en kwamen tachtig kinderen op een donkere parkeerplaats te staan. ‘We zijn laconiek geweest, maar de straf is buiten proporties.’

‘Weet je wat ik het ergste vind? Dat zo’n jonge groep kinderen de dupe is geworden van regeltjes. Dat hun feest niet door is gegaan. Een avond waar ze naar uitkeken. Waar ze zich speciaal op hadden gekleed. Sommige meiden hadden voor de eerste keer make-up opgedaan. En dan eindigt het zo. Dat doet ons als club heel veel pijn.’

Eemvallei-voorzitter Hidde ten Hoor baalt er drie dagen later nog van. Van die zaterdagavond in Amersfoort, die zo in het water viel. Na een drukke zaaldag stond er voor de Onder 12-jeugd nog een toetje op het menu. De kinderdisco, die al jaren op de club georganiseerd wordt. Een onvergetelijke avond, voor 7,50 euro. Eentje die om half acht begon en tot tien uur ’s avonds duurde. Althans. Dat was dus de bedoeling.

Voorzitter Hidde ten Hoor met zijn hockeyende kinderen. Foto: Hidde ten Hoor

‘Sommige kinderen besloten zelf naar huis te lopen’

Rond kwart voor acht kwamen de belletjes binnen bij Ten Hoor, die zelf niet op de club aanwezig was. Van zijn vrouw, die hun zoontje naar het feest bracht. Van de secretaris, die ook een kind op de club had rondlopen. De boodschap was hetzelfde: ‘Het feest zit erop, de kinderen staan buiten. Alle ouders moeten zo snel mogelijk komen om iedereen weer op te halen.’

Twee ijverige ordehandhavers maakten rond kwart voor acht een einde aan het feest. ‘Zij vertelden aan de begeleiders die er rondliepen dat de club niet de vereiste vergunning had voor dit feest’, zegt Ten Hoor. ‘Achteraf gezien hadden we onze poot stijf kunnen houden. Maar iedereen schrok van het optreden van de boa’s. Dus gingen de lichten aan en de muziek uit. En werd iedereen uit het clubhuis geveegd. Het was een chaos. Tachtig kinderen kan je binnen met een man of zes nog wel in de gaten houden. Maar buiten ben je het overzicht kwijt. Sommige kinderen besloten zelf naar huis te lopen. We wisten niet meer wie waar was. Zo’n situatie wil je niet als club.’

Ten Hoor schreef diezelfde avond nog een mail aan de gemeente. ‘Wat hadden we fout gedaan? En waarom is handhaving niet met ons in gesprek gegaan? Ze wisten dat het feest eraan kwam. Dat was ook geen geheim, we hebben dat op onze clubkanalen gedeeld. Ik vind het heel teleurstellend dat we dit niet vooraf konden tackelen. Want bij de gemeente wisten ze blijkbaar dat er iets niet klopte. Wij deden niets verkeerd, dachten we.’

Foto: HC Eemvallei

De verwarring over de vergunningen

En eigenlijk weet Ten Hoor nog steeds niet precies wat er nou mis was. Of is. ‘Wel dat het dus waarschijnlijk met die vergunning te maken heeft. We hebben een Drank- en Horecavergunning, die hangt in de keuken. Jarenlang waren we in de veronderstelling dat dit genoeg was. In november kwam aan het licht dat er bij niet-hockeygerelateerde activiteit een aanvullende vergunning nodig was. Dit schijnt per gemeente te verschillen. Die aanvraag hebben we direct in gang gezet. Maar we hadden niet gedacht dat dit een kinderdisco zou beïnvloeden.’

De voorzitter steekt op dat front ook zijn hand in eigen boezem. ‘Misschien zijn we naïef geweest. Waren we wat laconiek, omdat we dachten dat we het wel goed zat met de vergunning voor zaterdag. Dat kunnen we onszelf aanrekenen. Maar dan alsnog hè…We hebben het hier over een feestje voor kinderen. Met cola en chips. De straf is dus buiten proporties. Op zondagen is het drukker op de club en wordt er bovendien alcohol geschonken. Maar daar hoor je nooit iemand over.’

Ten Hoor heeft de indruk dat er naar een stok wordt gezocht om Eemvallei mee te slaan. ‘Er is dit seizoen ook alweer een paar keer geklaagd over geluidsoverlast. Kijk, toen we hier jaren geleden als club begonnen was er geen bebouwing in de buurt. Inmiddels staan overal huizen, sommige vrij dicht bij de club. Dan hoor je weleens geluid van muziek of van ballen die tegen een plank vliegen. Dat kan gebeuren in de buurt van een sportclub.’

Eerst moet de club nog even bijkomen van de teleurstellende zaterdag. ‘We proberen zo snel mogelijk iets nieuws te organiseren voor de kids’, belooft Ten Hoor. ‘Maar voordat we nu iets op poten zetten, stuur ik eerst even een berichtje aan de gemeente. Dit gaat ons niet nog een keer gebeuren. En tegen andere clubs zou ik zeggen: laat je niet verrassen met die vergunningen. Want zoveel teleurgestelde koppies, dat wil je echt niet.’

Het bericht Deceptie op Eemvallei: kinderdisco eindigt in fiasco verscheen eerst op Hockey.nl .

OR-voorzitter klaar met scheldend publiek: ‘Groot probleem’

Thu, 11 Jan 2024 06:00:00 GMT

Een live-interview op de radio, een televisie-optreden en belletjes van journalisten. Afgelopen maand stond Pieter Janssen, de voorzitter van Oranje-Rood, even vol in de schijnwerpers. De aanleiding: zijn column op de eigen clubsite . Daarin schreef Janssen dat hij het schelden en tieren op zijn hockeyclub helemaal zat is.

Houd je een bitje in, was de Eindhovense oproep. Inderdaad op z’n Brabants. Je moet je een beetje (bietje, bitje) inhouden. Dat was de boodschap, die al snel opgepakt werd. De hockeybond meldde zich, clubs uit de regio en zelfs andere sporten lieten van zich horen. Allemaal vertelden ze Janssen dat zij het probleem herkennen en er net zo klaar mee zijn als de voorzitter van OR.

De aanleiding? Het zoveelste incident op de club. Tijdens een van de laatste veldwedstrijden van 2023 was er (weer eens) kritiek op de arbitrage. Eindhovense kinderen die plichtsgetrouw hun fluitbeurt vervulden. Uiteindelijk verlieten zij huilend het veld. ‘Dat is toch te gek voor woorden?’, foetert Janssen. ‘En het is geen incident. Het gebeurt vaker. Niet alleen hier, maar bij veel meer clubs. Er staan te fanatieke ouders aan de zijlijn. Zij zien in dit geval het niet bekwaam genoeg fluiten als reden om helemaal los te gaan. Daar begrijp ik niks van. Bovendien slaat dat gedrag weer over op de coaches en spelers. Schandalig toch.’

Het niet sociaal veilig voelen

‘De kracht van de hockeysport is juist dat er gefloten wordt door kinderen’, gaat hij verder. ‘Dat maakt onze sport zo uniek en is bovendien ook een stukje ontwikkeling voor hen. En natuurlijk is dat spannend. Dat begrijpen we allemaal toch? Bovendien is iets wat je zelden doet, iets wat je zelden goed doet. We begeleiden ze. Geven ze tips. Maar alle tips hebben geen nut als je je simpelweg sociaal gezien niet veilig voelt op een veld.’

De Eindhovense tribune. Foto: Willem Vernes

Janssen heeft het vaak genoeg meegemaakt. Gevloek langs de lijn. En de keren dat hij er getuige van was, ging hij de dialoog aan. ‘Je moet het bespreekbaar maken. Dan kan je het gedrag in de kiem smoren. Je maakt iemand bewust van zijn of haar gedrag. Maar zoiets kan je van de jeugd niet verwachten.’

Superscheidsrechter

Janssen gelooft niet in een soort ‘superscheidsrechter’, zoals hij zelf noemt. Een vrijwillige volwassene die zich de hele dag bekommert om de jeugdige scheidsrechters. Een oplossinkje, dat op verschillende clubs in Nederland uitgevoerd wordt. Natuurlijk, hij vindt het initiatief goed, maar de uitvoerbaarheid maakt het lastig. ‘Zo iemand kan niet overal, continu zijn. Je bent niet tegelijkertijd op veld 1 en veld 8. Krijgt dus nooit alles mee. Ik zie nu dat er soms ouders van scheidsrechters langs de lijn staan. Die hebben geen verstand van hockey, maar er puur staan voor de bescherming van het eigen kind. Zonder functie, dienend als een een soort van damage control .’

Dat kan niet de oplossing zijn, vindt de voorzitter. Werk aan de winkel dus. Tijd om aan te pakken in Eindhoven. De club heeft daarom besloten om vanaf de tweede seizoenshelft aan de jeugdteams een extra taak toe te voegen. Onder de ouders worden niet alleen de fruit- en rijbeurt meer verdeeld, maar ook de wedstrijdbegeleiding-beurt. In de teamtassen met ballen, pionnen en strafcornermaskers, verschijnen vanaf maart nu ook twee groene hesjes. ‘Die kunnen gedragen worden door de ouders. Zij worden verantwoordelijk voor het gedrag langs de lijn. Het hesje maakt je herkenbaar.’

Pieter Janssen. Foto: Willem Vernes

Hoe ziet de voorzitter zo’n rol helemaal voor zich? ‘Als je als ouder die beurt hebt, ga je van tevoren even naar de scheidsrechters en coaches toe’, vertelt hij. ‘Je legt je rol uit. Je hoeft geen verstand van het spelletje te hebben, maar je staat er voor de veiligheid. Iedereen kan het. Je moet het absoluut niet zien als een politieagent. Laat ik het een sfeermaker noemen. De persoon in kwestie straft ook niet. Zo iemand let extra op de sfeer. Moet ervoor zorgen dat iedereen uiteindelijk – als de eindstand het toelaat – met een lach van het veld afloopt.’

‘Probleem is veel groter dan we denken’

Eindhovense ouders in groene hesjes. Vanaf maart gaan we het zien. ‘Vergis je niet’, besluit hij. ‘Het is echt een groter probleem dan we met z’n allen denken. We moeten elkaar in de gaten houden. Ik hoop dat we in de toekomst geen wedstrijdbegeleiders meer nodig hebben. Geen hesjes meer hoeven dragen. Dat het aan de zijlijn vanzelf gaat. Maar zover is het niet. Het is tijd voor actie. Elke traan of gevoel van onveiligheid die we kunnen voorkomen is er één.’

Het bericht OR-voorzitter klaar met scheldend publiek: ‘Groot probleem’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Zeiknatte hal zorgt voor zaalchaos in Uden

Wed, 10 Jan 2024 16:00:00 GMT

Ze hadden er zoveel zin in, deze winter. 35 zaalteams stonden te trappelen van ongeduld bij HC Uden. Maar het indoorseizoen verliep compleet anders dan gehoopt. En dat allemaal door een zeiknatte hal.

Eigenlijk hadden ze een luxepositie. Uden beschikt over een vaste zaal, waar ze al drie jaar met veel plezier gebruik van maken. Een hal die hoort bij de plaatselijke middelbare school, het Udens College. Het is maar een paar minuten fietsen van de hockeyclub en ook nog eens centraal gelegen in de Brabantse plaats.

Dat is allemaal schitterend. Maar dit zaalseizoen hebben ze daar helemaal niets aan in Uden. Er rolt namelijk geen enkele bal in hun vaste winteronderkomen. Het is een gevolg van de waterschade die in december ontstond. ‘Door de vele regen is het grondwater door de fundering heengekomen. Daardoor staan er plassen op de vloer. En ja, dan is het lastig zaalhockeyen’, vertelt Wouter Smits, bestuurslid hockeyzaken bij Uden.

Smits was er vorige maand maar druk mee, toen de zaalproblemen aan het licht kwamen. ‘We dachten eerst dat we het wel binnen een weekje zouden oplossen. Dat de schade niet groter was dan een paar afgelaste trainingen en een weekend dat niet doorging. Maar dat viel vies tegen.’

Want na dat eerste zaalweekend – van 9 en 10 december – was het waterissue nog steeds niet verholpen. ‘Toen gingen alle alarmbellen wel af’, vertelt Smits. ‘We zijn volledig afhankelijk van de zaal in het Udens College. Dit seizoen hadden we doordeweeks zo’n tien trainingsuren geregeld. In het weekend staan er elke dag van ’s ochtends tot ’s avonds teams te hockeyen. Opeens ging daar een streep doorheen. Moesten we hierdoor onze teams terugtrekken? Alles was ineens onzeker.’

Foto: Van Assendelft/Jeroen Appels

Hoe een padelcentrum in Oss uitkomst bood

Vlak voor kerst was de club in opperste staat van alertheid. Er werd last minute een bestuursvergadering ingelast, met maar één agendapunt: hoe het nou in vredesnaam verder moest in de zaal. ‘Dat terugtrekken was voor ons echt het allerzwartste scenario. Dat wilden we echt voorkomen. Maar dan moesten we wel onze wedstrijden kunnen spelen. Ga maar eens een paar dagen voor de kerstvakantie een zaaltje regelen, waar ook hockeygoals en balken liggen. Dat was een klus die we niet zelf konden klaren.’

Via het district Zuid-Nederland werd een brandbrief gestuurd naar de clubs in de regio. Wie kon Uden een reddingsboei toewerpen? De helpende hand kwam van MHC Oss, dat twintig kilometer verderop ligt. ‘Ze huren daar een zaal dat bij een padelcentrum hoort. En daar waren nog wel wat weekenduren over. Met wat gepuzzel konden we aardig wat wedstrijdmogelijkheden vinden. Bovendien kregen we ook groen licht uit Volkel – dat naast Uden ligt -, waar we tot drie jaar geleden zaalhockeyden. Daar was een zaal beschikbaar in het weekend. De balken namen we mee uit onze eigen zaal. De trainingen hadden we toen al uit ons hoofd gezet, dat was geen haalbare kaart.’

Met kunst- en vliegwerk werd een nieuw wedstrijdschema gemaakt. ‘Inmiddels waren we twee afgelaste weekenden verder. Dan heb je het over twintig uur aan wedstrijden. Die kunnen we helaas niet allemaal meer inhalen. En in de komende weken kunnen we ook niet alle wedstrijden afwerken. Dus ja, in poules van onze teams ontstaan onafgemaakte competities. Ik heb begrepen dat uiteindelijk de stand wordt bepaald aan de hand van het gemiddeld aantal punten. Niet ideaal, maar het zij zo.’

Uden in actie in de ‘reserve-zaal’ in Volkel. Foto: HC Uden

Volgend jaar een blaashal?

De aanname van Smits wordt bevestigd door de KNHB. In totaal worden 39 wedstrijden in elf competities van Zuid-Nederland niet gespeeld. ‘Eigenlijk zijn we al blij dat we de teleurstelling kunnen beperken. Het was een helse klus om de wedstrijden te verplaatsen en iedereen juist te informeren. Al liepen we er wel tegenaan dat de apps en clubsites niet alle tijden juist synchroniseerden.’

Dat zorgde er bijvoorbeeld voor dat het Jong Senioren-mannenteam van Uden twee uur te vroeg aanwezig was bij een wedstrijd in Oss. ‘Ze hebben dat goed opgelost’, lacht Smits. ‘Ter plekke heeft dat team een padelbaan geregeld. Stonden ze daar, in clubtenue. Eigenlijk wel een mooi verhaal, toch?’

Voor Uden is het nu zaak om de zaalsores goed af te sluiten. ‘We bekijken nu of we nog compensatie kunnen geven aan de leden, voor de gemiste trainingen. We hebben extra buitentrainingen geregeld, maar door de vorst wordt dat deze week niets. Voor volgend jaar moeten we maar kijken of een blaashal haalbaar is. Al is dat natuurlijk ook geen garantie voor een probleemloos zaalseizoen.’

Foto: HC Uden

Het bericht Zeiknatte hal zorgt voor zaalchaos in Uden verscheen eerst op Hockey.nl .

HCM De Bakenhof: hockeyen in een Arnhemse aandachtswijk

Wed, 27 Dec 2023 06:00:00 GMT

Een doodgewone decembermiddag in de Arnhemse wijk Malburgen. In een zaaltje is een Mixed Onder 10-team aan het trainen. Een ploegje dat anders is samengesteld dan de meeste hockeyteams. Kinderen uit Somalië, Eritrea en ook van Nederlandse afkomst. Welkom bij HCM De Bakenhof, het nieuwste project van de Hockey Foundation.

‘Weet je wat me het meest raakt? De verwondering over dingen die voor een heleboel mensen in ons land heel gewoon zijn. We hadden fruit meegenomen naar een uitwedstrijd. Alleen maar wat druiven, voor in de rust. Maar voor de meeste kinderen was dat echt een traktatie. Iets wat ze thuis amper krijgen. Zo’n situatie drukt je enorm met de neus op de feiten. Het doet je beseffen dat het zin heeft wat we aan het doen zijn.’

Het is een van de realiteitsmomentjes van Alwin Nieuwenstein, voorzitter van HCM. Hij is al twee jaar voorzitter van de Arnhemse club. Maar dit jaar kreeg-ie er een uitdaging bij. De verenging besloot z’n maatschappelijke hart te laten spreken. Ze kozen ervoor om er een satellietlocatie bij te nemen. Eentje die ervoor moest zorgen dat kinderen in een zogeheten ‘aandachtswijk’ in de buurt op een makkelijkere manier in contact konden komen met hockey. HCM De Bakenhof zag daardoor aan het begin van het seizoen het levenslicht. Inmiddels hockeyen daar dertien kinderen, het mixed-team doet mee aan de competitie.

‘We hoorden al dat de Hockey Foundation van de KNHB bezig was met hockeylessen op scholen in Arnhem-Zuid’, vertelt Nieuwenstein. ‘Op dat moment ging bij ons een lichtje branden. Op welke manier konden we zelf iets betekenen voor die kinderen, die uit zichzelf niet zo snel bij een hockeyclub terechtkomen. Er is veel armoede aan deze kant van de stad. Als club die toevallig in de buurt ligt, kunnen we daar een sociale bijdrage aan leveren. Hockey blijft immers een dure sport, waar je niet zo makkelijk instapt.’

Foto: Willem Vernes

Geen clubhuis, inschrijven langs de lijn

De molen ging draaien. HCM en de Hockey Foundation gingen om tafel met de gemeente Arnhem en regionale sportinstanties. Het mondde uit in de zijtak van de Gelderse club. De Hockey Foundation die sinds 2020 bestaat, richtte zich tot dit jaar alleen op nieuwe clubs zoals het Amsterdamse Noorderlicht of het Groningse Martinus. ‘In die drie jaar zijn er negen verenigingen bijgekomen’, vertelt Gabrielle van Doorn, manager van de Foundation. ‘Het oprichten van nieuwe clubs in zwakkere wijken, dat werkt. Dat blijven we ook doen. Maar we wilden ook kijken naar een nieuwe vorm, een verrijking. Een opzet waarin we gebruik kunnen maken van de structuur en ook de bestuurlijke kracht van een bestaande club. Zo hoef je niet het wiel steeds opnieuw uit te vinden.’

Daardoor gaat er tijdens het veldseizoen elke maandag en zaterdag een afvaardiging van HCM naar een Cruyff Court, zo’n zes kilometer verderop. In de winter naar het zaaltje in de wijk, waar we de training bij mochten wonen. Voor sticks, ballen en ander materiaal wordt gezorgd. Nieuwenstein: ’Het vraagt best veel van onze vrijwilligers. Daarom zijn we ook niet over een nacht ijs gegaan. Je moet je mooie plannen ook waar kunnen maken. Natuurlijk loop je tegen allerlei dingen aan. Er is al een aantal tegenstanders verkeerd gereden. Zo’n veldje is minder makkelijk te vinden dan een club. We hebben daar ook geen clubhuis of kleedruimte. Aanmelden, ook zo’n punt. Deze ouders vinden je niet via een website. Het inschrijven doen we samen, met een geprint papiertje langs de lijn. Het is dus pionieren. Maar we doen het met liefde. Zeker als je ziet wat je ervoor terugkrijgt.’

‘Je moet je voorstellen dat de kinderen het thuis niet ruim hebben. Hun wereld is vrij beperkt, het hele leven speelt zich binnen een kilometer van huis af. Hun ouders spreken vaak slecht of amper Nederlands en hebben geregeld geen auto of een fiets voor handen. En dan heb je ‘opeens’ een uitwedstrijd.’

Foto: Willem Vernes

Oorlogslanden en hongersnood

Nieuwenstein kijkt even op. Hij gaat het niet snel vergeten. De reis naar Oosterbeek. De eerste uitwedstrijd voor HCM De Bakenhof. Het was maar twintig minuutjes in de auto. Het rijden regelen ze vanuit de club. ‘Dat ritje was al een belevenis. Samen op weg, het leek wel een feestje. Er ging een wereld voor hen open. Toen we daar aankwamen vroegen ze of ze in het bos mochten spelen, dat naast de club ligt. Haha, dat mocht best. Maar eerst gingen we hockeyen.’

Hij vertelt het met een blije, optimistische toon. Maar Nieuwenstein weet ook maar al te goed dat de kinderen, van nog geen tien jaar, soms al een heel verleden met zich meezeulen. Sommigen zijn gevlucht uit oorlogslanden. Hebben ondervonden wat echte hongersnood is. Of komen uit gezinnen die op allerlei manieren gebroken zijn.

Foto: Willem Vernes

‘Het is prachtig om kinderen de mogelijkheid te bieden om lol te beleven. Samen sporten, in een veilige omgeving. Wat ze hier leren gaat veel verder dan alleen een potje hockeyen. Het gaat ook om samenwerken, elkaar helpen en afspraken nakomen. Dat kan deze kids echt verder helpen. Ik ben er trots op dat we dat als club voor elkaar kunnen krijgen. Dit initiatief past ook heel goed bij de DNA van onze club. We zijn een gewone hockeyclub voor iedereen, ongeacht ieders afkomst.’

Ondertussen heeft de pilot met HCM al navolging gekregen. Ook HC Den Bosch is gestart met hockeyactiviteiten in een lage inkomenswijk. ‘In andere grotere steden is ook interesse in deze opzet’, vertelt Van Doorn. ‘Maar we zijn voorzichtig. Dit project past niet bij iedere club. Als het je alleen om de ledenwerving te doen is, dan kan je beter niet instappen. Dit moet je echt willen uit maatschappelijk oogpunt. Maar dat kan echt heel waardevol zijn. Onbetaalbaar mooi.’

Het bericht HCM De Bakenhof: hockeyen in een Arnhemse aandachtswijk verscheen eerst op Hockey.nl .

Hoe Thirsa Kho haar geluk vond in de Reserve Eerste Klasse

Tue, 26 Dec 2023 06:00:00 GMT

Vier seizoenen geleden kwam Thirsa Kho (22) als toen 18-jarig talent naar Oranje-Rood. Nadat ze bij Nijmegen op haar zestiende al debuteerde in de Hoofdklasse. Maar in 2023 verdween de naam van Kho van de Eindhovense spelerslijst. Ze hockeyt nu bij Don Quishoot in het tweede team en had na jaren van twijfel, geen betere keuze kunnen maken.

‘Toen ik op de basisschool een hockeyles kreeg, vond ik dat geweldig. Later was ik bijna iedere dag op Nijmegen. Doorliep de eerste teams en moedigde iedere zondag met bal en stick dames en heren 1 aan. Op mijn zestiende debuteerde ik. Ik leefde voor hockey. Heb nooit het gevoel gehad dat ik in die tijd iets gemist heb. Dat ik later voor Oranje-Rood gevraagd werd, vond ik heel gaaf.’

Het was Tina Bachmann die haar bij de Eindhovense selectie haalde in de zomer van 2019. Kho speelde vlak daarvoor met Oranje U18 een internationaal toernooi op het complex van Oranje-Rood. De Duitse coach zwichtte voor het spel van de middenvelder. ‘Ik genoot van mijn eerste seizoen’, gaat Kho verder. ‘Ik leerde veel. Speelde samen met Laura Nunnink en Freeke Moes. Was ondertussen begonnen met mijn studie Technische Bedrijfskunde en woonde samen met vier teamgenoten. Die zag ik veel, maar we hadden allemaal ook een heel ander leven. Ik voelde toen heel erg dat ik bij mijn studie ook vrienden wilde hebben.’

Thirsa Kho tijdens de Six Nations in Eindhoven. Het toernooi dat ze zich bij Oranje-Rood in de kijker speelde. Foto: Willem Vernes

Keuze tussen hockey of diepere vriendschap

En daar snijdt Kho direct een belangrijk punt aan in haar leven. Een twijfel die tijden door haar hoofd spookte. Kies ik voor vriendschap, of kies ik voor het hockey?

‘Mijn vrienden die ik via mijn studie maakte in Eindhoven, zaten allemaal bij een dispuut’, blikt Kho terug. ‘Zij hebben het superleuk samen. Hebben een superfijne band’, legt de Eindhovense uit. Die daar toen haar conclusies uit trok. ‘Zo’n band met iemand, die had ik helemaal niet. Ook niet met iemand in mijn hockeyteam’, vertelt ze eerlijk.

‘Dat vond ik heel zonde’, gaat ze verder. ‘Je besteedt met je team zoveel tijd met elkaar, maar hoe diep is die vriendschap nou echt? Daar kwam ik steeds vaker achter. Bijvoorbeeld dat teamgenoten niet eens wisten van elkaar wat ze studeerden. Dat soort dingen. Ik ben iemand die veel waarde hecht aan het weten hoe het met een ander gaat. Maar ik snap ook dat anderen daar in het hockey anders in zitten. Je staat daar omdat je hockeyt en niet voor de vriendschappen. Als die erbij komen kijken, is dat mooi meegenomen.’

‘Hoe had ik mezelf nou weer in zo’n situatie gebracht?’

Kho besloot na jaren wikken en wegen voor nieuwe en diepere vriendschappen te kiezen. Eind 2022 deelde ze haar twijfels voor het eerst met coach Rob Haantjes. Het liefst wilde ze hockey en het studentenleven combineren, maar dat was lastig. Haar dispuutsavond was op dinsdag. De dag dat Oranje-Rood een vast trainingsmoment had. De trainingsweek zag er dat seizoen anders uit dan normaal. Haantjes had een paar vaste momenten en een aantal facultatieve momenten ingepland. Kho was bij alle niet-verplichte momenten, maar moest op de verplichte dinsdag verstek laten gaan. Dat bleek onhoudbaar. De middenvelder stopte in de winter bij het team, dat toen in de Promotieklasse speelde.

Thirsa Kho. Foto: Willem Vernes

‘Misschien waren die laatste maanden hockeyend gezien wel mijn fijnste tijd’, blikt ze terug. ‘Maar dat had ook te maken met het feit dat ik beter in mijn vel zat. Omdat ik naast het hockey meer deed. Ik vond de keuze zo moeilijk. Ik werd van beide dingen heel gelukkig. Ik was ook bang dat als ik voor het hockey zou kiezen, dat ook niet goed zou gaan. Omdat ik dan waarschijnlijk weer wat minder fijn in mijn vel zou zitten. Ik heb getwijfeld. Gemaald. Mijn hoofd maakte overuren. Dat ik midden in het seizoen stopte, vond ik het lastigste. Hoe had ik mezelf nou weer in zo’n situatie gebracht? Als het echt niet anders had gekund, had ik het seizoen wel afgemaakt. Maar ik kon het niet.’

‘Ik denk dat mijn teamgenoten niet allemaal mijn keuze hebben begrepen’, gaat ze verder. ‘Zij wisten niet wat ik naast het hockey allemaal had. En hoe ik dat vond. Niet iedereen was volledig geïnteresseerd. Misschien lag dat ook aan mij hoor, was ik er niet heel open over. Ik snap dat je er een mening over hebt, als een teamgenoot midden in het seizoen stopt’, vertelt ze realistisch. ‘Ik weet dat ik mensen in de steek heb gelaten, maar ik moest voor mijn geluk kiezen. Dat staat bovenaan.’

Vaste supporter

Maar wie niet beter wist, zou denken dat Kho last had van een blessure, of iets dergelijks. De middenvelder was immers nog vaak op Oranje-Rood te vinden. Als het paste, stond ze op de zondagen langs de lijn. Moedigde ze haar oude teamgenoten aan. Met als moment suprême, de kampioenswedstrijd tegen Push, begin mei.

Een dag die Kho nog als gisteren kan herinneren. ’Natuurlijk vond ik het jammer dat ik toen niet binnen de lijnen stond en mis ik het wel. Als ik een wedstrijd zie, waar het echt om gaat. Waar je dan samen heel hard voor traint. Het was soms moeilijk en raar om langs de lijn te staan, maar ik genoot ervan. Ik had niets liever gewild dan dat ze zouden promoveren.’

Thirsa Kho in duel met Kiki Rozemeijer. Foto: Willem Vernes

Heeft ze zich nooit afgevraagd of ze niet gewoon pech heeft gehad? Dat haar timing bij Oranje-Rood tegenzat? Ze kwam in een jaar dat Yibbi Jansen, Valerie Magis, Maria Granatto en Shihori Oikawa weggingen en met Stefan Duyf aan het roer vrijwel niks won. Na de degradatie hield ze, als klap op de vuurpijl, nog maar zes teamgenoten over.

‘Nee’, klinkt ze duidelijk. ‘Ik denk dat ik altijd zocht naar oprechte interesse en echte vriendschap. Ik heb heel leuke jaren bij Oranje-Rood gehad. We aten vaak op vrijdag samen, bleven hangen op de club. Speelden spelletjes. Ik heb er een hoop mogen leren. Ook als mens.’ Ze is eerlijk. Heeft inzicht gekregen in haar eigen doen en laten. ‘Ik had meer nodig dan dat. Vroeger werd ik geleefd en nu leef ik. Heb ik meer vrijheid. Kan ik gewoon ja zeggen op uitjes. De afgelopen zomer had ik voor het eerst echt vakantie. Had geen enkele hockeyverplichting. Ik was eigenlijk vergeten dat het zo ook kon.’

Van Hoofdklasse naar Reserve Eerste Klasse

Inmiddels is Kho weer op het hockeyveld te vinden. Want op het spelletje zal ze altijd verliefd blijven. Ze speelt in dames 2 van de Eindhovense studentenclub Don Quishoot. Waar ze van bijna alles geniet. ‘Ik moet wel wennen aan de speeltijden. Laatst, moesten we om kwart voor vijf in de middag’, ze lacht als ze eraan terugdenkt. Hoewel ze uitkomt in de Reserve Eerste Klasse, is haar fanatisme nog altijd gigantisch. ‘Ik wil altijd winnen. Kan er nog steeds chagrijnig van zijn als dat mislukt. Maar balen van mijn medespelers doe ik niet. Hier heb ik zelf voor gekozen.’

Ze wil graag nog wat meegeven. ‘Doe wat je gelukkig maakt. Natuurlijk, voor sommigen is het goed zoals het is. Het is alleen zo makkelijk om te blijven doen wat je doet. Een ander pad bewandelen is spannend. Ik werd gezien als professioneel hockeyer, maar de wereld eromheen is niet zo professioneel. Je kan er niet van leven. Moet je leven ondertussen opbouwen. Hebt tijd nodig voor andere dingen. Ik vind het een semi-profsport, maar de hockeywereld verwacht dat je als prof leeft. Hockey kan altijd nog. Maar kies voor je geluk.’

‘Eigenlijk hè’, besluit ze. ‘Zit ik echt vrolijk op de fiets, als ik weer mag gaan trainen’, vertelt ze. ‘Ik waardeer het nu meer. Ik deed het vroeger zo vaak, dat het allemaal normaal werd. Nu denk ik: yes, ik mag weer.’

Het bericht Hoe Thirsa Kho haar geluk vond in de Reserve Eerste Klasse verscheen eerst op Hockey.nl .

Bully Heren 1 naar Pakistan: hoe een grap realiteit werd

Wed, 20 Dec 2023 16:30:00 GMT

Bully Heren 1 reist komende februari naar Pakistan, het land van hun coach Fareed Ahmed. De Oldenzaalse ploeg gaat daar onder meer drie wedstrijden spelen in het grootste hockeystadion van de wereld. Wat begon als een grap werd realiteit.

‘De aanbetaling voor de vliegtickets zijn gedaan. Dertig dagen voor vertrek moeten we de rest van het bedrag betalen. Ja, het is heel bijzonder. Het is voor veel van mijn teamgenoten de eerste keer dat ze buiten Europa komen. Ikzelf moest een paspoort aanvragen’, zegt de 26-jarige Ruben Kattier.

Het verhaal begint in een auto. Ergens onderweg tijdens de voorbereiding op het seizoen oppert Kattiers teamgenoot Jan-Willem Wijnbergen al grappend tegen zijn coach dat de ploeg in winter ook een keer naar Pakistan kan.

Ahmed reageert dat het niet zo duur is om naar Pakistan af te reizen. Kattier en zijn teamgenoten horen hun coach aan, maar het gesprek verdwijnt al snel naar de achtergrond.

Sander Baart in duel met Fareed Ahmed van Pakistan in de halve finales van de Champions Trophy in Melbourne tussen de Oranje Heren en Pakistan (5-2) in 2012. Foto: ANP/Koen Suyk

Uitnodiging uit Pakistan

Maar coach Ahmed neemt de grappig bedoelde opmerking serieus en gaat aan de slag met het verwezenlijken van het idee. De 34-jarige Ahmed is een voormalig Pakistaans international. Hij speelde met de nationale ploeg onder meer op de Olympische Spelen van Londen in 2012 en won datzelfde jaar brons tijdens de Champions Trophy. Sinds 2017 woont Ahmed met zijn vrouw in Hengelo.

Als het gesprek in de auto na een aantal weken weer ter sprake komt, zegt Ahmed dat er een uitnodiging uit Pakistan op tafel ligt. ‘Toen we dat hoorden, dachten we wel: dit is wel heel serieus.’

De uitnodiging komt van de hockeyacademie in Lahore van een van Ahmeds beste vrienden en voormalig teamgenoot. ‘Fareed zei tegen ons: als jullie je vliegticket betalen, doen wij de rest. Het hotel, de faciliteiten, begeleiding en transfers worden allemaal geregeld. Toen ben ik toch voorzichtig op Skyscanner gaan kijken hoe duur de vliegtickets naar Lahore zijn.’

Kattier ziet dat een ticket zo’n zeven- à achthonderd euro per persoon kost. ‘Dat is veel geld, maar als al het andere wordt betaald, valt het ook wel weer mee.’

Iedere speler legt vijfhonderd euro in, zegt Kattier. De rest van het bedrag moet via sponsoracties bij elkaar worden gebracht. Zo verkoopt het team tweehonderd clubsjaals. ‘We hebben het bedrag zo goed als gehaald.’

Ruben Kattier in actie voor Bully Heren 1. Foto: Privéfoto Ruben Kattier

Inzamelen keepersspullen

Als tegenprestatie voor de uitnodiging zamelt de ploeg keepersspullen in om in Pakistan uit te delen. ‘We hebben een oproep gedaan bij clubs uit de regio. Ik ben bijvoorbeeld ook naar Voordaan gereden om spullen op te halen. Er liggen nu heel veel keepersspullen bij iemand in de schuur.’

Hoewel er veel enthousiasme is voor de reis zijn er ook zorgen. Zorgen om de veiligheid in Pakistan. Wie op de website van de Rijksoverheid kijkt ziet heel veel gebieden waar het reizen wordt afgeraden. Het gebied rondom Lahore is geel gekleurd. Dat betekent dat je naar de stad kan afreizen, maar dat er wel risico’s zijn.

‘De veiligheid riep wel vraagtekens op. Binnen de ploeg hebben het onderwerp vaak besproken, maar Fareed heeft ons kunnen overtuigen en de twijfels weggenomen’, legt Kattier uit.

Lahore is na Karachi de tweede grootste stad van Pakistan en heeft een duizelingwekkend inwonertal van bijna veertien miljoen. In de stad staat ook het grootste hockeystadion van de wereld: National Hockey Stadium. Het heeft een capaciteit van 45.000 zitplaatsen. Om even de vergelijking te maken: Oldenzaal telt iets meer dan 32.000 inwoners.

National Hockey Stadium in Lahore, Pakistan

Beleven van de cultuur

De heren van Bully zijn van 17 tot en met 25 februari in Lahore. De huidige nummer vier van de Tweede Klasse gaat drie wedstrijden spelen, trainen en een clinic geven.

‘De afgelopen zeven jaar zijn we twee keer naar Barcelona geweest en een keer naar Valencia. Dat ging gepaard met gezelligheid en feest. Dit keer wordt anders, een andere insteek. We willen ook de cultuur in Pakistan beleven’, zegt Kattier.

Hoewel de laatste dingen nog moeten worden geregeld, zoals visa, is het aftellen al begonnen. ‘Als team zijn we al lang bij elkaar. Aan het einde van het seizoen gaat een aantal jongens stoppen. De reis is een soort van afscheid, een mooie afsluiting. We gaan proberen zo veel mogelijk te filmen en op Instagram te zetten. Ik heb het voorgevoel dat wij de weg vrij kunnen maken voor andere teams.’

Het bericht Bully Heren 1 naar Pakistan: hoe een grap realiteit werd verscheen eerst op Hockey.nl .

Ramvolle zaterdag De Mezen MO12-5: drie wedstrijden in drie uur

Fri, 01 Dec 2023 16:00:00 GMT

Ga er maar aan staan. Op een dag een veldwedstrijd en twee zaalwedstrijden spelen. Sterker nog: in drie uur tijd. De Mezen MO12-5 brengt zaterdag een bezoek aan Deventer waar de ploeg in een rotgang drie wedstrijden afwerkt. Een verhaal over de bomvolle zaterdag van de Harderwijkse tieners.

Drie wedstrijden op een dag. De bizarre ochtend begint met een veldwedstrijd, om 10.15 uur tegen Deventer MO12-4. Als die wedstrijd afgelopen is, hebben de tieners een half uur rust, tot de allereerste zaalwedstrijd gepland staat. Geloof het of niet, maar dan staan dezelfde teams van Deventer en De Mezen weer tegenover elkaar. Ditmaal om 12.15 uur. Aansluitend – dus zonder pauze – volgt wedstrijd nummer drie. Om 13.05 uur in dezelfde zaal, tegen Zwolle MO12-5.

Deze onvergetelijke zaterdag ontstond op 28 oktober. ‘Toen liet Deventer ons weten dat ze niet konden spelen. Ze kregen geen team op de been. We zijn toen samen op zoek gegaan naar een inhaalmoment’, vertelt Martine Ningbers. Zij coacht de meisjes en is moeder van middenvelder Keet. Beide clubs besloten dat zaterdag 2 december een goed inhaalmoment was. ‘Op een doordeweekse avond inhalen, dat is eigenlijk niet te doen. Je wil het voor de meiden niet te laat maken. De wedstrijd zou eigenlijk bij ons in Harderwijk gespeeld worden, tot het zaalprogramma bekend werd’, gaat de coach verder.

Ze moet lachen als ze aan dat moment terugdenkt. ‘Het bleek dat we die dag precies dezelfde wedstrijd zouden spelen, maar dan in de blaashal bij Deventer. Toen hebben we besloten om de veldwedstrijd ook maar daar te spelen.’

‘Hoop dat niemand iets vergeet’

Vandaar het drukke en pittige programma. Zoals iedere vrijdag stuurt Ningbers een bericht in de whatsappgroep met ouders, met de planning van de zaterdag. Normaal staat daar niet veel meer dan de kleur van het tenue en de vertrek- en aanvangstijd in. Maar deze keer ziet het appje er net wat anders uit dan normaal. Op z’n minst is het berichtje een stuk langer.

De Mezen MO12-5

‘Ze moeten zich warm aankleden. Een thermoshirt en legging aan, kan zeker geen kwaad. Voldoende water meenemen, wat lekkers voor tussendoor en een lunchtrommeltje’, begint de coach. ‘Maar dat is niet alles. Ze moeten denken aan twee sticks, twee paar schoenen en een handschoen. Het is een behoorlijke lijst. Ik hoop dat niemand iets vergeet.’

In de vroege morgen, nog voor negenen, wordt er vanuit Harderwijk vertrokken. De aangewezen rij-ouders en de pupillen zijn rond de klok van drie uur weer thuis. Een dagvullend programma. ‘Niemand vindt het erg hoor. Je bent je dag kwijt, maar de ouders kijken graag naar hun meiden. Het team wil heel graag en zijn heel fanatiek. De groep speelt pas dit seizoen samen, maar dat zie je nergens aan.’

‘Meeste meisjes willen liever toch niet wisselen’

Niet alleen het fanatisme, maar ook het uithoudingsvermogen zal op de proef gesteld worden zaterdag. Mouwen opstropen en gaan. Dat moet ook wel, omdat de wedstrijdselectie – die normaal dertien meisjes telt – zaterdag maar uit elf bestaat. ‘Misschien dat we nog wat invallers kunnen regelen. Maar anders lukt het ze ook wel hoor. De meeste meisjes willen toch liever helemaal niet wisselen tijdens een wedstrijd.’

De Mezen MO12-5

Moedige meiden van De Mezen

Als het allereerste duel in de vroegte en in de kou erop zit, heeft de groep een half uur tijd om zich op te warmen en wat te eten. ‘En de thermo’s weer uit, want in de zaal is het stukke warmer’, gaat ze verder. Dan volgt de volgende uitdaging. Een aantal meiden speelt namelijk hun allereerste zaalwedstrijd. ‘We hebben al een aantal keer getraind, dus ze weten een beetje hoe het werkt. Maar een eerste keer, is toch altijd spannend. Ik ben vooral blij dat ze door het wisselen in de zaal wat uit kunnen rusten.’

Aan de moedige meiden van De Mezen gaat het zaterdag in ieder geval niet liggen. ‘Ze zijn best wel relaxed’, besluit de coach. ‘Eigenlijk kan je ze niet blijer maken met drie wedstrijden.’ Waarschijnlijk maar met een ding: negen punten.

Het bericht Ramvolle zaterdag De Mezen MO12-5: drie wedstrijden in drie uur verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: vroege wekker, prima douches en geslepen messen

Mon, 27 Nov 2023 13:00:00 GMT

Van Maastricht tot Hattem en op Ares tot Leonidas, het afgelopen weekend werd er volop gehockeyd. Wij bekijken de socials van de Vierde tot en met de Overgangsklasse. Een greep uit de Instagram-parels van de standaardteams.

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

We beginnen ons overzicht zoals gebruikelijk in de Vierde Klasse. Het wekkertje ging erg vroeg bij de selectie van Gilze-Rijen. Al om 11.00 uur werd afgeslagen in Made, gelukkig op slechts twintig minuten rijden. Met de slaap nog in de ooghoeken ging het na een stroeve start beter lopen bij Gilze-Rijen. Uiteindelijk werden zelfs de dubbele cijfers gehaald. In de laatste seconde viel namelijk de 0-10. Met een lach van oor tot oor zochten de speelsters de kleedkamer op waar afscheid werd genomen van Paula. Zij keert terug naar Argentinië. Uit het oog is niet uit het hart bij Gilze-Rijen, want Paula zit voor ‘altijd in ons blauwgroene hart’.

Sprookjes komen soms uit, maar helaas mocht het niet zo zijn voor de heren van DVS. De vierdeklasser had de winterstop in kunnen gaan als koploper van Poule C, maar door het gelijkspel tegen Boxmeer (3-3) staat de ploeg op een tweede plaats. Bram van Teeffelen speelde de sterren van de hemel en werd daarom ook verkozen tot Man of the Match. Er viel wel een kritische kanttekening te lezen. Bram ‘wilde zo graag scoren dat hij het uiteindelijk maar in onze eigen goal deed.’

Een aantal weken hebben we onze nieuwsgierigheid kunnen beteugelen, maar zo vlak voor de winterstop zijn we toch weer benieuwd naar de memorabele momenten en de vakkundige douchetest van de dames van Horst. Met de douches van het combinatieteam Sjinborn/Meerssen is niks mis. ‘Goede straal, prima douches’, luidde het oordeel kort maar krachtig. Het was overigens nog maar de vraag of het team compleet zou zijn voor de uitwedstrijd. Maar gelukkig hield ‘de kaasmobiel’ van Eva Vervoort het en Eef Craenen arriveerde op het sportpark met een auto die een brommend geluid maakte. Memorabele momenten genoeg dus weer voor Horst. Maar hoe was de wedstrijd? De lieve fans van de dames kunnen trots zijn. De derdeklasser won de uitwedstrijd met 8-0.

Het waren heerlijke dagen voor de heren van Twente. Na een geslaagde bekeravond van de dames en een gezellig feestje werd zondag met 6-2 gewonnen van Doetinchem. Gezien de ruime geschiedenis tussen beide ploegen waren de messen geslepen. Het leverde in de slotfase een setje gele kaarten op voor de bezoekers. Een van de Twentse treffers werd gemaakt door Lucas Dunne. Volgens Paul was het zijn eerste van het seizoen, maar wat lezen we in het wedstrijdverslag? ‘Paul was Ares-uit blijkbaar alweer vergeten.’

Een team, een taak. Dat gold voor de dames van Hopbel in de derby tegen Oedenrode. De punten moesten mee terug naar Schijndel. Er werd dan ook gestreden tot de laatste seconde. En die strijd werd beloond met een 3-2 zege en dus drie punten. Daarmee is de streak voortgezet. De tweedeklasser heeft nu al acht wedstrijden op rij gewonnen. De dames mogen nu genieten van hun welverdiende rust. Na de winterstop ziet de ploeg ons graag weer langs de lijn.

Er is veel om trots op te zijn als Maarssenaar! De eerste seizoenshelft werd afgesloten op een gedeelde tweede plaats en in het kaartenklassement is de ploeg de absolute koploper. Bovendien is Maarssen nog actief in de Silver Cup. De voorbereiding op het laatste duel voor de winterstop op Shot was ‘weer rommelig’: auto’s waren te laat en een enkeling vergat een deel van zijn tenue. ‘We zullen geen namen noemen’, lezen we in het wedstrijdverslag. De heren van Maarssen lieten zich niet beïnvloeden door de randzaken. Binnen een minuut lag de bal al in het net bij Shot. Na afloop stond een 3-1 overwinning op het bord voor Maarssen.

Minder blij gaan de dames van Warande de winterstop in. De 2-0 nederlaag tegen Phoenix was ‘vreselijk zuur’. Het was namelijk de eerste nederlaag van de koploper in de Eerste Klasse B. Warande kreeg ‘geen grip op het spel van Phoenix en het ontbrak in alle linies aan overtuiging’. Warande neemt ‘de tijd om te evalueren, lekker uit te rusten en andere leuke dingen doen’. De ploeg bedankt alle supporters voor alles steun de afgelopen periode en ziet hen graag weer na de pauze langs de lijn.

Er gaat niets boven GHBS lezen we op het Instagramaccount van de eersteklasser. Dankzij de 4-3 zege op Zwolle is de ploeg Herbstmeister . Het wedstrijdverslag wordt in de loop van de week gepubliceerd. Wij zijn benieuwd. #buffelsolo, #lichtenuitopzwolle en #debuutarie beloven interessant leesvoer.

Nee, het ligt niet aan je ogen. De teamfoto in inderdaad onscherp. Maar zoals de dames van Schiedam op hun Instagramaccount ook schrijven: gelukkig waren we scherper dan de foto. Myra werd dan ook met 4-1 verslagen en zo sluit de overgangsklasser de eerste seizoenshelft af met drie punten. Komende week zien we Schiedam alweer terug in de zaal.

Met een positief gevoel gaan de heren van Naarden de winterstop in. Op Groningen werd met 3-1 gewonnen. Het was voor de ploeg de tweede overwinning op rij. Vorige week werd met 6-2 gewonnen van hekkensluiter Hilversum. Met tien uit elf hervat Naarden in maart de competitie vanaf de elfde plaats.

Het bericht Het weekend: vroege wekker, prima douches en geslepen messen verscheen eerst op Hockey.nl .

Na 2,5 jaar won Alliance Heren 2 eindelijk een wedstrijd

Sat, 25 Nov 2023 06:00:00 GMT

Ze moesten er tweeënhalf jaar op wachten. Week in, week uit verloor Alliance Heren 2 met dikke cijfers. 0-12, 0-16, 21-0 uit op Pinoké zelfs… In Heemstede wisten ze niet beter. Maar afgelopen zondag was die er dan eindelijk: de eerste zege sinds 2021. ‘We wisten van gekkigheid niet wat we moesten doen.’

Victor Kinders is een van de spelers die ruim vijftig wedstrijden op rij aan de verkeerde kant van de score stond. ‘In 2021 begonnen we een nieuw team. Er was wel een Jong Heren 1, maar daar zaten teveel oudere spelers tussen. Heren 2 moest een opleidingsteam worden, met een mix van jonge spelers en routiniers.’

Zo gezegd, zo gedaan. Omdat het vaandelteam van de club in de Eerste Klasse speelde, mocht ook Heren 2 op dat niveau uitkomen. Kinders: ‘Al direct bleek die klasse voor ons veel te hoog. We speelden tegen ploegen met spelers die heel goed op elkaar waren ingespeeld. Bij ons zaten die automatismen er nog totaal niet in. We trainden wel serieus, twee keer per week anderhalf uur met een kwartier inlopen vooraf. Je moest echt een goede smoes hebben om niet te komen. Dollen tijdens de training zat er ook niet bij. En we hadden een trainer.’

Iedere week minimaal veertien doelpunten verschil

Het mocht niet baten. De mannen verloren het ene na het andere duel met extreme uitslagen. Kinders: ‘Alles met minimaal veertien doelpunten verschil. Het dieptepunt was een uitwedstrijd op Pinoké. Die werd 21-0. Natuurlijk is dat niet leuk, maar we waren het ook gewend. De sfeer in het team werd er in ieder geval niet minder om. Als je alles verliest, moet je op een andere manier plezier maken. Dat deden we in de derde helft. Of we nu thuis of uit speelden: we dronken na afloop altijd wat in ons eigen clubhuis. Vaak meer dan één drankje. We hebben de sleutels van het clubhuis, dus meestal waren en zijn wij degenen die zondagavond afsluiten.’

Een zeldzaam juichmoment voor Victor Kinders en zijn Alliance Heren 2. Eigen foto

Om ook voor de mannen zelf onverklaarbare redenen werd Heren 2 vorig seizoen opnieuw in de Eerste Klasse ingedeeld. Kinders: ‘Dezelfde riedel herhaalde zich. Want ons team bestond dan wel een jaar: er waren ook veel spelers vertrokken en nieuwe bijgekomen. Opnieuw verloren we iedere wedstrijd met grote cijfers. Voor de winterstop hebben we daarom aan de KNHB gevraagd of ze ons toch niet konden laten degraderen. Uiteindelijk lukte dat via een speciale regeling.’

Al blij met een doelpunt

In de Tweede Klasse ging het niet veel beter. ‘Het was lief dat we naar een niveautje lager mochten, maar alsnog verloren we steeds met 0-12. Af en toe maakten we een goaltje. Dat was al heel wat. Maar aan de Derde Klasse hadden we meer gehad.’

De mannen gaven de moed niet op. Ze trainden braaf en bleven uitblinken in de derde helft. Kinders: ‘Aan de ene kant was het heel frustrerend. We wilden graag winnen en staken veel tijd in het trainen. Dat betaalde zich nooit uit. Aan de andere kant zagen we in dat we middenin een leerproces zaten en wat konden opsteken van betere tegenstanders. Er grappen over maken, hielp ook.’

‘Het team staat’

Ook dit seizoen speelt Alliance Heren 2 in de Tweede Klasse. Maar waar de ploeg vorig jaar nog wekelijks minimaal tien doelpunten tegen kreeg, zijn de uitslagen dit seizoen doorgaans minder extreem. 1-4, 0-3, 3-8, 2-6: het zijn cijfers waar ze in Heemstede hoop van kregen.

Een nul-nul tussenstand was bij Alliance Heren 2 de afgelopen jaren altijd van korte duur. Foto: Koen Suyk

Voorstopper Kinders: ‘We hebben een paar spelers gekregen die een aantal jaar geleden nog in Heren 1 zaten. Zij waren gestopt, maar wilden op een lager niveau het plezier en gevoel terugkrijgen. We staan er meer als team dan in de seizoenen hiervoor. Dat betaalt zich uit.’

Euforie en ongeloof

En dan… Afgelopen zondag. Uit bij de concurrent onderin, Haarlem Heren 2, roken de mannen van Alliance hun kans. ‘We begonnen scherp. Zaten overal bovenop. Daarmee overrompelden we onze tegenstander. En waar we normaal moeite hebben met scoren, vielen de doelpunten nu wél.’

Na zeventig minuten spelen stond er een 1-4 in het voordeel van de Heemstedelingen op het scorebord. Kinders: ‘We wisten van gekkigheid niet wat we moesten doen. Hadden we echt gewonnen? Sommige spelers waren direct euforisch. Anderen zaten echt een half uur voor zich uit te staren, vol ongeloof. Daarna hebben we het goed gevierd, natuurlijk op onze eigen club. Onze aanvoerder kreeg een appje van het bestuur om ons te feliciteren en te laten weten dat ze trots op ons waren. De derde helft winnen we altijd, maar het was geweldig om nu ook eens te voelen hoe het is om met drie punten het veld af te stappen.’

Natuurlijk hopen de mannen dat vanaf nu alles anders wordt. ‘Op de training deze week merkte je al dat iedereen positiever was. Het geeft echt energie. We gaan alles geven om ook de laatste wedstrijd voor de winterstop als winnaar van het veld af te komen. Al moeten sommigen daar misschien hun zaterdagavondplannen voor bijstellen.’

Het bericht Na 2,5 jaar won Alliance Heren 2 eindelijk een wedstrijd verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: verfijnde solo, Dash met twaalf en de weilanden van Asten

Tue, 21 Nov 2023 14:30:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

Voor de dames van Dash is de winterstop begonnen. De eerste seizoenshelft werd afgesloten met een 4-0 overwinning op HVA. Maar is deze zege wel reglementair? In het wedstrijdverslag op Instagram lezen we dat Raisa al een tijdje een mini-hockeyer met zich meedraagt. Met een twaalfde man/vrouw in het veld valt er natuurlijk weinig te halen voor de tegenstander.

Mixed feelings bij de heren van Boxmeer na de thuiswedstrijd tegen Mierlo. De vierdeklasser kreeg tien strafcorners, maakte twee doelpunten en keeper Jan stopte een strafbal. Een wedstrijd waarin bijna alles zat, behalve een winnaar. Het werd namelijk 2-2. Maar Boxmeer liet het feestje er niet door verpesten. Volgende week volgt de confrontatie met koploper DVS. Dus, nog een keer vlammen voor de winterstop.

Sterk in balbezit, goed in de passing en dreiging naar voren. Dit was het spel dat Femke van Lonkhuijzen voor derdeklasser Kikkers tegen Abcoude op de mat legde. Ook in de tacklebacks veroverde ze vaak de bal. Het leverde haar terecht de uitverkiezing tot Woman of the Match op. En ja de drie punten bleven in Nieuw-Vennep.

Aangeef, stop, sleep, goal. Een corner uit het boekje bezorgde de heren van Gouda op de valreep een 5-4 zege op Haarlem. Op een droge maar winderige zondag werd er eerst nog gejoeld voor Dames 1 van Gouda, waarna de herenploeg een 4-1 voorsprong na rust uit handen gaf. Haarlem kwam tot 4-4. Een late corner zorgde uiteindelijk voor de beslissing maar niet nadat er gehannes was over de beslissing van de scheids, een corner die opnieuw moest worden genomen en de tijd die doortikte naar het einde van de wedstrijd.

De lieve volgers van Nova lazen tot hun teleurstelling dat het duel van de tweedeklasser op Hopbel met 2-0 verloren was gegaan. De wedstrijd ging gelijk op, maar een slordig derde kwart brak Nova op. Een knullige bal, die van richting werd veranderd, zette Hopbel op 1-0. Het spel van Nova verbeterde in het vierde en laatste kwart redelijk, maar het was Hopbel dat scoorde en de 2-0 eindstand op het bord zette. Nu volgt een week hard trainen zodat Nova het eerste competitiedeel goed kan afronden.

Toeschouwers aan de Generaal Eisenhowerweg 11 waren getuige van een doelpuntenfestijn. Berkel-Enschot haalde de dubbele cijfers tegen Voorne. Het werd liefst 12-0. De helft van de productie kwam op naam van Joppe van Wijngaarden. Van heerlijke tip-ins tot een verfijnde solo: alles vloog erin.

Het was soms wat rommelig, maar de dames van DES hielden het koppie erbij en maakten mooie goaltjes. Dat resulteerde in een 4-2 zege op Berkel-Rodenrijs. De drie punten zijn weer binnen.

Upward heeft aangetoond niet meer gevoelig te zijn voor de randzaken. Een waterballet en onwennig semi-veld. Het maakte niet uit in de uitwedstrijd op Apeliotes. Het werd een 5-0 zege. Gevoelsmatig en standtechnisch gezien een lekkere overwinning. Een overwinning ook waarmee de ploeg veel vertrouwen tankt. To be continued dus.

Met de steun van de mini’s van de week Janneke en Daisy verlengden de dames van Rood-Wit in de Overgangsklasse met de 3-0 zege op Schiedam de winning streak naar vier wedstrijden.

De weilanden van Asten werden goed benut, want HCAS won met 8-1 van Zwart-Wit. Na afloop werd Youp Ramaekers in het zonnetje gezet. Hij mocht zich topscorer en Man of the Match noemen van de kersverse koploper van de Overgangsklasse B.

Het bericht Het weekend: verfijnde solo, Dash met twaalf en de weilanden van Asten verscheen eerst op Hockey.nl .

Hoe een nieuw veld Overbos meer dan tien jaar bezig hield

Wed, 15 Nov 2023 06:00:00 GMT

De wens van Overbos voor de realisatie van een vierde veld bleek toch meer voeten in de aarde te hebben dan gedacht. De plannen om na de komst van dat veld het complex te verhuizen naar een andere locatie stuitten op tegenstand. Het was het begin van een slepende zaak, die onlangs werd doorbroken doordat de gemeenteraad unaniem akkoord is gegaan met een aangepast plan.

De raad stemde in met een variant die door Overbos zelf is bedacht. Er is een streep gegaan door de verhuizing. De oplossing is op het huidige terrein van de Beverwijkse club gevonden. Veld twee draait een kwartslag en wordt het nieuwe hoofdveld. Aan de lange zijde van dit veld, ver weg van de huizen, komt een nieuw clubhuis met een G-hockeyveld. De andere velden waaronder het vierde veld blijven op de huidige plek.

‘Er is een gevoel van grote tevredenheid; eindelijk kunnen we weer verder. Het is niet zo dat alles morgen klaar is, maar de blokkade ligt er niet meer’, zegt voorzitter Ad Pieterse van Overbos.

Lange adem

Het is, zoals Pieterse omschrijft, een project van de lange adem. Zo’n tien jaar geleden doet Overbos een aanvraag voor een vierde veld omdat de club door het groeiende ledenaantal wil uitbreiden.

De gemeente ziet de nut en noodzaak in van de komst van een vierde veld voor Overbos, maar hoe leg je tot ieders tevredenheid een extra veld aan? Het wordt een vraag waarop, zo blijkt in de loop der jaren, niet makkelijk een antwoord kan worden gegeven.

In eerste instantie zou de nabijgelegen voetbalclub een veld moeten inleveren. Dat stuit niet alleen op bezwaren van de voetbalclub, maar ook Overbos is niet tevreden. Het veld ligt te ver van het eigen complex.

Om toch tot een oplossing te komen gaat Overbos met de buren van Sportpark Adrichem om de tafel zitten. Daar rolt een plan uit waarin de hockeyclub in zijn geheel naar het sportpark verhuist. ‘In grote lijnen was iedereen gelukkig’, zegt Pieterse.

Tegenstand

In dat plan wordt het vierde veld omgedoopt tot hoofdveld met daarnaast het nieuwe clubhuis en voor de aanleg van een ander veld wordt de vijver in het park grotendeels gedempt. Maar als het idee moet worden uitgevoerd, is er weer tegenstand.

Omwonenden zijn niet blij met het voornemen de vijver te dempen ook al keert het water op een andere plek in het park terug. Ook de voetbalclubs roeren zich. Die zien hun ledenaantal groeien en willen geen veld meer afstaan en daarnaast maakt de naastgelegen horecaondernemer bezwaar tegen de komst van het nieuwe clubhuis van Overbos.

‘Die was niet gekend in de plannen en men vreesde ook dat twee locaties waar veel mensen komen parkeerproblemen zouden opleveren’, schetst Pieterse de situatie.

Opnieuw wordt een oplossing gezocht en gevonden. Overbos koopt het horecapand om vervolgens te slopen en het nieuwe clubhuis op die locatie te bouwen. Het loopt weer anders dan gedacht, want de eigenaar heeft een andere koper voor het pand gevonden.

Intussen is het vierde veld aangelegd, maar gebeurt er verder niets meer. Ook de uitslag van de raadsverkiezingen van 2022 helpt in dat opzicht niet. ‘De partijen die tegen het dempen van de vijver waren, hadden de overhand gekregen’, legt Pieterse uit.

Impasse

Het project belandt in een impasse en dat heeft gevolgen voor Overbos. Pieterse merkt dat de clubbeleving minder wordt. ‘Ons hoofdveld ligt ver van ons clubhuis af. De mensen komen wel kijken, maar na afloop van een wedstrijd gaan ze niet meer langs het clubhuis. En we hadden al corona achter de rug. De samenhang in de vereniging dreigde te verdwijnen en dat moet je voorkomen.’

Niet alleen de clubbeleving neemt af, maar ook het enthousiasme onder leden voor de nieuwbouwplannen. Het bestuur beseft dat vasthouden aan het project niet realistisch is en buigt zich intensief over de kwestie. ‘Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we verder komen. Je vecht uiteindelijk ook voor het voortbestaan van de club’, verduidelijkt Pieterse.

Het bestuur ontwikkelt een alternatief, waarbij rekening wordt gehouden met de belangen van alle partijen. Op 19 oktober krijgt dat plan groen licht van de gemeenteraad. Eindelijk kan de club verder. ‘Op korte termijn hebben we een gesprek met de projectleider in welke volgorde we de zaken gaan aanpakken’, zegt Pieterse.

Foto: Website BHC Overbos

Geld

Financieel dringt de tijd. In de afgelopen jaren zijn de bouwkosten enorm gestegen en is de rente fors omhooggegaan. Het bestuur is in gesprek met de gemeente in hoeverre die een helpende hand kan toesteken.

Het ziet er in ieder geval naar uit dat Overbos na tien jaar eindelijk een roerig hoofdstuk uit de clubgeschiedenis kan afsluiten. ‘Hoewel het lastig is om concrete uitspraken te doen over wanneer alles klaar is, hopen we toch een beetje dat medio 2027 alles gereed is. Dat zou een mooie stip op de horizon zijn voor onze leden. Er is nu in ieder geval een belangrijke stap gezet.’

Het bericht Hoe een nieuw veld Overbos meer dan tien jaar bezig hield verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: Noordelijke derby, stunten in Oldenzaal en ijshockey

Tue, 14 Nov 2023 08:00:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

We beginnen ons overzicht traditiegetrouw in de Vierde Klasse. De dames van Walcheren speelden een dijk van een wedstrijd. Mooi samenspel en doorgebikkeld tot het einde leverden drie punten in the pocket op. Kortom, de ploeg was trots op de 7-1 zege op Hoeksche Waard.

De heren van Eemvallei knalden uit de startblokken tegen Rijnvliet. Nog voordat de fluit van de start van de wedstrijd niet meer kon horen was, stond Eemvallei al voor. Bij rust leidde de ploeg met 4-0. Na het laatste fluitsignaal stond een eindstand van 7-0 op het bord. Opmerkelijk: bij de 6-0 belandde Floren van Eemvallei nog samen met een tegenstander in de boarding. ‘De per ongeluk ingezette ijshockeyoefening’ leverde hem een gele kaart op.

Het was een scoreverloop om de vingers bij af te likken. De dames van HOCO keken tegen Hilvarenbeek al na tien minuten tegen een 2-0 achterstand aan. De derdeklasser kwam terug naar 3-2, maar daarna was Hilvarenbeek weer aan zet: 3-4. HOCO rechtte opnieuw de rug en maakte de 4-4 zodat er toch een punt in Oisterwijk bleef.

De topper in de Derde Klasse D eindigde in een doelpuntenbonanza van elf doelpunten. Nummer twee Ares versloeg nummer drie Nijkerk met 7-4. Dat het een taai potje zou worden, wisten de heren van Ares van tevoren, ‘want ja zandveld spanning je weel wel.’ Echt taai werd het pas bij een 4-1 voorsprong van Ares en een rode kaart aan de kant van Nijkerk. In ondertal kwam Nijkerk nog terug naar 4-5, maar twee doelpunten brachten Ares uiteindelijk in veilige haven.

‘Jullie favoriete hockeyteam heeft weer de drie punten weten te bemachtigen.’ De dames van Nova boekten in de Tweede Klasse een 3-1 overwinning op Drunen, een directe concurrent die vooraf op hetzelfde puntenaantal stond. ‘That’s how we like it’, lezen op het Instagramaccount na de zege. Het werd aan het einde nog wel spannend, maar zoals de dames terecht zeggen: ‘het publiek wil ook wat hè.’

Op een koude mistige zondag en met ‘iedereen netjes fit na 11-11′ behaalden de heren van Drunen hun derde overwinning op rij. Na Shot en Voorne werd dit keer Hoeksche Waard aan de zegekar gebonden. Het werd liefst 1-9. Kortom, punten, punten, punten voor Drunen de afgelopen weken.

Stunten in Oldenzaal. Dat deden de dames van Athena. De nummer één van de Eerste Klasse D werd met 2-1 verslagen. Volgens eigen zeggen was de overwinning op Bully ‘meer dan verdiend’. Voor Bully waren de druiven dubbel zuur. De ploeg raakte niet alleen de ongeslagen status kwijt, maar ook de koppositie aan GCHC.

De heren van Alecto speelden volgens eigen zeggen een heerlijke pot tegen hekkensluiter Barendrecht. Een snelle voorsprong en zeventig minuten de controle over wedstrijd resulteerden in een 6-0 zege.

Anderhalf uur in de auto maar het was niet voor niets. De dames van Helmond wonnen in de Overgangsklasse de uitwedstrijd op Schiedam met 2-1. Er werden na afloop bij Helmond zelfs twee speelsters gekroond tot WOTM. ‘Ze hebben de hele wedstrijd gestraald, plakten alles af en waren betrokken bij alle aanvallen’, lezen we op Instagram.

We sluiten ons overzicht af in de Overgangklasse met de ‘Derby van het Noorden’. De hockeyliefhebbers in het noorden van het land konden weer eens genieten van het duel tussen Groningen en GCHC. GCHC begon niet sterk en had moeite om onder de druk van Groningen uit te hockeyen. ‘Door een matig lopende corner van Haren en goed verdedigend werk van ons werden we in de wedstrijd gehouden’, lezen we in het korte wedstrijdverslag. Na rust ging het beter en besliste GCHC het duel in zijn voordeel: 0-3.

Het bericht Het weekend: Noordelijke derby, stunten in Oldenzaal en ijshockey verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: karma-winst, beestenweer en een verdiende Superwoman

Tue, 07 Nov 2023 09:30:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

We beginnen ons overzicht in de Vierde Klasse. ‘Make love not spelfouten’. Een kleine fittie dit weekend tussen de teams van de dames van Teteringen en Concordia. Concordia meldde op Instagram onderweg te zijn te zijn naar Teringen . Een grap die handen niet op elkaar kreeg in Teteringen, want hoe zachter de G, hoe groter de gezelligheid toch? De daardoor extra spannende wedstrijd werd met 4-3 gewonnen door de thuisclub. ‘Karma-winst op karakter’ stond er in hoofdletters op het account van Teteringen. En wie kaatst kan de bal verwachten dus tot de volgende keer bij Kontcordia .

Na een competitiestart met twee nederlagen boekten de heren van Mierlo zondag de vijfde zege op rij. ‘Slachtoffer’ van de dadendrang was Deurne. Het werd 3-0. Een prachtige prestatie van de vierdeklasser, maar wat lezen we op hun Instagramaccount? ‘Niet te veel worden vuil maken aan deze wedstrijd.’ Dat advies volgen we dan ook maar op.

Derdeklasser Roden begon dermate rommelig aan het duel tegen koploper Spitsbergen dat ze zichzelf niet herkenden in het hockeyspel. Nadat de damesploeg was toegesproken door de coach ging het beter ondanks dat Roden ietwat curieus op achterstand was gekomen. Een hoge bal in de cirkel belandde via iemand van Spitsbergen en het gezicht van een speelster van Roden in het doel: 0-1. Anouk de Vos zorgde voor de gelijkmaker waardoor Roden toch even een punt pakte tegen de nummer één.

Ha, de drie punten blijven op den Beeck, lezen we bij de heren van Prinsenbeek. Mede dankzij een hattrick van de oude diesel Ties won de ploeg met 7-2 van Spike City (Spijkenisse, red.). Met drie punten op zak kon de ploeg lekker genieten van het Oktoberfest. Na een dagje rust gaat Prinsenbeek vanaf dinsdag weer vlammen.

Feest bij de dames van Bemmel in de Tweede Klasse. Ze zijn de nieuwe koploper in Poule D. Maar het kwam pas na een dag van strijden en heel veel energie geven. Tegenstander Zevenaar gaf de punten niet cadeau. Bemmel won uiteindelijk met 4-3, hoewel het in de slotfase nog heet onder de voeten werd vanwege twee strafcorners voor Zevenaar na het eindsignaal.

Ze hadden het ons al eerder gezegd: altijd spektakel bij Warande! Er was geen woord aan gelogen. In het duel tegen Shinty vielen liefst vijftien doelpunten. Na het laatste fluitsignaal stond de eindstand van 8-7 in het voordeel van Warande op het bord. Een ware prestatie omdat de ploeg uit Oosterhout op een gegeven moment tegen een 5-2 achterstand keek. Rutger Brinkers maakte vier doelpunten, drie voor Warande en ook een voor Shinty…

In de Eerste Klasse C staan de dames van Maastricht fier bovenaan. De ploeg won tot nu toe alle acht competitiewedstrijden. De achtste zege van het seizoen werd geboekt op Wijchen: 1-4.

De heren van Upward moesten er lang op wachten, maar zondag pakte de ploeg uit Arnhem de eerste drie punten op vreemde bodem van het seizoen na de 2-1 overwinning op Roden. Het was een wedstrijd met twee gezichten die volgens eigen zeggen eerder had moeten worden gekild.

Na afloop van het duel tussen de dames van Rood-Wit en Zoetermeer mocht Tisha Simons het Supermanjasje aantrekken. Simons was namelijk verkozen tot MOTM van de Aerdenhoutse ploeg. Ze maakte zoals elke wedstrijd de vuile meters op het middenveld en stond daarnaast ook goed te spelen. Kortom, een verdiende Superwoman. Oh ja, Rood-Wit won de wedstrijd met 2-0.

Voor de heren van Naarden klom Rolf in de pen voor een verslag van de wedstrijd tegen Alphen, die dankzij de 1-3 de punten mee naar huis nam. De omstandigheden waren niet best, zo lezen we. ‘Wat een beestenweer zeg! Zelfs de scheidsen hadden er last van. Ze probeerden het nog wat warmer te krijgen door flink veel voor stick afhouden te fluiten.’

Het bericht Het weekend: karma-winst, beestenweer en een verdiende Superwoman verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: vloek verbroken, de Tempotrein en Circus Hilversum

Mon, 30 Oct 2023 11:52:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

Na een weekje herfstvakantie beginnen we onze terugblik van het weekend in de Vierde Klasse. De vloek is verbroken. Met een goed tactisch en duidelijk strijdplan en een beetje finetunen in de eerste helft pakten de dames van Concordia eindelijk weer de drie punten. Bommelerwaard werd met 4-1 verslagen. De ploeg liet het zoet der overwinning smaken, want de heerlijke zondag werd afgesloten met wat wijntjes.

HVA-Sneek. Het was een herhaling van de zinderende wedstrijd in de eerste ronde van het Silver Cup. Toen trok HVA na het nemen van shoot-outs aan het langste eind. Zondag stond HVA opnieuw aan de goede kant van de score, maar was het verschil veel en veel groter. HVA won met liefst 9-0. De motivatie om na een 4-0 ruststand door te gaan kwam uit onverwachte hoek. ‘Onze Peppie had namelijk belooft een biertje te drinken voor elke goal die HVA wist te scoren. Hij had een zware middag’, lezen we op Instagram.

In de Derde Klasse had Daphne Leewis van Spitsbergen de smaak te pakken. En hoe? Leewis maakte liefst zes doelpunten in de 7-5 overwinning op Westerduiven. Het ene doelpunt was nog mooier dan het andere, lezen we op het Instagramaccount van de derdeklasser. Het leverde haar na afloop terecht de titel ‘Woman of the Match’ op. Dat is nog niet alles. Binnenkort komt ze nieuwe sierraden scoren bij de plaatselijke juwelier.

‘Tempotrein dendert over de gele Prinsjes’, luidde de kop op het Instagramaccount van Tempo. Prinsenbeek werd zondag met 8-1 verslagen. Het klopte allemaal bij de derdeklasser, lezen we. Technisch en tactisch haalde Tempo eindelijk hun niveau en werd er gespeeld als een team: ‘We speelden elkaar de bal aan alsof we allemaal een relatie hebben met elkaar.’ De beloning voor Tempo volgde na de wedstrijd: ‘Nu gaan wij genieten van het Oktoberfest en de Dirndl’s.’

De dames van Basko waren de eerste tien minuten van de wedstrijd alleen maar op de helft van Berkel-Enschot te vinden, maar viel het doelpunt juist aan de andere kant. Na rust was hetzelfde beeld te zien en liep Basko opnieuw tegen de oude sportwet op: valt het doelpunt niet aan de ene kant dan valt ie aan de andere kant. Berkel-Enschot verdubbelde de voorsprong. Na de 1-2 ging Basko voor een gelijkspel, maar in de slotminuut viel de 1-3. Mede door haar knappe doelpunt en goede inzet werd Sophie Welten verkozen tot ‘Wedstrijdwiefke.’

De 2-1 nederlaag tegen Leusden werd kort maar krachtig besproken op het Instagramaccount van tweedeklasser Mezen. ‘Geen punten na een fanatiek hockeygevecht in Leusden.’

In de Eerste Klasse heeft Warande de drie punten volgens eigen zeggen opgehaald in Etten-Leur. De zege kreeg pas echt vorm na rust. Na een goede peptalk ging Warande vol in de aanval en dat leverde uiteindelijk een zakelijke 3-0 overwinning op. Hilde Leenaars maakte twee van de drie doelpunten. Warande staat als koploper in Poule B vijf punten los van concurrent Fletiomare.

Na een dinsdagtraining en een gewonnen oefenpot kon Upward zondag eindelijk weer om de knikkers spelen. Beuningen werd met 3-1 verslagen. Terugblikkend op de wedstrijd was de analyse kort en krachtig: degelijk, volwassen, zakelijk. De drie punten werden vervolgens gevierd op het Oktoberfest.

De dames van Ede waren zondag in het zuiden van het land te vinden. Met een punt tegen Breda (1-1) keerde de overgangsklasser terug naar huis. De analyse na afloop was duidelijk. Ede heeft goede stappen gezet en hard gewerkt. De gelijkmaker was verdiend en daarom voelt het gelijkspel als een gewonnen punt.

Het was even stil op het Instagramaccount van Hilversum. De inkt van de pen bleek leeg. Inmiddels is de inkt bijgevuld en volgde een verslag van een ouderwets optreden van Circus Hilversum. De ploeg betoverde met spectaculaire acts, spanning en onvergetelijk entertainment. Roomburg werd met 2-1 verslagen. De vreugde over de eerste drie punten was groot. Volgende week reist Hilversum af naar Groniningen. Een reisadvies is al gegeven door de Hilversummers: vergeet uw paspoort niet.

Het bericht Het weekend: vloek verbroken, de Tempotrein en Circus Hilversum verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: spierpijn, kaart is taart en ‘facking lang’ douchen

Tue, 17 Oct 2023 10:00:00 GMT

Van Maastricht tot Hattem en op Ares tot Prinsenbeek, het afgelopen weekend werd er volop gehockeyd. Wij bekijken de socials van de Vierde tot en met de Overgangsklasse. Een greep uit de Instagram-parels van de standaardteams.

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

We beginnen onze terugblik van het weekend met de dames van Prinsenbeek. Het verloren duel in de Silver Cup van vrijdag zorgde ervoor dat veel speelsters met spierpijn aan het duel tegen Tempo’34 begonnen. De pijn verdween al snel naar de achtergrond nadat Prinsenbeek al na dertig seconden scoorde. Uiteindelijk stond er in Rotterdam een 9-1 overwinning op het scorebord.

Met zijn vijfde hattrick van het seizoen had Casper (achternaam onbekend) een belangrijke rol in de 5-1 zege van de heren van DVS op Eersel. Na twee doelpuntrijke remises op eigen veld was de ploeg wel weer toe aan een thuisoverwinning. DVS begon niet goed aan het duel. De snelle achterstand werd omgebogen naar een voorsprong waarna ‘Casper het nodig vond zijn vijfde hattrick van het seizoen te maken.’

In de Derde Klasse boekten de heren van Zwaluwen op Teteringen een 3-1 zege. Drie punten, maar de conclusie luidde dat er nog genoeg te doen is. ‘Het was goed. Voor één kwart’, lezen we op Instagram. Een les werd in ieder geval geleerd: wegwerkzaamheden omzeilen. Gelukkig werd er in het clubhuis Jupiler geserveerd.

We waren na vorige week opnieuw benieuwd naar de memorabele momenten en de douchetest van de dames van Horst. Dit keer bleef een geurige verrassing achterwege, maar vond Irma wel een paraplu. En de douche? Ja, die viel in de smaak bij Eef Craenen. Ze ‘doucht facking lang’, lezen we op het Instagramaccount van Horst.

Met een goede trainingsweek hebben de dames van Drunen zich herpakt van de nederlaag vorige week tegen Basko (3-2). De tweedeklasser versloeg zondag Geldrop met 4-0. Na de derde helft maakten de speelsters van Drunen nog de kleedkamer schoon. Aan de smileys te zien was het geen lekker klusje. Maar, dat is nog niet alles. Babs moet aan de slag. Ze kreeg tegen Geldrop een kaart en bij Drunen betekent een kaart, trakteren op taart.

Dordrecht is in de wwwwwwinning mood . De ploeg boekte met de 4-7 op Drunen zijn zesde overwinning op rij. Door het puntenverlies van concurrent Maarssen is Dordrecht nu alleen koploper in de Tweede Klasse B. De spelers kunnen vanwege de herfststop een extra week genieten van de koppositie. Daarna volgt de thuiswedstrijd tegen Rapid, de nummer acht van de ranglijst.

Na twee nederlagen op rij pakten de dames van Apeliotes weer de volle buit. ‘Met veel support langs de lijn van onze lieve vrienden en familie’ werd Uden met 2-1 verslagen. Na afloop genoten de speelsters van Apeliotes van de zelfgemaakte lekkernijen. Het blijft gissen naar wat er precies te smikkelen en te smullen viel.

Goed trainen loont. Dat bewezen de heren van Derby. De trainingen hadden de eersteklasser, zo lezen we op Instagram, goed voorbereid op het duel tegen Ommoord, dat met geen woorden maar daden na een heerlijke pot met 5-2 werd verslagen. Namens Derby: fijne herfstvakantie!

Met menig duwen en trekken eindigde de spannende pot in de Overgangsklasse tussen Ede en HBS in 0-0. De dames van Ede bedankten hun support langs de lijn en kijken al uit naar 26 oktober. Dan komt namelijk landskampioen Amsterdam op bezoek voor de beker.

De heren van IJsseloever waren kort en krachtig over de 3-2 zege op Phoenix: drie punten. Na de tweede overwinning van het seizoen staat de ploeg met zeven punten op een achtste plaats in de Overgangsklasse B.

Het bericht Het weekend: spierpijn, kaart is taart en ‘facking lang’ douchen verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: tenue vergeten, rollators invetten en een flinke bolus

Tue, 10 Oct 2023 08:00:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM .

Deze week beginnen we met de dames van Bemmel. De tweedeklasser sprak vorige week na de 4-2 nederlaag tegen Eemvallei van een Zwarte Zondag . Ondanks de nulscore bleef Bemmel positief: het kon alleen maar beter. En zie, een week later, de volle buit tegen Twente. ‘Het was weer een heerlijke zondag. Hoppa 4-0′, schreef de ploeg op haar Instagramaccount.

De heren van Basko versloegen Gemert met 3-1. De nummer tien in de Tweede Klasse C boekte daarmee na vier fikse nederlagen de eerste overwinning van het seizoen. De actie van de wedstrijd? Het tijdrekken van Bas bij de cornervlag om vervolgens nog een strafcorner te halen.

Na anderhalf rijden erachter komen dat je tenue nog thuis ligt. Het overkwam Senna van vierdeklasser Flevoland. Lang hoefde ze niet te treuren. Tegenstandster Hondsrug bood uitkomst. Met een rokje, shirt en blauw hesje kon Senna toch nog meedoen maar niet nadat ze een preek had gekregen van een teamgenote. Hondsrug op haar beurt kreeg stank voor dank, want Flevoland won met 9-0.

Bij de heren van Krimpen kijkt men uit naar de herfststop. Na de 5-1 overwinning op Zevenbergen is het nu even tijd om te rusten. Drie weken maar liefst. Tijd genoeg dus om de krukken en rollators in te vetten en winterklaar te maken.

In de Derde Klasse gingen de dames van Horst met 3-2 onderuit op Hilvarenbeek. Naast het wedstrijdverslag volgt op Instagram ook de bespreking van de douches en de memorabele momenten. Het oordeel over de douches in het ‘verre Brabant’ was kort het bondig: prima. Een van de vele opgesomde memorabele momenten bleek een ietwat geurige verrassing. Namelijk een flinke bolus op de wc.

De heren van DES keerden vorige week met nul punten terug uit Limburg. Afgelopen weekend trof de derdeklasser opnieuw een Limburgse opponent. Dit keer hield DES wel drie punten over aan het duel. Nuth werd met 9-0 verslagen. De ploeg bedankte de fans langs de lijn en deed daarna een oproep om hen volgende week te steunen tijdens de Langstraat derby tegen Waalwijk.

De dames van Fletiomare werden tijdens hun 2-0 zege op Berkel-Rodenrijs niet alleen aangemoedigd door de trimmers van de club, maar na afloop ook nog eens door hen verrast. Omdat de dames de trimmers elke week training geven, zamelden de trimmers een bedrag, van in totaal duizend euro, in voor de eersteklasser.

Ondanks de aanmoedigingen van de mini’s slaagden de heren van Delta Venlo er niet in op eigen veld punten te pakken tegen MEP. Het duel tussen de eersteklassers eindigde in 2-3. De oorzaak van de nederlaag werd niet besproken. ‘Aan de mini’s van de week heeft het niet gelegen’, lezen we.

De mini’s konden de heren van Breda ook geen geluk brengen. De thuiswedstrijd tegen Ring Pass Delft in de Overgangsklasse B ging met 5-0 verloren. En net als bij Delta Venlo lag de schuld van de nederlaag vanzelfsprekend niet bij de mini’s.

Met de vlam in de pijp reden de dames van Helmond afgelopen week van de ene naar de andere kant van het land. Eerst naar Maastricht voor de Gold Cup om vervolgens zondag af te reizen naar Zoetermeer. De vele kilometers zaten niet in de benen, want beide keren stapte de overgangsklasser met de overwinning in de auto terug naar huis.

Het bericht Het weekend: tenue vergeten, rollators invetten en een flinke bolus verscheen eerst op Hockey.nl .

FIT wilde een speler laten invliegen voor de bekerclash met Almere

Tue, 10 Oct 2023 05:00:00 GMT

Stuntploeg FIT uit de Tweede Klasse presteerde onlangs het onmogelijke door nota bene een overgangsklasser uit de Gold Cup te wippen . Donderdag om 20.30 uur wacht de club uit Amsterdam-Noord het volgende obstakel: promotieklasser Almere. Een ploeg die drie niveaus hoger speelt. ‘Eerlijk is eerlijk. Ik denk niet dat we gaan winnen.’

Eigenlijk kon het helemaal niet wat er twee weken geleden op donderdagavond gebeurde op Sportpark Kadoelen. Tweedeklasser FIT hield tegen overgangsklasser Naarden zelf ook al rekening met een horrorscenario. Een afstraffing met dubbele cijfers. Maar in plaats daarvan voltrok zich in de eerste ronde van de Gold Cup een sprookje. Een 0-1 achterstand werd door FIT – de allereerste tweedeklasser in de geschiedenis van de Gold Cup – omgebogen in een prachtige 2-1 overwinning. David won van Goliath.

Zodoende kon het gebeuren dat FIT vorige week in de koker ging voor de loting van de tweede ronde van de Gold Cup. De ronde waarin niet alleen clubs uit de Promotieklasse instromen, maar ook de sterrenensembles uit de Tulp Hoofdklasse. Plotseling was één van de mogelijke tegenstanders landskampioen Pinoké. Of EHL-winnaar Bloemendaal. Uiteindelijk was het geen club met internationals die aan FIT werd gekoppeld, maar er rolde alsnog een prachtige tegenstander uit. De verliezend finalist van vorig seizoen: promotieklasser Almere.

Aanvoerder Lucas Mensink (27) kan het zondagmiddag voor de belangrijke competitiewedstrijd tegen De Terriërs nog steeds niet geloven. ‘Ik heb op hockey.nl de loting nog eens goed bekeken. Wij staan er echt tussen. Bij vrijwel alle ploegen staan tussen haakjes de letters HK, PK of OVK erachter. Bij ons staat er een getal. Zelfs niet een één, maar een twee. Ik vraag me af of die gasten van Almere FIT überhaupt kennen.’

FIT-aanvoerder Lucas Mensink in de competitiewedstrijd De Terriërs. Foto: Orange Pictures/Martin Cloose.

Er is nog geen minuut gespeeld, maar zijn rechterwenkbrauw ligt nu al open

De generale repetitie voor de confrontatie met Almere begint deze zondag slecht. Op het terras van de club zit invalspeler Pieter Zwart er een uur voor de competitiewedstrijd tegen De Terriërs al gehavend bij. Er is nog geen minuut gespeeld, maar zijn rechterwenkbrauw ligt nu al open. Een overblijfsel van zijn opvallende warming-up. Hij heeft deze ochtend al een complete wedstrijd in de benen met zijn eigen team in de veteranen. Na een minuut of tien kreeg hij daar prompt een bal op zijn oog. Deppen met een doekje is zinloos. Hij moet worden gehecht.

FIT mist vandaag drie sterkhouders, dus ze hebben Zwart hard nodig. Dat ze donderdag tegen Almere spelen, is grotendeels aan hem te danken. Hij is de man die in de eerste ronde van de Gold Cup een paar minuten voor tijd de winnende goal maakte door een strafcorner binnen te slepen. Zelfs als invalspeler is hij de beste van het team. Vorig seizoen haalde FIT de halve finales van de Silver Cup doordat Zwart in vrijwel elke ronde een of meerdere strafcorners verzilverde. Ook tegen clubs die een niveau hoger speelden.

‘Pieter heeft jarenlang in Heren 1 gespeeld’, zegt coach Tom Barendrecht (31), bezig aan zijn eerste seizoen als hoofdcoach. ‘Dit seizoen heeft hij een stap terug gedaan naar de veteranen. Hij wordt vader. Hij zit bovendien middenin een verbouwing. Maar wedstrijden in de beker doet hij nog graag met ons mee. Als we van Almere verliezen, stromen we door naar de Silver Cup. Pieter heeft me al gevraagd of hij die wedstrijden óók mee mag doen. Schitterend, toch?’

FIT-coach Tom Barendrecht. Foto: Orange Pictures/Martin Cloose.

FIT wilde centrale verdediger Dion vanuit Amerika laten invliegen, voor een bekerwedstrijd die ze waarschijnlijk verliezen

Dat blijkbaar zelfs afgezwaaide spelers solliciteren naar een plek in de wedstrijdselectie tijdens het bekertoernooi, zegt iets over hoeveel zowel de Gold Cup als de Silver Cup leeft op FIT. Vanuit dat perspectief vertelt coach Barendrecht een prachtige anekdote over zijn centrale verdediger Dion Honings, die afgelopen zomer is overgekomen van eersteklasser Helmond. Hij is nu met zijn vriendin op rondreis door de Verenigde Staten. Daardoor mist hij de bekerwedstrijd tegen Almere. Omdat hij daarvan baalt, is overwogen om hem vanuit Los Angeles in te laten vliegen. Alsof hij niet Dion Honings heet, maar Jeroen Hertzberger.

Eén van de leden van FIT is KLM-piloot. Hij kon zonder al te veel moeite korting op de vlucht regelen. De rest van het bedrag zou bij elkaar worden gesprokkeld door middel van crowdfunding. Zelfs de voorzitter was daarmee al akkoord. Barendrecht vertelt het met een glimlach op zijn gezicht, maar de plannen waren wel degelijk serieus.

Barendrecht: ‘Dion voelde zich vereerd dat we dit speciaal voor hem probeerden te regelen. Ik heb ‘m hierover best lang aan de lijn gehad. Avondenlang heeft hij zitten puzzelen of het in zijn schema paste. Zijn vriendin moest er natuurlijk ook iets van vinden. Het ging wel om een vlucht van elf uur. En dan moet je nog terug ook. Ze hebben ook nog overwogen om de vakantie een week uit te stellen. Maar ze kregen de puzzel niet gelegd. Ze hadden de camper al geboekt. En een kaartje voor een basketbalwedstrijd gekocht. Logistiek gezien was het simpelweg niet meer te regelen. Doodzonde, want ik had ‘m er graag bij gehad.’

De spelers van FIT bedanken na de wedstrijd tegen De Terriërs het publiek. Foto: OrangePictures/Martin Cloose

In de beker is FIT een stuntploeg, in de competitie hebben ze het zwaar

Het is een bijzonder verhaal. Maar wat misschien nog wel het meest bijzonder aan deze spelersgroep is, is het schizofrene karakter ervan. Een paar dagen na hun heroïsche bekerstunt tegen overgangsklasser Naarden werden ze in hun eigen Tweede Klasse compleet afgedroogd door HBS (5-1). Na vier wedstrijden staat FIT met zes punten niet eens in de top van het klassement, maar in de grijze middenmoot, op de zevende plaats. Hun hoogste niveau aantikken, doen ze blijkbaar alleen in de beker.

De wedstrijd tegen De Terriërs is de uitgelezen kans om richting de krachtmeting met Almere weer wat zelfvertrouwen te tanken. Gelukkig voor FIT speelt sterspeler Zwart gewoon mee. Hij heeft bij één van de clubleden thuis – een arts – zijn wenkbrauw laten hechten. Hij is vandaag de man die FIT als vanouds in het zadel helpt. Na twaalf minuten sleept hij uit een strafcorner de 1-0 binnen. Als één van zijn teamgenoten vervolgens uit een laag schot de 2-0 maakt, lijkt het voor FIT een zorgeloze middag te worden.

Maar dan ontvouwt zich een heel ander scenario. Uit de rebound van een strafcorner valt plotseling de 1-2. Nog voor het einde van de eerste helft scoort De Terriërs uit de volgende corner de 2-2. En als klap op de vuurpijl valt na rust ook nog de 2-3. De ploeg die een overgangsklasser uit de beker wipte, dreigt nu plotseling te verliezen van de nummer elf van de Tweede Klasse A.

Maar dan krijgt Zwart het op zijn heupen. Hij sleept de 3-3 binnen. Met nog zes minuten op de klok wijst de scheidsrechter weer met zijn handen naar de achterlijn. Dit is het moment dat het gebeuren. Zwart meldt zich opnieuw op de kop van de cirkel. En hij flikt het weer. De man die vanmiddag nog hechtdraden door zijn wenkbrauw liet trekken, brengt FIT nu in veilige haven: 4-3.

Drie kleine pleisters pronken op de wenkbrauw van FIT-speler Pieter Zwart. Foto: Orange Pictures/Martin Cloose.

‘Ik denk niet dat we gaan winnen’

Donderdag tegen Almere is de hoofdrolspeler vanzelfsprekend weer van de partij. Zwart: ‘Spelen tegen Almere is leuker dan tegen een hoofdklasser. Almere komt waarschijnlijk met zijn eerste team. En niet met een Onder 18-team. Dus ik verwacht een spektakelstuk. Maar eerlijk is eerlijk. Ik denk niet dat we gaan winnen.’

Het bericht FIT wilde een speler laten invliegen voor de bekerclash met Almere verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: Zwarte Zondag van Bemmel, hattrick Pieters in 200ste duel

Tue, 03 Oct 2023 10:00:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM

We beginnen meteen met excuses namens de heren van UNO. Eindelijk was er weer een wedstrijdverslag van de vierdeklasser te lezen op Instagram. De admin had het account even links laten liggen, zo lezen we. De 5-0 zege op IJburg was een reden om weer in de pen te klimmen. Met drie doelpunten werd Duco Haver verkozen tot man of the match . Floris Bovendeert maakte ook een doelpunt. Bovendeert kende een ietwat opmerkelijke warming-up. Hij liep eerder op de dag al tien kilometer tijdens de Singelloop in Utrecht.

Een nieuwe aflevering Dash TV

De heren van Twente stond zondag een zware opgave te wachten. Het nog ongeslagen Barneveld kwam op bezoek. En die status raakten de Barnevelders kwijt, want Twente won met 3-1. Het was de eerste zege van het seizoen en daarmee revancheerde Twente zich voor de, zoals ze dat zelf noemen, blamerende nederlaag vorige week tegen de buren van Drienerlo (3-1).

Vorige week kondigden we al aan ons te verheugen op de nieuwe aflevering van Dash TV. Helaas waren niet alle spelers na de 2-1 nederlaag tegen Drienerlo genegen de verslaggever met de stick als microfoon te woord te staan.

Zwarte Zondag

YESS YESSS YESS WE DID IT . De vreugde was groot bij de dames van Hopbel. De tweedeklasser won met 4-2 van Venray en boekte daarmee de eerste zege van het seizoen. Ondanks de zege was de ploeg zelfkritisch. Zo worden de spelers liever niet herinnerd aan het eerste kwart.

Bij de dames van tweedeklasser Bemmel was er sprake van een Zwarte Zondag. ‘Soms heb je van die dagen dat alles misgaat en vandaag was zo’n dag’, valt te lezen op het Instagram-account. Er werd met 4-2 verloren van Eemvallei. Het was de eerste nederlaag van het seizoen. Ondanks het slechte resultaat bekijkt Bemmel de situatie positief: vanaf nu kan het alleen maar beter.

Dankbaar voor support

Bij eersteklasser Houten overheerste blijdschap. De heren pakten dankzij een 3-2 zege op Barendrecht de koppositie in Poule A. Door slordig spel moesten de toeschouwers wel lang op de doelpunten wachten.

‘Wij zijn blij jullie met zoveel langs de kant te zien.’ De dames van IJsseloever bedankten zondag de aanwezige support langs de lijn. De ploeg heeft die steun nodig, want IJsseloever heeft het lastig in de Eerste Klasse B. Voor eigen publiek pakte de ploeg het tweede punt van het seizoen dankzij een 1-1 gelijkspel tegen Fletiomare.

Hattrick Pieters in 200ste duel

Het was een dag om niet snel te vergeten voor Melissa Pieters van Almere. Niet alleen maakte ze een hattrick in de met 4-2 gewonnen wedstrijd tegen Houten, maar speelde ze ook haar 200ste wedstrijd voor de overgangsklasser.

Twee keer winnen in een week van dezelfde ploeg. Dat presteerde Helmond. Afgelopen donderdag werd in de Gold Cup HOD met 4-3 verslagen. Zondag troffen beide ploegen elkaar weer. Dit keer was de uitslag 4-2 in het voordeel van Helmond. De nieuwe Helmondse aanwinst, Sem Dewamme, werd verkozen tot Man of the Match.

Het bericht Het weekend: Zwarte Zondag van Bemmel, hattrick Pieters in 200ste duel verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: droomstart Heeze, de knakworsten van Wateringse Veld

Tue, 19 Sep 2023 09:00:00 GMT

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM !

We beginnen in de Vierde Klasse. De dames van Heerhugowaard wonnen hun eerste thuiswedstrijd van het seizoen met 4-3 van Saxenburg. Voor de heren van Heeze begon de competitie pas dit weekend. En de start was prima met een 7-1 zege op Peel en Maas.

Knakworsten opgegeten

In de Derde Klasse boekten de dames van Lelystad de eerste overwinning van het seizoen. Na de 3-3 tegen Spitsbergen vorige week op de eerste speeldag werd zondag op en tegen Roden met 2-1 gewonnen. Speciale dank ging uit naar trouwe supporter Jesper die de regen trotseerde en naar Roden was afgereisd om de dames van Lelystad aan te moedigen. De heren van Wateringse Veld wonnen met 7-0 van Strawberries. De ploeg uit Den Haag nam niet alleen de drie punten mee naar huis, maar at ook nog alle knakworsten op. Wateringse Veld heeft inmiddels spijt betuigd.

In de Tweede Klasse vertolkte Ries Houthuijzen een hoofdrol voor de heren van Berkel-Enschot in de met 4-3 gewonnen wedstrijd op Drunen. Het was de eerste zege van het seizoen voor Berkel. De dames van Overbos begonnen volgens eigen zeggen slecht aan de wedstrijd tegen Maarssen en kwamen niet verder dan een 1-1 gelijkspel.

Houten en Upward

Ondanks een snelle achterstand waren de heren van Houten uiteindelijk in de Eerste Klasse met 5-1 te sterk voor Groen-Geel. De heren van Upward herstelden zich van de valse start vorige week. De eerste drie punten werden zondag gepakt dankzij een 6-0 zege op EHV.

Tot slot lichten we de dames van Zwolle er even uit. Zij boekten hun eerste overwinning van het seizoen. In eigen huis werd Eindhoven met 7-1 verslagen. Ook de dames van Delta Venlo pakten de volle buit. Na een reis van 2,5 uur werd Schiedam met 2-1 verslagen.

Het bericht Het weekend: droomstart Heeze, de knakworsten van Wateringse Veld verscheen eerst op Hockey.nl .

Houten: ‘We hebben de mooiste skyline, maar het waait altijd’

Thu, 14 Sep 2023 10:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering vijftien komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij Houten. Voorzitter Sonja van der Deure praat ons bij over het wel en wee op haar club.

Kunt u de club in vijf woorden beschreven?
‘Familieclub, gezelligheid, hockeyplezier, prestatie, midden in de samenleving.

Zou u dat kunnen toelichten?
‘De hockeyclub is een fenomeen in de gemeente en een van de grotere clubs in Houten. We zijn een club die houdt van een feestje en de afgelopen seizoenen hebben we een aantal successen gevierd zoals de promotie van de dames en het winnen van de Silver Cup door de heren. We krijgen veel buitenlandse teams over de vloer en hebben een mooi, multifunctioneel complex dat voor scholen wordt opengesteld. Ik merk ook dat de mensen de weg weer beginnen te vinden naar de club. Het begint weer ouderwets te bruisen.’

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Dat vind ik een lastige. We zijn een club waar iedereen welkom is en iedereen op elk niveau kan hockeyen. Dat geldt inderdaad voor meerdere clubs. Als het echt iets unieks moet zijn, dan is het onze skyline. Er wordt gezegd dat we de mooiste skyline hebben. We liggen met onze velden aan het Amsterdam-Rijnkanaal. Maar, er waait altijd een frisse wind. Tegenstanders hebben nog weleens pech met tegenwind, maar dat komt dan vast omdat het Houtense team sterker is.’

Houten Dames 1 tijdens de Silver Cup Foto: Sonja van der Deure

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘Ons bestuur is op sterkte met de komst van een nieuwe penningmeester en een bestuurslid horeca. Ons bestuur bestaat uit zeven personen: drie dames en vier heren. Dat vind ik wel een fijne balans.’

En zelf bent u ook nieuw?
‘Klopt, ik heb drie maanden geleden het voorzitterschap van René Kuster overgenomen.’

U bent daarmee de eerste vrouwelijke voorzitter van de club?
‘Ja, maar ik ervaar dat niet als bijzonder. Kampong heeft namelijk ook een vrouwelijke voorzitter. Ha, misschien heeft René mij ook daarom wel gevraagd voor deze functie. Wie weet komt er dus nooit meer een man op deze positie.’

Welk onderwerp wordt voor u en uw bestuur een uitdaging?
‘Vrijwilligers. We krijgen ze niet vanzelf en moeten er moeite voor doen om hen te werven. We willen er naartoe dat teams taken krijgen, zoals een bardienst. Het kost maar een paar uur per jaar. En goed voorbeeld doet goed volgen dus het eerste speelweekend stonden we als bestuur achter de bar.’

Wat wilt u als voorzitter en bestuur nog meer bereiken?
‘De ambitie is om als club weer wat te groeien qua ledenaantal. Met corona hebben we leden ingeleverd en nu moeten we weer leden werven. Ook willen we de hockeysport heel toegankelijk maken door de verschillende hockeyvormen te integreren. Dit staat los van dat we een financiële gezonde club willen zijn.’

Foto: Facebook HC Houten

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘We hebben een aantal talenten voorgebracht zoals Daphne van der Vaart (Kampong, Pinoké en HIC), maar Bram van Battum (Kampong) stijgt erbovenuit. Hij is de beste speler die we hebben gehad.’

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Het thema van het lustrumfeest. Volgend jaar bestaat de club veertig jaar en ik weet ook nog niet wat het thema gaat worden. Wellicht dat dát in de tweede seizoenshelft bekend wordt. We willen in ieder geval een mooi feest neerzetten.’

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, tosti en een cappuccino?
‘Ik moest de prijs van de cappuccino navragen, want ik drink zelf geen cappuccino. Maar dat is 2,25 euro. Een tosti ham-kaas is 2,65 euro en een biertje kost 2,50 euro.’

Houten tijdens de Silver Cup Foto: Sonja van der Deure

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren:
aflevering 1 – Eemsmond
aflevering 2 – Daring
aflevering 3 – Assen
aflevering 4 – Hoogeveen
aflevering 5 – Meppel
aflevering 6 – Zwolle
aflevering 7 – Hattem
aflevering 8 – Nunspeet
aflevering 9 – De Mezen
aflevering 10 – Hoevelaken
aflevering 11 – Schaerweijde
aflevering 12 – Leusden
aflevering 13 – USHC
aflevering 14 – Kampong

Het bericht Houten: ‘We hebben de mooiste skyline, maar het waait altijd’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Het weekend: droomstart Spijkenisse, elf goals in Barneveld

Mon, 11 Sep 2023 13:00:00 GMT

Van Maastricht tot Hattem en op Ares tot Leonidas, het afgelopen weekend werd er weer volop gehockeyd. Wij bekijken de socials van de Vierde- tot en met de Overgangsklasse, waarin afgelopen weekend vooral de temperatuur een rol speelde. Een greep uit de Instagram-parels van de standaardteams.

Jouw team volgende week in deze rubriek? Stuur ons een DM !

De dames van Oss speelden in de Eerste Klasse tegen provinciegenoot HCAS. De bezoekers wonnen met 2-3, dankzij Noor van Moergestel die vlak voor tijd voor het verlossende doelpunt zorgde. Ook de mannen van Leonidas wonnen met een doelpunt verschil: op eigen veld werd overgangsklasser Ring Pass met 2-1 verslagen. In het diepe zuiden werd er juist op los gescoord: de dames van Maastricht versloegen Oirschot met 7-1. Het plezier is van de foto af te lezen.

Spijkenisse, Ypenburg en De Reigers

De mannen van Spijkenisse maakten er ook zeven. Maar dan in de Derde Klasse tegen Teteringen. Daarmee hebben de Zuid-Hollanders nu al meer punten van vorig seizoen… Provinciegenoten Ypenburg en HDS speelden gelijk, waar Anne Pereira Horta (Ypenburg) in de laatste paar minuten voor de gelijkmaker zorgde. Samuel van Huiden was bij de mannen van De Reigers de grote man: hij tekende voor twee goals in de 3-2 overwinning op Alphen in de Overgangsklasse.

Bemmel, Ares en Barneveld

Bemmel had zondag – als we de dames moeten geloven – de windrichting mee. Hoewel het ons redelijk windstil leek, won de tweedeklasser van Beuningen. Ares speelde voor het allereerst op het eigen, nieuwe veld, maar moest de punten met Twente in de Derde Klasse delen. In Barneveld was er niet alleen een brandende zon, maar ook een regen aan doelpunten: de thuisploeg won met 6-5 van Nijkerk.

Hattem en Westerpark

Hattem scoorde erop los in Heerenveen met zeven doelpunten, maar kreeg er ook drie om de oren van de dames van Quick Stick. Ook Westerpark was op dreef: de tweedeklasser maakte er acht tegen de mannen van Noordwijk, die zelf maar twee keer aan scoren toekwamen. De Amsterdammers dragen hun overwinning volledig op aan aan het vrouwenteam. Zonder hen was het niet gelukt.

Het bericht Het weekend: droomstart Spijkenisse, elf goals in Barneveld verscheen eerst op Hockey.nl .

Concordia twee jaar na de waterramp: ‘Nog niet douchen’

Wed, 06 Sep 2023 05:00:00 GMT

Als binnenkort de spreekwoordelijke spade de grond in gaat voor de bouw van het nieuwe clubhuis is de laatste fase van ‘Build Back Better Concordia’ aangebroken. Twee jaar na de verwoestende overstroming is de wederopbouw van de Roermondse club bijna voltooid.

‘Het aanbestedingsproces is in volle gang’, zegt voorzitter Wim Vaessen. ‘Eind september hopen we een bouwer te hebben die dan binnen twaalf maanden een clubhuis kan neerzetten. Het streven is nog steeds om in september 2024 klaar te zijn. Dan bestaat de club honderd jaar.’

In juli 2021 werd de oudste club van Limburg getroffen door een ramp. Door de extreem hoge waterstand kwam Sportpark Hammerveld volledig onder water te staan.

De rivieren Roer en Hambeek traden die zomer door de extreem hoge waterstand buiten hun oevers en overstroomden het terrein van de Limburgers, dat in een lagergelegen deel tussen de rivieren ligt. De velden stonden een kleine twee meter onder water en in het clubhuis en de kleedkamers kwam het water een halve meter hoog te staan.

Het complex van Concordia compleet onder water. Foto: Wim Vaessen

Het water had een verwoestende uitwerking . Het merendeel van de inventaris verdween in de vuilcontainer. De drie velden waren onherstelbaar beschadigd en de schimmel had het clubhuis en de kleedlokalen flink aangetast. Kortom, Concordia kon vanaf nul beginnen of zoals Vaessen in een eerder interview met hockey.nl concludeerde: ‘In feite moeten we een nieuw hockeycomplex bouwen.’

De club zette samen met onder andere de gemeente de schouders eronder. Onder het motto ‘Build Back Better Concordia’ begon vorig jaar januari de renovatie van het complex . In een klein halfjaar werd met de aanleg van drie spiksplinternieuwe velden met ledverlichting de eerste fase van de opknapbeurt afgerond.

Tot die tijd waren de senioren van Concordia voor trainingen en wedstrijden uitgeweken naar het oude complex van Venlo. De jeugdteams speelden dubbele uitwedstrijden en de jongste jeugd trainde op een nabijgelegen tennisveld. Nu de teams weer op Sportpark Hammerveld konden spelen, keerde het leven ook weer terug op de club. Met de faciliteiten op het terrein blijft het vooralsnog behelpen.

Geen douches of verwarming

Er werden tijdelijke kleedlokalen en sanitair geplaatst. De bar werd gehuisvest in een container en het huidige clubhuis doet dienst als materiaalruimte. ‘Alle spelende teams kunnen niet douchen en we hebben geen verwarmd clubhuis. Als het echt koud wordt, hebben we elektrische kachels. Zo goed en zo kwaad als het gaat, rollen we er doorheen’, vertelt Vaessen.

Jongste jeugd van Concordia trainde op alternatieve locatie. Foto: Facebook RHC Concordia

Het is komend seizoen nog behelpen met de faciliteiten, maar het einde is in zicht. De oude kleedkamers zijn inmiddels ten prooi gevallen aan de sloophamer. ‘Dat was wel een stap’, zegt Vaessen. ‘Het was het oudste gebouw van ons complex en stond er al sinds 1964.’

Het terrein waar de kleedlokalen stonden, wordt nu bouwrijp gemaakt voor de bouw van het nieuwe clubhuis. Het nieuwe clubhuis telt twee verdiepingen, waarbij in de onderste verdieping onder meer de kleedruimtes zijn met daarboven het clubgebouw met een ruim terras met tribunes in het talud.

Vaessen hoopte dat er eind 2022 al was begonnen met de bouw, maar het project kreeg te maken met stikstofproblematiek en de ambtelijke molen waardoor er vertraging optrad.

Schets van het nieuwe clubhuis van Concordia.

Als Concordia dan volgend jaar na de zomer zijn intrek neemt in het nieuwe clubhuis kan de Roermondse clubs zoals Vaessen weer honderd jaar vooruit, volgens Vaessen. ‘Ik ben zonder meer positief over de toekomst. Dat was twee jaar geleden wel anders.’

Tot slot, hoe staat het eigenlijk met de vrees voor een nieuwe overstroming? ‘Een herhaling kun je niet uitsluiten, maar we moeten ook realistisch zijn. Dit was in de afgelopen honderd jaar nog nooit voorgekomen. We overleggen met het Waterschap, dus we staan op de agenda. We zijn er beter op voorbereid. Ook met de bouw van het nieuwe clubhuis. Dat ligt twintig centimeter hoger dan het hoogste waterpunt van toen.’

Het bericht Concordia twee jaar na de waterramp: ‘Nog niet douchen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Zomerhockey op Almelo: ‘Op woensdag is de club wél open’

Fri, 11 Aug 2023 05:00:00 GMT

In de serie ‘Zomerstop’ aandacht voor het leven op clubs in de hockeyloze zomer. In deze aflevering bellen we met Almelo. Ook daar lag de boel op z’n gat de afgelopen weken. Behalve op woensdagavond. Organiseert jouw club ook opvallende activiteiten tijdens de zomerstop? Mail naar redactie@hockey.nl .

Vorige week woensdag zou het animo vast tegenvallen. Middenin de vakantie en ook nog eens hondenweer. Maar ook deze keer was de opkomst bijzonder goed bij dé manier waarop Almelo z’n leden bijeenbrengt. Het zomerhockey. ‘We hadden hier 41 spelers rondlopen’, zegt voorzitter Clem van Münster enthousiast. ‘Jaha, dat had ik ook niet verwacht hoor. Maar het was bijna hetzelfde aantal als in de weken dat het wel mooi weer was. Telkens halen we rond de 45 hockeyers. En dat iedere woensdag. Leuk toch?’

Hoe oud je bent, welk niveau je hebt, het maakt op de woensdag tussen acht en half tien allemaal niet uit bij Almelo. ‘Twee van onze drie velden gebruiken we voor het zomerhockey. Hoe je heet of wie je bent, dat is allemaal onbelangrijk. De vorige keer was de jongste denk ik een jaar of acht. De oudste was een veteraan van zestig. Jammer dat onze Wim er niet bij was. Want hij is nog ouder. 74! Helaas ging-ie met vakantie, waardoor hij ontbrak.’

Traditie van ‘zeker tien jaar’

Het concept is meer dan simpel. ‘We spelen zeven-tegen-zeven met het aantal mensen dat er is. Meestal komt dat neer op zes teams. Tenminste, zo was het de afgelopen weken. Die teams deel ik zelf in.’ Hij schiet in de lach. ‘Ja, ik doe zelf ook mee. Als voorzitter moet je er juist voor zorgen dat je erbij bent als er wat op de club gebeurt. En dit is het enige wat er deze periode op de club plaatsvindt. Ja, de training van de recreanten loopt ook nog door. Maar daar komen minder mensen op af.’

De traditie van het zomerhockey bestaat al jaren, stelt Van Münster. ‘Zeker tien jaar. Elk jaar staat dit op onze agenda. Eerlijk gezegd heb ik geen idee wanneer en hoe dit ooit is opgestart. Maar ik vind het een prachtige manier om je leden toch iets te bieden in de zomer. Stiekem zijn er toch een hele hoop die geen hockeystop willen en het clubleven zouden missen.’

Ranja, bier en wijn

De onderlinge verbondenheid is volgens Van Münster de grootste winst aan het zomerhockey. ‘Het kost natuurlijk niets. Na afloop zetten we een kan ranja op tafel en wordt er nog wat bier en wijn gedronken. Voor de omzet hoeven we het niet te doen. Veel belangrijker vind ik het dat mensen op de club het contact met elkaar kunnen onderhouden en andere hockeyers leren kennen. We zijn geen heel grote club, maar sommige teams en spelers komen elkaar bijna nooit tegen. Omdat dit veel kleinschaliger is, heb je veel sneller contact. Ik vind het bijvoorbeeld altijd mooi om te zien hoe de jeugd na afloop nog wat leert van de grote mannen. Want ja, er doen ook kerels van heren 1 en 2 mee. Die houden zich tijdens de partijtjes een beetje in. En geven daarna nog wat tips aan de jongere spelers. Corners slepen, enzo.’

Van Münster geniet als hij over de saamhorigheid op z’n cluppie praat. Het zomerhockey gaat nog door tot het einde van de vakantie, waarna het gewone clubleven weer begint. Maar voor de voorzitter zitten de trainingen erop. ‘Ik heb nog een vakantie staan’, klinkt het bijna met wat spijt in zijn stem. ‘Volgende week zijn we met de camper weg, naar Frankrijk.’ Lachend: ‘Dus is het de grote vraag wie straks de teams indeelt.’

Het bericht Zomerhockey op Almelo: ‘Op woensdag is de club wél open’ verscheen eerst op Hockey.nl .

FIT wil actie na schietpartij, gedeal en getippel voor de deur

Thu, 03 Aug 2023 05:00:00 GMT

De schrik zit er goed in bij FIT. Op 18 juli vond op de parkeerplaats van de Amsterdamse club een criminele afrekening met dodelijke afloop plaats. FIT wil dat de gemeente iets doet aan de onveiligheid rondom hun Sportpark Kadoelen. ‘Iedereen moet veilig van en naar de sportclub kunnen komen.’

‘Het is uit de hand gelopen. We moeten nu van ons laten horen, al was het een moeilijke afweging. We willen natuurlijk geen negatieve publiciteit rondom de club, maar we merken dat dit de enige manier is om in gesprek te raken met de gemeente’, zegt voorzitter Tanja Stam.

In de petitie, gepubliceerd op de website van FIT, is te lezen dat ‘met name de parkeerplaats een broedplaats blijkt te zijn voor criminele activiteiten op verschillende niveaus’. Er wordt gedeald en getippeld voor de deur van de club.

Afgelegen

‘Het afgelegen karakter van de parkeerplaats en het gebrek aan adequaat toezicht dragen bij aan deze verontrustende situatie’, schrijft de vereniging verder in de petitie, die samen met de naastgelegen voetbalclub is opgesteld. Daarnaast heeft de burgemeester van Amsterdam inmiddels een noodkreet ontvangen.

De velden van FIT liggen te midden van het groen en zijn omringd door water. Er leidt een doodlopende weg naar de sportvelden. ‘We zijn kwetsbaar voor dit soort situaties’, stelt Stam.

Het gevoel van onveiligheid is er al langer. Een aantal jaar geleden waarschuwde de club haar leden vanwege berovingen in de buurt van het sportpark. ‘We doen er alles aan om de kinderen nooit alleen te laten fietsen.’

Al tijden klopt FIT bij de gemeente aan om de omgeving van het sportpark veiliger te maken. ‘We komen niet verder’, zegt Stam. ‘We verzanden in een normendiscussie . Ze zeggen: berovingen gebeuren ook in Amsterdam-West. Dat er wordt gezegd dat het ergens anders ook gebeurt, kan niet meer.’

Schietpartij

De dodelijke schietpartij op de stoep van FIT is de spreekwoordelijke druppel. Het is zoals in de petitie omschreven ‘een alarmerend voorbeeld van ernstige veiligheidsrisico’s’, waarmee de club wordt geconfronteerd.

‘Ten tijde van de schietpartij bevond de BSO (buitenschoolse opvang, red.) zich op de faciliteiten van de hockeyvereniging en we kunnen niet overzien hoeveel erger dit incident had kunnen aflopen’, valt verder te lezen in de petitie.

Stam: ‘Het gebeurde op klaarlichte dag. Er is een grens gepasseerd. Het komt te dichtbij. Dit is heel bedreigend voor de sportgemeenschap.’

Foto: Instagram FIT

FIT wil juist een veilige plek zijn . ‘We willen niet in een situatie terechtkomen dat ouders hun kinderen thuishouden of dat de kinderen iets anders gaan doen.’

De gemeente is aan zet, vindt de club. ‘Het is logisch dat ouders en leden naar het bestuur kijken maar als bestuur kunnen we dit niet alleen. Met de petitie willen we het bredere gevoel van onveiligheid kracht bij zetten.’

Maatregelen

In de petitie, die binnen twee weken bijna 1600 keer is ondertekend, stellen beide clubs dan ook maatregelen voor om de veiligheid rondom het complex te verbeteren. Ze pleiten onder meer voor cameratoezicht, verbetering van de verlichting op de parkeerplaats en moeten er veiligheidsrondes door beveiligingspersoneel worden ingesteld.

‘We verwachten van de gemeente ook structurele aanpassingen. Het sportpark wordt door de komst van ons vijfde hockeyveld anders ingericht. Veiligheid is wat ons betreft bepalend voor de nieuwe locatie van de parkeerplaats en de wijze waarop het terrein door de sportclubs wordt afgesloten’, zegt Stam.

Er wordt bij de gemeente op aangedrongen de maatregelen, zoals die in de petitie staan, half augustus te realiseren. ‘Ik ga ervan uit dat de gemeente aan de slag gaat’, zegt Stam. ‘De gemeente voelt ook dat er iets nodig is, want begin augustus komt de stadsdeelvoorzitter langs. Juist nu moeten we actie ondernemen. Niet achteraf praten, maar voorkomen dat het escaleert. Iedereen moet veilig kunnen sporten.’

Het bericht FIT wil actie na schietpartij, gedeal en getippel voor de deur verscheen eerst op Hockey.nl .

Ook komend seizoen moet je bij Rotterdam een kaartje kopen

Fri, 28 Jul 2023 05:00:00 GMT

Bij Rotterdam moet je komend seizoen bij wedstrijden van Dames 1 of Heren 1 gewoon weer een kaartje kopen. De ticketverkoop die een jaar geleden is gestart, is zó goed bevallen, dat de club besloten heeft er komend seizoen mee door te gaan. Als het aan nieuwbakken voorzitter Jac Bessers ligt, neemt iedere club in de Hoofdklasse het initiatief over. ‘Het helpt in de verdere professionalisering van onze sport.’

Een seizoenkaart kost je vijfenzeventig euro, een los kaartje 8 euro 50. Bezoek je een Super Sunday waarop zowel de mannen als de vrouwen in actie komen, dan kost een entreebewijs een tientje. Nieuw dit seizoen is dat kinderen gratis naar binnen mogen.

Weer kiest Rotterdam dus voor een betaald bezoek. ‘Het werkt. Het model heeft zich bewezen en is een stevige financiële component in onze topsportbegroting, Het helpt ons in de verdere professionalisering van tophockey binnen onze vereniging’, vertelt Jac Bressers, clubman die sinds een maand voorzitter is van de havenclub. Hij droomt stiekem van American Baseball-taferelen.

Archiefbeeld van Roel Bovendeert die stuit op keeper Derk Meijer tijdens Rotterdam-Bloemendaal in de play-offs. Foto: Rogier Balk

Kaartverkoop uit nood geboren

Maar zover is het nog lang niet. Anderhalf jaar geleden bedacht de club het idee eigenlijk uit nood. Op de ALV van 2018 werd besloten dat de leden via hun contributie niet meer meebetaalden aan de kosten van de eerste seniorenteams. Toen niet veel later de coronacrisis volgde, was het lastig om de ambities die de club had voor de vaandeldragers, financieel waar te maken.

‘De kaartverkoop is onderdeel van ons verdienmodel geworden’, gaat de voorzitter verder. ‘Al het geld gaat naar Dames 1 en Heren 1. Het is een belangrijke geldstroom geworden en een vast onderdeel van de topsportbegroting. Van dat budget worden worden spelers betaald, maar je kunt ook denken aan de eventuele aanschaf van een performance coach of een inspanningsfysioloog.’

De club heeft een aantal dingen ten opzichte van het vorige seizoen aangepast. Zo wordt er naar gekeken hoe niet alleen het veld, maar het hele complex toegankelijk is en kunnen kinderen altijd kosteloos naar binnen. ‘Zij moeten gratis naar hun helden kunnen kijken. Daar kunnen we echt nog wat winst boeken’, gaat de voorzitter verder. ‘Onze spelers moeten beseffen dat als zij een klein stapje hun kant op doen, dus een keer op zaterdag komen kijken of een training geven, ze er veel voor terugkrijgen. Zo krijgen de spelers een gezicht en worden ze een voorbeeld. De manier om de tribunes nog voller te krijgen.’

Ook tijdens de play-outs van de dames van Rotterdam (tegen Huizen) zaten de tribunes niet vol. Foto: Orange Pictures

En daar snijdt de nieuwe voorzitter een gevoelig punt aan. De tribunes van Rotterdam waren vorig seizoen echt niet altijd goed gevuld. ‘Dat is een probleem in de hele Hoofdklasse’, zegt Bressers. ‘Het animo bij de mannen ligt hoger dan bij de vrouwen. Hoewel er natuurlijk veel meer meiden hockeyen. Dat is gek. Heeft het te maken met de ranglijst of met andere dingen? Daar wil ik proberen achter te komen.’

Bressers is er in ieder geval van overtuigd dat de kaartverkoop geen invloed heeft gehad op de soms lege tribunes. ‘Dat je bij ons een kaartje moet kopen, houdt mensen echt niet tegen, dat blijkt uit onze analyses. Succes heeft weerslag op de opkomst. Maar het toeschouwersaantal moet standaard omhoog. Bij ons, maar ook bij de andere clubs’, spreekt Bressers zijn ambitie uit. ‘Mede door kaartverkoop kunnen we meer met wedstrijden doen. Er meer een uitje van maken. Ik ben ervan overtuigd dat die dingen supporters trekken.’

Dromen van de Amerikaanse honkbalcompetitie

Als het aan Rotterdam ligt, zijn de tribunes het komende seizoen een stuk beter gevuld dan eerst. ‘We maken van een wedstrijd een evenement. We huren een DJ, zorgen voor de juiste aankleding, willen een fan of the day aanwijzen en nodigen teams uit de buurt uit. Zo wordt een wedstrijd echt een uitje. Ik zie de Amerikaanse honkbalcompetitie als een voorbeeld. Al lijkt het er straks maar een béétje op. Het zou toch prachtig zijn als dat lukt?’

Bressers heeft er vertrouwen in. ‘Ik weet zeker dat de bereidheid er is’, vervolgt de voorzitter. ‘De play-offs zijn een feest en als Oranje in de Pro League speelt, is het afgeladen vol. Die kaartjes zijn drie keer zo duur. Het kan dus wel.’ En een aantal van die spelers staat wekelijks bij Rotterdam op het veld. ‘En dat kost je dan maar acht en een halve euro.’

Foto: Bart Scheulderman

Het bericht Ook komend seizoen moet je bij Rotterdam een kaartje kopen verscheen eerst op Hockey.nl .

Meerssen en Sjinborn zoeken elkaar op: ‘Geen plek voor chauvinisme’

Tue, 25 Jul 2023 05:00:00 GMT

Zelfs via de snelweg is het nog geen kwartier van A naar B. Of beter gezegd: van Meerssen naar Sjiborn. De voormalige rivalen uit Limburg die steeds meer naar elkaar toekruipen. Na meerdere gecombineerde jeugdteams brachten ze afgelopen seizoen ook samen een Dames 1-team op de been. ‘We willen de kinderen fatsoenlijk laten hockeyen.’

‘Als clubs werden we geconfronteerd met een teruglopend ledenaantal’, begint Meerssen-voorzitter Ralph Smeets zijn verhaal. ‘Om continuïteit aan de leden te blijven bieden, gingen we drie, vier jaar geleden teams combineren. Hierdoor kunnen we ook kwalitatief gezien goede teams samenstellen.’

‘Het is lastig voor clubs uit het zuiden om hun ledenaantal op peil te houden’, zegt Smeets. Een precieze oorzaak is lastig aan te wijzen. ‘Dat komt omdat spelers vertrekken voor hun studie, maar dat is slechts een van de factoren. Vergrijzing speelt ook een rol.’

De koppen bij elkaar

Het afnemende aantal leden noopte Meerssen en Sjinborn ertoe om de spreekwoordelijke koppen bij elkaar steken. Het was eigenlijk ook niet meer dan logisch dat deze twee clubs om de tafel gingen zitten. Meerssen en Sjinborn – uit Valkenburg – zijn praktisch buren. De clubs worden slechts door een handvol kilometers van elkaar gescheiden.

Hockeycomplex VHV Sjinborn in Valkenburg. Foto: Willem Vernes

‘Kijkend naar het aantal vierkante meters zijn twee clubs op deze oppervlakte te veel en dan hebben we in de regio ook nog Maastricht, Nuth en Hockeer. Maastricht bijvoorbeeld kampt met hetzelfde probleem als wij. Zij willen het zelf oplossen, terwijl samenwerking de oplossing is.’

Meerssen en Sjinborn waren het snel eens over een samenwerking. Er werden in de jeugd combinatieteams opgetuigd bij onder meer JO12 en MO16. ‘Cultureel gezien zijn de clubs nagenoeg hetzelfde. En de kinderen kennen elkaar al omdat ze bij elkaar op school zitten.’

Duidelijkheid verschaffen

Smeets meent dat de samenwerking tussen beide clubs staat of valt met het verschaffen van duidelijkheid. ‘Beide besturen hebben vanaf de start goed met elkaar gecommuniceerd en gespard. Alles is in onderling overleg besproken. Daarna moet je het goed uitleggen aan de leden. Dat is vloeiend verlopen. Het begrip was er meteen.’

Bij een goede en soepele samenwerking is volgens Smeets geen ruimte voor clubsentimenten. ‘Het clubbelang moet aan de kant. We moeten niet zeuren als een trainer van de ene club meer op het veld staat dan een trainer van de andere club. Het is geven en nemen.’

Ook met een potentieel discussiepunt als de shirts voor de combinatieteams zijn beide clubs volgens Smeets ‘praktisch’ omgesprongen. ‘Dat onderwerp hebben we ontdaan van alle irrelevante discussies. We maken er geen Poolse landdagen van. Anders kun je ook niet samenwerken. We hebben een doel en dat is kinderen fatsoenlijk te laten hockeyen. Het maakt hen niet uit of een shirt roze, geel of paarse stippen heeft. Er is geen plek voor chauvinisme, anders bestaat de club over tien jaar niet meer.’

Uit de woorden van Smeets is te proeven dat Meerssen en Sjinborn het recept voor een succesvolle samenwerking lijken te hebben gevonden. ‘Wij hebben het proces op tijd in gang gezet. Er is geen gemor onder de leden, maar ik weet niet of wij het droomvoorbeeld zijn van samenwerking.’

Fusie

Smeets sluit niet uit dat in de toekomst nog meer teams van Sjinborn en Meerssen worden gecombineerd. De stap naar een fusie tussen beide clubs lijkt niet ver weg. ‘Vooralsnog doen we het op deze manier’, zegt Smeets over de combinatieteams. ‘Ergens in de toekomst zullen we fuseren, maar dat is nu nog een brug te ver.’

Het bericht Meerssen en Sjinborn zoeken elkaar op: ‘Geen plek voor chauvinisme’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Appeltaart en spaghetti op Oss: ‘Hoe lang bent u al in Nederland?’

Mon, 24 Jul 2023 05:00:00 GMT

In de serie ‘Zomerstop’ aandacht voor het leven op clubs in de hockeyloze zomer. In deze aflevering hockeyvereniging Oss. Zondag 16 juli was het clubhuis het decor van een zogenoemde ‘Meet & Eat’. Organiseert jouw club ook opvallende activiteiten tijdens de zomerstop? Mail naar redactie@hockey.nl .

In het midden van het clubhuis waren de tafels tegen elkaar aangeschoven en deden ze plotseling dienst als lopend buffet. Er was linzensoep, spaghetti en stokbrood met kruidenboter. Er was appeltaart, salade en cake. Er waren rijstschotels en pizza’s. En er stond een schaaltje met chips.

Niet alleen hockeyers, maar ook buurtbewoners en andere Ossenaren konden gezellig een vorkje meeprikken tijdens de ‘Meet & Eat’. Onder de voorwaarde dat ze een gerecht mee van huis brachten. Deze editie werd bezocht door zo’n 75 man. Om de beurt sloten zij aan in de rij voor het buffet, waarna door enthousiaste vrijwilligers hun bord werd opgeschept.

Deze editie van ‘Meet & Eat’ – voor het tweede jaar op rij in het clubhuis van Oss – was een initiatief van Thuis in Oss, de stichting die door middel van het organiseren van activiteiten verbinding probeert te creëren onder de Ossenaren. ‘Vorig jaar zijn we in contact gekomen met hockeyclub Oss. Eén van onze coördinatoren heeft daar een familielid rondlopen. Dit familielid zei tegen ons dat we de ‘Meet & Eat’ voortaan gerust op de hockeyclub mochten organiseren. Maar dan alleen wel in de zomervakantie. Anders wordt het clubhuis natuurlijk voor hockeydoeleinden gebruikt’, vertelt Thuis in Oss-vrijwilliger Bea Schuurmans, al jarenlang de motor achter de ‘Meet & Eat’.

Gezelligheid tijdens de Meet & Eat op het complex van Oss. Foto: Thuis in Oss

‘Hoe lang bent u al in Nederland?’

Bedoeling van de gezamenlijke maaltijd is dat de Ossenaren met elkaar in contact treden. ‘In Oss wonen veel, wat wij noemen, nieuwe Ossenaren. Vluchtelingen uit landen zoals Syrië en Eritrea. Statushouders. Veel van hen hebben weinig contact met andere mensen. Hun kinderen gaan naar school en maken nieuwe vrienden, maar de ouders zelf zitten vooral thuis. De ‘Meet & Eat’ en andere activiteiten die wij organiseren, zijn bedoeld om deze nieuwe Ossenaren uit hun sociale isolement te halen en niet alleen met elkaar, maar ook met oude Ossenaren in contact te laten komen. En het werkt. Eten verbindt, dat is me wel duidelijk geworden, haha.’

Is het clubhuis van Oss normaal gesproken de plek voor grondige wedstrijdanalyses, tijdens de ‘Meet & Eat’ hebben de gesprekken een heel ander karakter. Plotseling worden er vragen gesteld als: hoe lang bent u al in Nederland? Wat voor werk zou u willen doen? Hoe bevalt het wonen op de opvang voor statushouders? Zou uw zoontje misschien een keer bij ons willen spelen? Wat voor saus zit er in de spaghetti?

Schuurmans: ‘Naast de gezamenlijke maaltijden worden er ook altijd activiteiten voor de kinderen georganiseerd. Deze keer was er iemand die dansles gaf, iemand die origami-knutselwerken vouwde en iemand die meehielp met schminken. Terwijl de kinderen zich vermaakten, stonden hun ouders gezellig met elkaar te kletsen. Uit dat soort gesprekken ontstaan vaak nieuwe en waardevolle contacten.’

Het lopend buffet in het clubhuis van Oss. Foto: Thuis in Oss

Het clubhuis van Oss is erg geschikt

Schuurmans vertelt dat ze erg blij is dat Oss het clubhuis ter beschikking heeft gesteld. ‘Het complex van hockeyclub Oss is echt prachtig. Het clubhuis is lekker groot. Buiten is eveneens genoeg plek om te zitten en de velden zijn geschikt voor het neerzetten van springkussens. Er is echt zoveel ruimte. We zijn de club erg dankbaar dat we voor het tweede jaar op rij welkom waren.’

Het bericht Appeltaart en spaghetti op Oss: ‘Hoe lang bent u al in Nederland?’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Verven en netten vervangen: FIT sloot het jaar af met de KlusJeFIT-dag

Sun, 23 Jul 2023 05:00:00 GMT

In de serie ‘Zomerstop’ aandacht voor het leven op clubs in de hockeyloze zomer. In deze aflevering hockeyvereniging FIT uit Amsterdam. Zondag 16 juli sloot de onderhoudsploeg het seizoen traditioneel af met de ‘KlusJeFIT’-dag. Organiseert jouw club ook opvallende activiteiten tijdens de zomerstop? Mail naar redactie@hockey.nl .

‘Schroeven zijn aangedraaid, de muren hebben een ander kleurtje gekregen, de doelnetten zijn vervangen, de vlaggenmasten zijn rechtgezet, het dak is geïnspecteerd, oude sponsorborden zijn weggehaald, nieuwe sponsorbonden zijn neergezet en scheef liggende tegels zijn recht gelegd’, somt bestuurslid accommodatie Tjibbe Dijk op. En zo kan hij nog wel even doorgaan.

Taken waren er weer genoeg op de KlusJeFIT-dag, de traditionele afsluiting van de onderhoudsploeg van het seizoen, voordat de deur wekenlang op slot gaat en het leven op hockeyvereniging FIT tot stilstand komt. Onder leiding van Dijk werd het complex in topconditie achtergelaten. Voordat straks in augustus de boel weer van het slot wordt gehaald en het leven op de club weer doorgaat alsof het nooit heeft stilgelegen.

De klusjes van zondag 16 juli waren op papier misschien niet de allerleukste, maar toch werden ze weer zonder te mopperen opgepakt door veertien enthousiaste leden van de onderhoudsploeg, bestaand uit ouders die hun verplichte vrijwilligerstaken uitvoeren. De één kreeg een kwast in zijn handen geduwd. De ander klom het dak op.

‘De één is natuurlijk wat handiger dan de ander. Maar dat maakt niets uit. Er zijn op dit soort dagen allerlei soorten klussen die moeten worden uitgevoerd’, vertelt het bestuurslid accommodatie, voor wie het altijd weer een feest is om te zien dat er zoveel leden zijn die de handen uit de mouwen steken. ‘Behalve dat er gewerkt wordt, is de KlusJeFIT-dag natuurlijk vooral ook heel gezellig. Ouders leren elkaar beter kennen en dat zorgt voor binding op de club. Tussen het klussen door lunchen we gezellig samen. En we sluiten de dag vaak af met een biertje.’

Naast gezelligheid levert de KlusJeFIT-dag ook geld op. Of beter gezegd: het bespaart de club geld. Dijk vertelt dat hij heeft berekend hoeveel precies. Als de club het onderhoud zou uitbesteden zou dat normaal gesproken 20.000 tot 30.000 euro per jaar kosten. Nu gemiddeld zo’n 5000 euro per jaar.

Het clubhuis van FIT wordt op de KlusJeFIT-dag onder handen genomen.

Nieuw ontwerp voor het clubhuis

Hoogtepunt van de KlusJeFIT-dag was deze keer het opknappen van de binnenkant van het clubhuis, dat is gebouwd in 1979. Een industrieel ontwerper, lid van FIT, heeft een nieuwe interieur ontworpen. De onderhoudsploeg heeft op 16 juli de muren geverfd en de banken anders neergezet. Straks in de herfstvakantie wordt de bar onder handen genomen.

Dijk: ‘Ik ben blij dat we alle klusjes weer op tijd af hebben gekregen. Dat geeft mij een goed gevoel. Ik kan nu met een gerust hart op vakantie gaan, haha.’

Het bericht Verven en netten vervangen: FIT sloot het jaar af met de KlusJeFIT-dag verscheen eerst op Hockey.nl .

Om elkaar weer te zien, organiseerde GCHC de ‘Bier-moet-op-dag’

Fri, 21 Jul 2023 15:00:00 GMT

In de serie ‘Zomerstop’ aandacht voor het leven op clubs in de hockeyloze zomer. In deze aflevering studentenvereniging GCHC uit Groningen. Maandagavond 17 juli organiseerde de club de ‘Bier-moet-op-dag’. Organiseert jouw club ook opvallende activiteiten tijdens de zomerstop? Mail naar redactie@hockey.nl .

Of de kater meevalt, op de ochtend na het feest? ‘Gelukkig wel. Tenminste, bij mij dan. Andere bestuursleden hebben ‘m flink te pakken’, lacht Britt van Beek, de beoogd voorzitter van GCHC voor komend seizoen.

Over bier valt veel te zeggen, zeker met een dubbele tong, maar je moet het vooral drinken, volgens de studenten van GCHC. Begin juli, tijdens het jaarlijkse driedaagse Martini Toernooi, stroomde het bier al rijkelijk uit de tap. Toch bleef er na drie dagen hockeyen en feesten nog genoeg bier over. Om verspilling tegen te gaan, organiseerde de club deze maand de ‘Bier-moet-op-dag’.

‘Twee keer per jaar organiseren we de ‘Bier-moet-op-dag’. Niet alleen in de zomerstop, maar ook in de winterstop’, vertelt Van Beek. ‘Onze leden studeren allemaal en houden van een drankje, maar op de ‘Bier-moet-op-dag’ overtreffen ze zichzelf. Dan komen ze met een heel andere instelling naar de club toe. Zo van: het moet op, dus dan gaan het we opmaken ook’, lacht ze.

Het clubhuis van GCHC tijdens het Martini Toernooi.

Feesten tot twee uur ’s nachts

GCHC heeft meer dan duizend leden. De ‘Bier-moet-op-dag’ is bezocht door zo’n dertig of veertig leden. ‘We merken natuurlijk dat we dit hebben georganiseerd op het hoogtepunt van de zomerstop. Dat doen we ieder jaar. Bewust. Het zijn vooral de meest actieve leden die erop afkomen. En de commissieleden. De ‘Bier-moet-op-dag’ is vooral bedoeld om weer een contactmoment te creëren in de weken dat we elkaar niet zien. Normaal gesproken zie je elkaar twee keer per week. In de zomer natuurlijk veel minder.’

‘Het volgende evenement staat ook alweer gepland, in augustus. Dat is de Chique dag. Iedereen komt dan chique gekleed naar de club toe. Het is een ideaal moment om gezellig met elkaar bij te praten en vakantieverhalen met elkaar uit te wisselen.’

Om twee uur ’s nachts trokken de leden na een geslaagde ‘Bier-moet-op-dag’ de deur van het clubhuis achter zich dicht. Het meeste bier was opgedronken. Straks na het interview fietst Van Beek terug naar de club. ‘Met het bestuur en het beoogd bestuur gaan we de boel opruimen. De vloer dweilen, de bekers bij elkaar rapen, dat soort dingen. Alles staat nog precies zoals we het gisteravond hebben achtergelaten, haha.’

Het bericht Om elkaar weer te zien, organiseerde GCHC de ‘Bier-moet-op-dag’ verscheen eerst op Hockey.nl .

104 jaar na de oprichting vierde Assen eindelijk het 100-jarig jubileum

Thu, 20 Jul 2023 15:00:00 GMT

In de nieuwe serie ‘Zomerstop’ aandacht voor het leven op clubs in de hockeyloze zomer. In de eerste aflevering hockeyvereniging Assen. Zaterdag 8 juli vierde Assen het 100-jarig jubileum, terwijl de club al bijna 104 jaar bestaat. ‘We waren hier ontzettend aan toe.’ Organiseert jouw club ook opvallende activiteiten tijdens de zomerstop? Mail naar redactie@hockey.nl .

Er stond een springkussen. Tweevoudig olympisch kampioen Maartje Paumen (235 interlands, 195 doelpunten) gaf een clinic. En als klap op de vuurpijl klonken om klokslag 21.00 uur uit het clubhuis de eerste gezellige beats van het ‘NEVER TOO LATE’ feest.

De coronacrisis dwarsboomde een hoop, en dus ook de festiviteiten van Assen. Assen – met een kleine vierhonderd leden – is opgericht op 3 december 1919. Alles stond al in de steigers om in de zomer van 2020 het honderdjarig jubileum te vieren met een fantastisch feest, toen corona uitbrak en de plannen de ijskast in konden. Plannen waaraan een jaar lang met hart en ziel was gewerkt. Vorig jaar durfde het bestuur het risico nog niet te lopen van het opnieuw organiseren van het jubileumfeest, met de kans op een eventuele nieuwe uitbraak. Het was makkelijk geweest om de plannen dan maar helemáál te schrappen en uit te kijken naar het volgende jubileum. Maar dat was geen optie, zegt voorzitter Wietske van Dijk.

‘We hebben besloten om deze zomer toch nog ons honderdjarig jubileum te vieren. Ook al was het bijna vier jaar te laat. Onze leden verdienden het, vonden we. Dat je honderd jaar bestaat, betekent ook dat je honderd jaar wordt geholpen door vrijwilligers. Dat is bijzonder om bij stil te staan’, zegt Van Dijk. Zij greep het jubileum niet alleen aan om terug te blikken, maar vooral ook om vooruit te kijken. Naar aanleiding van de festiviteiten ontstonden er direct contacten met potentiële nieuwe sponsoren, waardoor er na het rijke verleden ook aan een toekomst kan worden gebouwd.

Maartje Paumen geeft een clinic op Assen. Foto: Roda-fotografie

Ontvangst van de Koninklijke Erepenning

Hoogtepunt van de festiviteiten was het ontvangst van de Koninklijke Erepenning, uit handen van Commissaris van de Koning, Jetta Klijnsma. Iets dat in 2021 ook al gebeurde, maar vanwege corona toen nog anoniem achter de gesloten deuren van het provinciehuis. Dat was niet het soort feest dat Assen voor ogen had. Zodoende werd ook gewacht met het tentoonstellen van het speldje in het clubhuis, tot er een moment was gevonden om de uitreiking opnieuw plaats te laten vinden. En dus werd de Koninklijke Erepenning afgelopen week voor de tweede keer aan de club overhandigd. Deze keer komt hij wél op een mooi plekje in het clubhuis te hangen.

Van Dijk: ‘De Koninklijke Erepenning is twee jaar geleden aan ons uitgereikt vanwege het honderdjarig bestaan van de vereniging, maar ook voor haar bijzondere verdiensten. Het is een stimulans voor al onze vrijwilligers. Daarom wilden we dolgraag dat hij opnieuw aan ons werd uitgereikt, maar dan in het bijzijn van onze leden. Het is algemeen bekend hoe ingewikkeld het in de huidige maatschappij is om vrijwilligers te mobiliseren. Des te mooier is het dat wij als club een erkenning krijgen. En dat de Commissaris van de Koning daar tijd en ruimte voor heeft vrijgemaakt.’

Jetta Klijnsma, Commissaris van de Koning, overhandigt de Koninklijke Erepenning. Foto: Roda-fotografie

Elke keer als Van Dijk terugdenkt aan zaterdag 8 juli, wordt ze vanzelf vrolijk. Het was een zonovergoten dag. De kampioenen die werden gehuldigd, genoten er met volle teugen van. En dankzij medewerking van de gemeente mocht het ‘NEVER TOO LATE’ feest doorgaan tot in de late uurtjes.

‘Het was een geweldige dag. We zeiden al tegen elkaar dat we dit eigenlijk elk jaar moeten organiseren.’ Lachend: ‘Alleen weet ik niet of de burgemeester ons jaarlijks een vergunning wil geven voor het vieren van ons honderdjarig jubileum.’

Het bericht 104 jaar na de oprichting vierde Assen eindelijk het 100-jarig jubileum verscheen eerst op Hockey.nl .

Waarom de Haagse samenwerking maar niet écht van de grond komt

Thu, 20 Jul 2023 05:00:00 GMT

HDM, Klein Zwitserland en HGC hadden grootse plannen om het Haagse tophockey een boost te geven. Er kwam een top-trainingslocatie, een gezamenlijk clubhuis, specialistische trainingen en zelfs een multifunctioneel trainingspark, maar zes jaar na de lancering van het plan is de voorlopige conclusie zuur: ‘Samen een cultuuromslag realiseren is tot nu toe een utopie gebleken.’

Terug naar het begin. Na het succesvolle WK in het voetbalstadion van ADO Den Haag in 2014 reserveerde de gemeente een bedrag van twee miljoen euro voor een nieuw te bouwen hockeystadion. Dat kwam er niet, maar een aantal kartrekkers van HDM, HGC en KZ smeedden wel plannen om met het geld een ander project op te zetten. Een project waarmee ze het hockey in de Haagse regio weer terug naar absoluut topniveau konden brengen, net zoals in de gloriejaren tachtig.

Een van de kartrekkers was Edwin van der Heide, oud-voorzitter van HDM. Met afgevaardigden van de drie verenigingen richtte hij een stichting op. Samen met de gemeente kocht de stichting de golfclub naast HDM uit en liet er een hypermodern, duurzaam hockeyveld plaatsen. Het waterveld hoeft niet te worden besproeid en blijft nat van onderen dankzij sensoren die eronder doorlopen. Het clubhuis moest dienen als ontmoetingsplek en ruimte voor videoanalyses.

Een jaar geleden kwam daar ook nog een multifunctioneel trainingspark bij. De manier om sporters motorisch op verschillende manieren te laten ontwikkelen. Kortom: niet eenzijdig dezelfde sport doen, maar hockey bijvoorbeeld afwisselen met basketballen, badmintonnen, boksen of oefeningen als een bal werpen en vangen, over een parcours met obstakels lopen of voetballen op een veld met zes goals en een afwijkende bal.

Het Athletic Skills-track moet de brede motorische ontwikkeling stimuleren. Foto: Edwin van der Heide

Zes jaar later is Van der Heide nog altijd voorzitter van de stichting. ‘Mijn ultieme doel is altijd geweest om één sterk Haags team te formeren, bij zowel de mannen als de vrouwen, dat meedoet om de prijzen. Dat wil niet zeggen dat de clubs zelf geen eerste teams meer hebben, maar wel dat die misschien op een iets lager niveau spelen. Nu zie je dat zeker HGC en KZ, maar ook HDM buitenlanders en andere spelers van buitenaf aantrekken om het niveau omhoog te krikken. En zelfs dan lukt het niet of nauwelijks om het hoofd boven water te houden in de Hoofdklasse. Hoe mooi zou het zijn als je met de beste spelers uit Den Haag bovenin meedraait?’

Het frustreert Van der Heide dat de door hem zo gehoopte samenwerking maar niet echt van de grond komt. ‘De onderlinge gesprekken zijn er. Al jarenlang zelfs. Maar keer op keer drukken de clubs niet door. Ze snappen het belang, alleen al uit financieel oogpunt. Qua sponsoring vissen we allemaal in dezelfde vijver. Dankzij geldschieters gaat het voorlopig goed met het bekostigen van de eerste teams, maar wat als dat ophoudt?’

Volgens Van der Heide vormen ook de bestuurlijke wisselingen een probleem om er een succes van te maken. ‘In de jaren dat ik betrokken ben, heb ik al zoveel voorzitters zien komen en gaan. Zij leven in de waan van de dag in plaats van een visie te hebben en vol te houden. Met de voorzitters vormen we het bestuur van onze stichting. Maandelijks vergaderen we. Dat klinkt voortvarend, maar het schiet totaal niet op. Zolang de clubs financieel niet aan lager wal staan of op een lager niveau spelen dan gewenst, verandert dat waarschijnlijk niet.’

Ondanks de faciliteiten komt de Haagse samenwerking nog maar matig van de grond. Foto: Edwin van der Heide

Potentie… en utopie

Helemaal onbenut wordt het complex niet. Zo maakt hockeyschool Panasj, van onder meer de net bij HDM gestopte Pien van Nes , er volop gebruik van. Dat geldt eveneens voor HGC JO18-1. Ook vinden er onderlinge jeugdwedstrijden plaats. De plaatselijke bridgeclub huurt het clubhuis een aantal keer per week, zodat de exploitatiekosten zo goed als gedekt zijn.

Er zit zoveel meer potentie in, meent Van der Heide. ‘Na dit jaar houd ik ermee op. Dan is het echt aan de clubs om het op te pakken. Ik ben er nog altijd van overtuigd dat je Haags talent hier houdt als je investeert in een cluboverstijgende samenwerking. Als ze het goed aanpakken, staat er binnen nu en vijf jaar een team dat play-offs speelt. Maar eerlijk gezegd heb ik er een hard hoofd in. Samen een cultuuromslag realiseren is tot nu toe een utopie gebleken.’

Het bericht Waarom de Haagse samenwerking maar niet écht van de grond komt verscheen eerst op Hockey.nl .

Waarom MOP tot de ‘onder 14’ zijn jeugd net wat anders indeelt

Fri, 14 Jul 2023 15:00:00 GMT

MOP besloot afgelopen seizoen de selecties voor de elftallen in de ‘onder 12’ en ‘onder 14’ anders aan te pakken. De club uit Vught stapte af van het principe dat de beste spelers in de eerste teams moeten zitten. Meer dan ooit werd er gekeken naar leeftijd en inzet. Dat is een blijvertje, concluderen ze een jaar later.

Meisjes Onder 14-2 van MOP is misschien wel het mooiste voorbeeld voor het nieuwe selectiebeleid bij de Brabanders. Tijdens het seizoen versloegen ze hun ‘Onder 14-1’ en bovendien leverde dit tweede team drie speelsters voor de districtsselectie.

Het is het gevolg van de switch van een jaar geleden. ‘Op een aantal punten gingen er zaken binnen de jeugd niet goed’, vertelt MOP-voorzitter Lara Runne. ‘Zo hadden we een mager selectiegroepje voor de O16- en O18-leeftijd. De eerstelijnsteams werden goed opgeleid, maar de overige ploegen kregen een stuk minder aandacht, met een smalle basis voor de prestatieteams tot gevolg. Daarbij waren ouders ontevreden als hun kind buiten een kernteam viel. Als organisatie konden we hen niet goed uitleggen waarom we tot bepaalde keuzes kwamen, simpelweg omdat er maar één persoon verantwoordelijk was voor het samenstellen van de selecties. Dat moest anders, vonden we zelf.’

En het ging dus ook anders. Sinds seizoen 2022-2023 vindt een teamindeling tot en met O14 primair plaats op basis van de toewijding en honger om te leren. Dat is natuurlijk alsnog heel subjectief. Maar ook leeftijd is van belang. O14-1 bestaat niet uit kinderen van twee leeftijden, maar alleen uit tweedejaars spelers. O14-2 is in principe een ploeg met eerstejaars, O14-3 een met tweedejaars, O14-4 weer met eerstejaars, en zo verder.

MOP JO12-1 in het clubhuis van de Vughtse vereniging. Eigen foto

MOP baseerde de nieuwe plannen op de Visie op ontwikkeling van kinderen van de KNHB. Een hulpmiddel voor clubs, opgesteld in samenspraak met onder meer experts uit de hockeywereld en wetenschappers. Hierin draait het om het creëren van een omgeving waarin jeugdleden hun eigen keuzes maken, zich gewaardeerd en competent voelen en verbonden zijn met hun vereniging en de hockeysport in het algemeen. Daarnaast keek MOP naar andere sporten, zoals voetbal. Daar is een indeling naar leeftijd tot veertien jaar al meer ingeburgerd. In samenspraak met een sportpsycholoog en mental coach stelde de club een nieuw jeugdplan op.

Runne: ‘Op basis van alle samengeveegde input blijkt dat als je met gelijkgestemden in een team zit, je meer plezier hebt op het veld. Daardoor kan je jouw potentieel als hockeyer beter te ontwikkelen. Als gevolg daarvan speel je niet alleen beter, maar ben je ook weer meer gemotiveerd. Een positieve vicieuze cirkel dus. De kans dat jeugdleden van vijftien tot en met achttien jaar afhaken, is daardoor kleiner, simpelweg omdat ze meer plezier hebben in het spel. Daarnaast verwachten we op deze manier het niveauverschil in de O18- en O16-teams te verkleinen. We kiezen er overigens bewust voor om in die leeftijdsgroepen wel op niveau te selecteren. Prestatiehockey staat dan steeds hoger in het vaandel.’

Ieder team dezelfde trainingsminuten

De invoering van het nieuwe systeem verliep (uiteraard) niet zonder slag of stoot. Zowel ouders als coaches moesten sterk wennen aan het idee dat niet alleen de prestatie van hun zoon, dochter of speler, maar vooral hun inzet leidend was in de teamindeling. Bovendien kregen alle teams plotseling evenveel trainingstijd. Zowel O14-1 als O14-5 stond twee keer per week anderhalf uur op het veld.

Runne: ‘Dat doen we ook weer om het verschil tussen de ploegen van dezelfde leeftijd zo klein mogelijk te houden om een bredere basis op te bouwen. Door het verminderen van de trainingstijden van de eerste teams hebben ook zij daardoor meer tijd over voor het beoefenen van andere sporten, wat goed is voor een brede motorische ontwikkeling.’

MOP MO14-2. Drie speelsters uit dit team werden geselecteerd voor West-Brabant O14. Eigen foto

Ruimte voor verbetering

Inmiddels is er tijd om de balans op te maken van het eerste seizoen ‘selectiebeleid nieuwe stijl’.

Runne: ‘Overwegend zijn niet alleen wij, maar ook de spelers, ouders, trainers en coaches positief. Een voorbeeld is de coach van MO14-1. Hij was aanvankelijk sceptisch; immers de beste spelers van O12-1 gingen niet naar O14-1. Een jaar later had zijn weerstand plaatsgemaakt voor razend enthousiasme. Door minder trainingsuren was er nauwelijks sprake van blessures. Ook vormden de speelsters een hecht vriendinnenteam dat veel lol met elkaar had. Bovenal hadden meiden uit de ploeg van wie hij het niet had verwacht zich enorm goed ontwikkeld.’

Naast de positieve geluiden leverde het pilotjaar ruimte voor verbetering op, zo geeft Runne aan. ‘Het niveau van de trainers was nog niet bij alle teams op het gewenste niveau. Daarom werken we vanaf komend seizoen met lijntrainers. Ons idee is dat alle teams binnen een leeftijdscategorie tegelijkertijd training krijgen met eenzelfde thema.’

Uiteraard is de voorzitter benieuwd naar de gevolgen van deze verandering op de lange termijn. ‘Het is afwachten of onze verwachtingen van minder niveauverschil bij de prestatieteams van boven de veertien jaar en minder verloop inderdaad uitkomen. Maar nu al zien we meer plezier en verbondenheid en een bredere ontwikkeling bij de jeugdspelers. En dat is waar het ons uiteindelijk vooral om te doen is.’

In de podcast Podje Hockey van de KNHB hoor je in de aflevering van 8 juni meer over het jeugdbeleid van MOP naar aanleiding van de Visie op ontwikkeling van kinderen.

Het bericht Waarom MOP tot de ‘onder 14’ zijn jeugd net wat anders indeelt verscheen eerst op Hockey.nl .

Twee keepers van Leiden in Oranje O16: toeval of niet?

Wed, 12 Jul 2023 15:00:00 GMT

De Oranje Onder 16-teams speelden afgelopen week een oefentoernooi in Granada . Fere van der Maarel en Julian Seckel pronkten als keepers op de spelerslijst. Opmerkelijk: beide jeugdinternationals komen uit voor Leiden. Toeval of zit daar meer achter? We vroegen het Fere en Julian zelf.

Vertel eens, waarom zijn jullie begonnen met keepen?
Fere (16): ‘Als tweedejaars E (nu: Onder 10, red.) was het gebruikelijk om iedere week van keeper te wisselen. Toch begon ik toen al met om de week vast keepen. Ik vond keepers altijd wel stoere mensen. Dat trok mij aan. Daarbij kwam een beetje luiheid. Ik had niet zo’n zin om veel te rennen.’
Julian (15): ‘Ook ik ging als tweedejaars E steeds meer keepen, vooral omdat ik ballen stoppen leuk vond.’

Hoe zijn jullie in Oranje beland?
Julian : ‘Als tweedejaars C (Onder 14, red.) mocht ik selectie doen voor Midden-Holland O14. Vervolgens kwam ik in steunpunt West O15, het nationale opleidingsteam O15 en uiteindelijk in Oranje O16. De selecties vind ik iedere keer weer zwaar. Met veertien keepers strijden om een plek is hard werken. En zit je er eenmaal bij, dan voel ik altijd de druk dat ieder moment een andere keeper mijn plek kan overnemen.’
Fere : ‘In de D (Onder 12, red.) trainde ik bij de Drijver Academy op HGC. In die tijd ben ik gevraagd om daar te spelen. Als tweedejaars D stapte ik over naar HGC en bleef drie jaar. In C1 mocht ik ook selectie doen voor Midden-Holland O14 en doorliep ik vervolgens hetzelfde traject als Julian. Na drie jaar bij HGC ging ik terug naar Leiden, omdat het reizen niet goed te combineren was met school. Gelukkig heeft dat geen invloed gehad op mijn plek bij Oranje. Ik vind het heel vet en speciaal om daar nu onderdeel van te zijn.’

Jeugdinternational Julian Secker in actie bij Leiden. Foto: Annelieke Schuitemaker

Wat is jullie verklaring voor het succes van twee Leiden-keepers van bijna dezelfde leeftijd?
Fere : ‘Leiden heeft een sterke keepersschool. Zo heb ik veel geleerd van Youri Muller. Zijn gedrevenheid bracht hij sterk over. Mede dankzij hem vecht ik altijd door. Daarnaast ervaar ik veel steun van de club. Ik krijg vaak de vraag of ik nog wat nodig heb en train al een paar jaar mee met Dames 1. Ik mocht vorig jaar zelfs een aantal wedstrijden invallen toen hun keeper geblesseerd was.’
Julian : ‘Ik denk eerlijk gezegd dat het vooral toeval is. Wel beginnen de keeperstrainingen al op jonge leeftijd. Daardoor trainen we al vrij lang specifiek.’

Wie is jullie voorbeeld?
Julian : ‘Ik kijk graag naar andere keepers, ook buitenlandse. Vincent Vanasch (Belgisch international) vind ik heel goed, vanwege zijn coachend vermogen en omdat hij ogenschijnlijk simpel ballen stopt.’
Fere : ‘Ik heb veel respect voor Anne Veenendaal, alleen al vanwege haar roze shirt. Ik vind het heel vet dat ze dat gewoon aantrekt.’

Fere, je stapt komend seizoen over naar Amsterdam O18. Wat maakt dat je voor een nieuwe club kiest?
‘Ik wil graag de stap naar het hoogste niveau maken. Bij Leiden redden we dat helaas niet. Ik kon kiezen tussen Klein Zwitserland en Amsterdam. Na een aantal keer meetrainen bij Amsterdam was ik overtuigd. Niet alleen is het niveau hoog, ook voelde ik mij meteen thuis en is het goed bereikbaar met het ov. Het grappige is dat ik een half jaar geleden voor economie een verslag van mijn levensloop als student moest schrijven. Ik had toen nog geen contact met Amsterdam, maar schreef dat het mij gaaf leek om dan in Amsterdam Dames 1 te spelen. Het stokje van Anne (Veenendaal, red.) overnemen en ook in het Nederlands elftal komen, zijn mijn ultieme dromen.’

Fere van der Maarel verlaat Leiden voor Amsterdam O18. Eigen foto

Julian, wat zijn jouw toekomstplannen?
‘Ik sta er anders in dan Fere. Ik wil vooral het beste uit mezelf halen. Bij Leiden heb ik het naar mijn zin, speel ik met vrienden en Heren 1 heeft een goed niveau (Overgangsklasse, red.). Met O18-1 spelen we komend seizoen in de landelijke voorcompetitie, dus ook daarom hoef ik niet weg. Wel train ik deze zomer mee met Klein Zwitserland Heren 1; en mogelijk ook later in het seizoen als dat lukt met school. Het geeft mij de kans om te kijken of het niveau mij aanspreekt, om te groeien als keeper en om te zien of ik KZ een leuke club vind. Misschien stap ik dan volgend jaar over.’

Het bericht Twee keepers van Leiden in Oranje O16: toeval of niet? verscheen eerst op Hockey.nl .

Almere in zwaar weer: ‘Situatie is ernstig, maar niet hopeloos’

Mon, 10 Jul 2023 15:00:00 GMT

Een schuld bij de Belastingdienst, stapels met rekeningen van de gemeente en onterecht verkregen coronasteun die moet worden terugbetaald. Almere verkeert financieel gezien in zwaar weer en heeft schulden die oplopen tot in de tonnen. De club moet flink snijden in de uitgaven.

Of de hockeyvereniging op omvallen staat? Interim-voorzitter Dirk Jan Jonker – sinds tweeënhalf jaar aan het roer – wil naar buiten toe vooral positiviteit uitstralen, maar beseft ook dat zonder coulance en hulp van de schuldeisers er geen perspectief voor Almere meer is. ‘De situatie is ernstig, maar niet hopeloos’, zegt hij. ‘Ik heb goede hoop dat hier in augustus gewoon gehockeyd wordt.’

Onlangs verscheen op de website van Omroep Flevoland een alarmerend artikel over de financiële situatie van Almere . De club zou schulden hebben die in het ergste geval kunnen oplopen tot acht ton. Een bedrag dat Jonker ‘overtrokken’ en ‘feitelijk onjuist’ noemt. Hij wil graag ‘een realistisch beeld’ van de situatie schetsen, zonder blind te zijn voor de problemen waarin de club momenteel verkeert. Ook hij kan immers niet ontkennen dat het water de club aan de lippen staat. Hij zegt het met pijn in zijn hart.

Heren 1 van Almere stond afgelopen seizoen in de finale van de Gold Cup, tegen Den Bosch. Foto: Willem Vernes

Schulden bij de Belastingdienst, de gemeente en het UWV

Allereerst is er voorlopig vastgesteld dat Almere de NOW-steun onterecht heeft ontvangen en dus moet terugbetalen. Dit is de subsidie die tijdens de coronacrisis kon worden aangevraagd om werknemers door te kunnen betalen en in dienst te kunnen houden. Op de website van de NOW-regeling valt te lezen dat Almere, verdeeld over acht periodes, € 339.917 heeft ontvangen.

Of dit bedrag daadwerkelijk tot de laatste cent moet worden terugbetaald, is volgens Jonker nog maar de vraag. Hij vertelt dat Almere met het UWV is overeengekomen dat de situatie opnieuw wordt beoordeeld. Volgens hem is het goed mogelijk dat Almere de bezwaarschriften per ongeluk onjuist en onvolledig heeft ingevuld en zodoende alsnog recht heeft op een deel van de tegemoetkoming. ‘Ik ga geen bedrag noemen, maar ik heb goede hoop dat wij een aanzienlijk bedrag van die € 339.917 niet terug hoeven te betalen.’

Daarnaast staat er bij de gemeente Almere een rekening open van ongeveer 200.000 euro. Deze is veroorzaakt door achterstallige betalingen, bijvoorbeeld van de veld- en zaalhuur. ‘We zijn hierover in gesprek met de gemeente. Daarbij zeg ik uitdrukkelijk niet dat de gemeente onze schuld zomaar kwijt gaat schelden. Maar we kijken wel hoe we samen tot een oplossing kunnen komen. Bijvoorbeeld door ons een langere betaaltermijn te gunnen’, vertelt Jonker, die erop vertrouwt dat er met de gemeente snel een overeenkomst wordt bereikt.

Tot slot heeft Almere een tijd lang geen aangifte gedaan van de omzetbelasting, waardoor er een schuld is ontstaan bij de Belastingdienst. Volgens Omroep Flevoland een schuld van 180.000 euro, maar dat bedrag is achterhaald, beweert Jonker. ‘Sommige aangiftes zijn door ons wél gedaan, maar heeft de Belastingdienst op zijn beurt niet goed verwerkt. Al met al wordt nu alles nagelopen. Inmiddels is wel duidelijk dat het bedrag lager ligt dan die 180.000 euro. Echt fors lager, bedoel ik dan. Maar ook nu ga ik geen concrete bedragen noemen.’

Van 2016 tot en met 2021 speelde Almere in de Hoofdklasse, met Jonas de Geus en Terrance Pieters als blikvangers. Foto: Koen Suyk

Dat Heren 1 Hoofdklasse speelde, bracht veel kosten met zich mee

Al met al blijven er natuurlijk alsnog forse bedragen openstaan. Schulden, die Jonker niet wil bagatelliseren, die zijn ontstaan in het tijdperk voordat hij aan het roer kwam. Hij wil daar niet te veel over zeggen. Hij is te volwassen om met een stok om zich heen te slaan. Aan de andere kant voelt hij wel de behoefte om uit te leggen hoe deze situatie heeft kunnen ontstaan. Hij geeft daarvoor meerdere oorzaken. Allereerst de coronacrisis, waardoor er minder geld in het laatje kwam. Maar wat volgens hem óók een rol speelde, was het feit dat Heren 1 in de Hoofdklasse speelde, van 2016 tot en met 2021.

‘Als je als relatief kleine vereniging met een relatief normaal budget plotseling in de Hoofdklasse terecht komt, word je geconfronteerd met een hoop extra kosten. Kosten waar je eigenlijk niet op voorbereid bent. Er moet een duur camerasysteem worden aangeschaft, spelers en trainers worden duurder, dat soort zaken. Ik wil de vorige besturen daar zeker niet de schuld van geven. Maar er is wel een mix van omstandigheden geweest waardoor deze situatie heeft kunnen ontstaan. Met corona uiteindelijk als katalysator.’

Het clubhuis van Almere. Foto: Koen Suyk.

Om de toekomst van de club veilig te stellen, zijn er inmiddels een aantal maatregelen genomen. Er wordt fors gesneden in de personeelskosten en het budget van Heren 1 en Dames 1 wordt verkleind. Daarnaast gaat de contributie met 5 procent omhoog, naar maximaal 405 euro per seizoen.

Almere heeft voor volgend seizoen in ieder geval een positieve begroting, verzekert Jonker. Dat wil zeggen dat de club aan alle financiële verplichtingen van komend seizoen denkt te kunnen voldoen, zoals het betalen van belasting en huur.

Jonker: ‘Natuurlijk is ons voortbestaan afhankelijk van de coulance en de medewerking van de schuldeisers. Dat kan ik niet ontkennen. Geen van die instanties, ook de gemeente niet, heeft er belang bij dat we omvallen. We hebben vijf velden: als we vandaag failliet gaan, is er morgen niet meteen iemand gevonden die op dit complex een nieuwe hockeyclub begint. Maar los van de financiën is er natuurlijk ook een maatschappelijk belang. Elke week zijn hier zeven- tot achthonderd kinderen aan het sporten. Dat is wat wij als vereniging in stand willen houden. Ons belangrijkste doel is dat de vereniging blijft voortbestaan, op een duurzame manier. We willen de club zo gaan inrichten dat dit nooit meer kan gebeuren.’

Het bericht Almere in zwaar weer: ‘Situatie is ernstig, maar niet hopeloos’ verscheen eerst op Hockey.nl .

De Kampioenen: bij Tempo gaf zelfs de keeper een assist

Mon, 03 Jul 2023 13:00:00 GMT

In de rubriek ‘Kampioenen!’ spreken we met teams die dit seizoen kampioen zijn geworden. Wat is hun kracht? En wat betekent het kampioenschap voor hen? We spreken in deze aflevering met Roos van den Berg (22), aanvoerder van Tempo Dames 1, het beste team uit de Vierde Klasse E. Hoort jouw team ook in deze rubriek thuis? Stuur dan een mail naar redactie@hockey.nl .

Wat betekent dit kampioenschap voor jullie team?
‘Ik heb voornamelijk een heel trots gevoel. We zijn met dit team nu ongeveer drie jaar aan het bouwen om een prestatieteam te worden. Dit jaar hebben we daarvoor de beloning gekregen. We schrijven een stukje geschiedenis voor de club, het is namelijk al meer dan 10 jaar geleden dat dames 1 promoveerde. Kampioen….ik vind het nog steeds super bizar klinken.’

Wanneer in het seizoen wist je: dit gaat ‘m worden?
‘Onze nieuwe coach Kevin begon het seizoen met de woorden: ik ga jullie kampioen maken . Wij konden er alleen maar om lachen en vonden het een goede grap. We wonnen de eerste wedstrijden vrij dik. Iedereen zag op een gegeven moment wel in dat we in de poule er bovenuit staken. Toen begonnen we in een kampioenschap te geloven.’

Vat het seizoen samen in een paar woorden.
‘Gedrevenheid, verbonden zijn met elkaar en passie.

In ons team zit er een aantal meiden die goed zijn voor de drive. Het is in hun ogen nooit goed genoeg, en zo halen we altijd energie in elkaar naar boven. Daarom kregen we het ook voor elkaar om na ons kampioenschap, nog een doel waar te maken. Zonder nederlagen het seizoen afsluiten. Ook dat is gelukt.

Wat er bij ons binnen de lijn gebeurt, zetten wij ook voort buiten de lijnen. We investeren veel in leuke dingen doen met elkaar, teamweekend en feestjes. Onze coach is ook de coach van heren 1. Daarom is er veel verbondenheid met de mannen. In ons team zitten er meiden al jaren op hockey. Hockey is voor ons daarom niet alleen een sport, maar ook echt een passie geworden. We vinden het fantastisch om samen te hockeyen en een prestatie neer te zetten.’

Tempo Dames 1

Wie was jullie grootste concurrent in de poule?
‘Dat was de nummer twee, DDHC. Tegen hen was het zowel thuis als uit een pittige wedstrijd. Daarin was het echt aanpoten.’

Wat was jullie slechtste moment van het seizoen?
‘Dat was de wedstrijd tegen Hoeksche Waard, die hebben we gelijk gespeeld. De vrijdag voor deze wedstrijd speelden we in de Silver Cup. We waren die week dan ook alleen maar bezig met de vrijdagavond. Onze energie was op de zondag gewoon op. We verloren helaas in de beker, dus een combinatie van die voorbereiding en onze zwakke benen zorgde ervoor dat we de winst uit handen gaven.’

Tempo Dames 1

Waarom hebben jullie dit jaar het hardst om gelachen?
‘Om onze keepster, Lotte. Lotte heeft het hele jaar al geroepen dat ze ooit nog eens een wedstrijd wilde hockeyen. In het laatste kwart stonden we 10-1 voor, dus Lotte kwam naar de kant. Ik zat op dat moment op de bank en gaf haar mijn scheenbeschermers en bitje. Zo heeft ze de laatste drie minuten nog kunnen spelen, wat echt een mega grappig gezicht was, want Lotte is de beste keeper, maar niet de beste veldspeelster. Ze heeft nog wel een assist gegeven.’

Hoe verandert dit jullie als team, volgend seizoen?
‘Ik hoop dat er meer gedrevenheid komt in het team. Iedereen wil bewijzen dat wij iets te bieden hebben in de Derde Klasse. We willen aan de gang gaan met mooie potjes en verse energie. Er gaat in het team wel het een en ander veranderen. We krijgen er een aantal nieuwe teamgenoten bij. Dat wordt misschien nog wel even zoeken, maar ik weet zeker dat de dames van nu die meiden goed kunnen meenemen.’

Het bericht De Kampioenen: bij Tempo gaf zelfs de keeper een assist verscheen eerst op Hockey.nl .

Hoe een verdwenen Limburgse vlaai Tempo ’34 kampioen maakte

Fri, 23 Jun 2023 12:00:00 GMT

In de rubriek ‘Kampioenen!’ spreken we met teams die dit seizoen kampioen zijn geworden. Wat is hun kracht? En wat betekent het kampioenschap voor hen? We spreken in deze aflevering met Loraine Kooreman (26 ), aanvoerder van Tempo ’34 Dames 1, het beste team uit de Reserve Derde Klasse E. Hoort jouw team ook in deze rubriek thuis? Stuur dan een mail naar redactie@hockey.nl .

Wat betekent dit kampioenschap voor jou?

Kooreman: ‘Voor mij persoonlijk is dit kampioenschap weer een goede start. Ik ben twee jaar geleden gestopt met hockey onder het mom van stoppen op je hoogtepunt. Wij werden dat seizoen namelijk kampioen. Ik miste het hockey en vooral de gezelligheid van de meiden, waardoor ik dit seizoen weer ben gestart. Nu zijn we wéér kampioen geworden.’

‘Het kampioenschap is voor ons als team een kers op de taart. Wij zijn eigenlijk altijd een fanatiek team geweest, alleen hebben dit jaar de keuze gemaakt om een vriendinnenteam te worden. Je merkt daarin wel verschil. We zijn nog steeds super fanatiek met z’n allen, maar we trainen bijvoorbeeld soms maar één keer per week. We merken ook dat er minder verplichtingen aan zitten. De jaren hiervoor zat te veel druk op ons, waardoor niet iedereen zijn eigen spelletje kon spelen. Nu zie je weer dat iedereen het plezier in hockey terug heeft.’

Wanneer in het seizoen wist je: dit gaat ‘m worden?

‘Eigenlijk al vanaf de eerste seizoenshelft. We begonnen in een super lekkere flow en wonnen de meeste wedstrijden met vijf doelpunten verschil. We wonnen uiteindelijk zoveel wedstrijden en we wilden doorpakken. Na de winterstop zakten we in. Er waren meiden met blessures en hierdoor waren we vaak niet compleet. Maar we hebben ons er doorheen gesleept.’

Vat het seizoen samen in vijf woorden.

‘Doelen, positiviteit, plezier, vriendschap en samenwerking.’

‘We hebben dit seizoen meerdere doelen gesteld. Het doel om kampioen te worden en daarnaast het doel om honderd doelpunten te maken. Beide doelen zijn geslaagd. De andere vier woorden, positiviteit, plezier, vriendschap en samenwerking, hebben eigenlijk met elkaar te maken. Omdat wij als vriendinnenteam verder zijn gegaan, is de positviteit en de sfeer in het team alleen maar verbeterd. We hebben weer plezier in het hockeyen en de samenwerking binnen het veld gaat super goed.’

Wat was jullie slechtste moment van het seizoen?

‘Dat was onze enige verloren wedstrijd. Deze was tegen Derby Dames 3. We hadden de avond ervoor een leuk feestje gehad. Waren totaal niet scherp tijdens die wedstrijd en we hadden het compleet onderschat. Dit is wel een van de slechtere wedstrijden geweest dit seizoen.’

Waar hebben jullie dit jaar het hardst om gelachen?

‘We zijn dit jaar op teamweekend geweest naar Maastricht. Daar hebben wij dan ook Limburgse vlaaien gemaakt met elkaar. Iedereen mocht zijn eigen taart mee naar huis nemen. Bij thuiskomst kwam Sara erachter dat zij haar taart was verloren. Waarschijnlijk lag haar taart op het dak van de auto en is er uiteindelijk afgewaaid. Helaas… nooit meer terug gevonden. Dat moment heeft ons zoveel plezier opgeleverd. Ik durf te stellen dat die verloren vlaai zeker een aandeel in ons kampioenschap had.’

Hoe hebben jullie het kampioenschap gevierd?

‘Ons kampioenschap kwam eigenlijk een beetje onverwachts, eerder dan verwacht. Wij wonnen, maar nummer-2 verloor. Daar waren we niet vanuit gegaan. Dus was er eigenlijk niks geregeld. Het werd een groot feest. Met flessen champagne nog snel uit de supermarkt getoverd. Een paar weken later, tijdens een TD, hebben het nog extra kunnen vieren.’

Wie waren jullie beste supporters?

‘De vriendjes binnen het team. Zij stonden het vaaks langs de lijn om te kijken en om onze wedstrijden te fotograferen. Onze lieve coach, Ayrton (Errie), is toevallig ook een vriendje van een van de meiden uit het team. Hij is dan ook de allergrootste supporter geweest dit seizoen. Hij was er altijd om ons aan te moedigen en heeft altijd in ons geloofd.’

Hoe verandert dit jullie als team, volgend seizoen?

‘Ik ben zelf heel benieuwd hoe het gaat lopen. Er gaat het een en ander veranderen in het team. Meiden gaan weg en er komt wat aanvulling bij. De wedstrijden zullen uitdagender gaan worden. Ik hoop niet dat dat frustraties oplevert, als het even wat moeizamer gaat. We blijven een vriendinnengroep. Maar wel met standaard twee trainingen in de week. Een verplichte, de andere niet. Zo houden we ook op een niveau hoger, de gezelligheid erin.’

Het bericht Hoe een verdwenen Limburgse vlaai Tempo ’34 kampioen maakte verscheen eerst op Hockey.nl .

Hoe Lelystad Dames 1 met bijna 200 doelpunten kampioen werd

Wed, 21 Jun 2023 10:00:00 GMT

In de rubriek ‘Kampioenen!’ spreken we met teams die dit seizoen kampioen zijn geworden. Wat is hun kracht? En wat betekent het kampioenschap voor hen? We spreken in deze aflevering met Laura Alberts (23), aanvoerder van Lelystad D1, het beste team uit de Vierde Klasse A. Hoort jouw team ook in deze rubriek thuis? Stuur dan een mail naar redactie@hockey.nl .

Wat betekent dit kampioenschap voor jou?
Alberts: ‘Voor mijzelf betekent het veel. Ik zit nu sinds 2018 in Dames 1 en ben sinds twee jaar aanvoerder. We hebben een leuke groep meiden waarmee we het team vanaf de bodem hebben opgebouwd. Elk jaar hikten we tegen het kampioenschap aan. Nu worden we eindelijk beloond.’

Jullie hebben wedstrijden met 21-0 en 18-0 gewonnen. Hoe krijg je dat voor elkaar?
‘Dat heeft te maken met twee dingen. De eerste is dat wij als team echt vooruitgang hebben geboekt. We spelen al aantal jaar met vaste groep en daarmee kunnen we lekker door blijven trainen en nog beter samen leren spelen. En het tweede is dat er in onze competitie aardig wat jeugdige teams zitten, die nog niet helemaal gewend zijn om te spelen in een Dames 1. Dat verschil uit zich in het doelsaldo.’

‘De wedstrijd die met 21-0 wonnen werd uiteindelijk een wedstrijd prijsschieten. De tegenstanders waren jonge meiden, dat zegt natuurlijk niks, maar je merkte wel dat het minder als een team stond dan hoe wij er bijstonden. We gingen de rust al in met 8-0. Dan stort zo’n tegenstander ook in. Meer dan de helft van ons eigen team heeft die dag gescoord, het werd bijna sneu.’

‘Eigenlijk wilde we het aantal van tweehonderd goals halen, maar op een gegeven moment haal je die monsterscores niet meer. We zijn uiteindelijk geëindigd op 185. Het is ons wel gelukt de tegendoelpunten onder de tien te houden, we kregen er maar negen tegen.’

Wanneer in het seizoen wist je: dit gaat ‘m worden?

‘We hadden als team van tevoren uitgesproken dat we wilden promoveren, dus dat betekent dat je eerste of tweede moet worden. Bij onze tweede wedstrijd wonnen we met die 21-0. Dat kan ‘m wel worden, dachten we toen. Later in het seizoen wonnen we voor de tweede keer van de nummer twee. We kwamen tot het besef dat we dit niet meer moesten weggeven. Dit moet ons seizoen worden.’

‘We misten op sommige momenten wel de uitdaging. De Silver Cup was voor ons de plek om te laten zien wat we aan konden. Het waren dé wedstrijden met spanning, een hoger niveau en veel meer uitdaging. Het zorgde ervoor dat wij als team weer een opleving kregen. We trainden bijvoorbeeld ook extra hard ervoor, vooral ook op shoot-outs. Zoiets doe je normaal niet als vierdeklasser.’

Wat was jullie dieptepunt van het seizoen?
‘Ons dieptepunt was tegelijkertijd een van de mooiste momenten van het seizoen. In de Silver Cup kwamen we best ver, tot de vijfde ronde. Alle andere vierdeklassers lagen er al uit. We speelden tegen Upward, uit de Eerste Klasse. Het was een avond waarop heel veel wedstrijden waren afgelast door het winterse weer, maar onze club heeft ervoor gezorgd dat de velden sneeuwvrij werden gemaakt. We stonden met 2-1 voor, tegen een team dat drie niveaus hoger speelt! Dat was zo mooi! Uiteindelijk verloren we op shoot-outs. Het was zo jammer dat het ons niet lukte. Een dieptepunt uit het seizoen, maar achteraf ook een fantastische avond’

Vat het seizoen samen in een paar woorden.
‘Dominantie, teamwork, genieten en samen zijn.’

‘Die dominantie spreekt voor zich: we waren de beste uit de poule. We deden het echt met elkaar en genoten van de avonden in de Silver Cup. Daar zagen we ook dat de kleine meisjes van de club meer betrokken waren en echt tegen ons opkeken. Het samen zijn was ook buiten het veld. We organiseren borrelavonden en feestjes. Wat zo mooi is aan ons team is dat we buiten het veld samen kunnen lachen, maar elkaar in het veld kunnen aanspreken en aansturen waar nodig.’

Waar hebben jullie dit jaar het hardst om gelachen?’
Om onze coach Frans. Frans is een fantastische man. De uitspraken die hij altijd doet in de kleedkamer voor de wedstrijd zijn hilarisch. Hij maakt er altijd een mooi verhaaltje van, zonder het eigenlijk direct naar hockey te koppelen. Wanneer Frans nieuwe schoenen heeft, betekent het bijvoorbeeld dat wij gaan winnen vandaag..’

Hoe verandert dit kampioenschap jullie als team, volgend seizoen in de Derde Klasse?
‘Ik denk dat wij zeker hebben laten zien dat wij de Derde Klasse aankunnen, willen er echt voor gaan en weer bovenaan eindigen. Ons team is na jaren weer goed opgebouwd en dat willen we graag zo houden. Dames 1 in Lelystad moet blijven bestaan. De kleine meisjes van de club moeten opkijken tegen ons en hopen dat ze later ook in dames 1 komen.’

Het bericht Hoe Lelystad Dames 1 met bijna 200 doelpunten kampioen werd verscheen eerst op Hockey.nl .

Het kampioenschap van Ede: tattoo, oorbel en kale koppen

Sun, 18 Jun 2023 15:00:00 GMT

In de rubriek ‘Kampioenen!’ spreken we met teams die dit seizoen kampioen zijn geworden. Wat is hun kracht? En wat betekent het kampioenschap voor hen? We spreken met Stijn Draaijer (29), aanvoerder van Ede H1. Hoort jouw team ook in deze rubriek thuis? Stuur dan een mail naar redactie@hockey.nl .

Wat betekent dit kampioenschap voor jou?
Stijn Draaijer: ‘Voor mij persoonlijk heel veel. Dat klinkt misschien wat standaard, maar ik meen het echt. We zijn vijf jaar geleden gepromoveerd naar de Overgangsklasse. Op dat moment zijn we ook een heel nieuwe weg ingeslagen met een nieuwe coach, maar met vrijwel dezelfde trainingsgroep. Het eerste jaar draaide vooral om het wennen aan het niveau en kijken of we een beetje aan konden haken. Na dat seizoen kwamen we erachter dat hier meer uit te halen viel en wilden we ook hoger gaan inzetten. Dat hebben we de afgelopen jaren goed gedaan. Vorig jaar hebben we helaas de play-offs verloren, maar dit jaar viel het wel de goede kant op.’

‘We hockeyen al vanaf de jeugd samen. Zijn echt een vriendengroep. We gaan samen op vakantie, zien elkaar elk weekend, noem maar op. Er zitten zelfs een aantal broers in het team. Zo is het een heel leuk plaatje, binnen en buiten het veld. En dat hebben we samen opgebouwd.’

Wanneer in het seizoen wist je: dit gaat ‘m worden?
‘Voorafgaand aan het seizoen hadden we al naar elkaar uitgesproken; we willen dit jaar kampioen worden. Zeker omdat ’t daarvoor vlak voor het einde mis ging. De start was goed. Tegen het einde wonnen we van de nummer vier. Toen dacht ik wel: de flow zit erin. Ik begon er steeds meer in te geloven. Zolang we onze focus maar niet zouden verliezen. Dat lukte.’

Foto: Ede

Vat jullie seizoen samen in een paar woorden.
‘Vriendschap, commitment en winnen.’

‘Vriendschap betekent echt voor mij dat we buiten het veld om ook dingen ondernemen en samen lachen. Commitment, omdat we van tevoren voor onszelf een heel duidelijke doelstelling hebben neergezet, kampioen worden. Dat doel hebben we door bepaalde vastigheid ook gehaald. Hard werken tijdens trainingen en de wil om altijd te presteren. Het woord winnen klinkt natuurlijk makkelijk. We hebben het hele seizoen honger gehad. Wilden alles winnen. Voortdurend het gaspedaal ingedrukt houden.’

Wat was jullie geheime wapen?
‘Onze keeper Tijmen Maakal is ons geheime wapen. Hij heeft zich ontpopt tot ware strafballenkoning. Maar onze spits Lennart Bakker, hij is 31 jaar en de alleroudste van het team, heeft er het afgelopen seizoen twintig gescoord. Dat mag je best ook een geheim wapen noemen.’

Wat was jullie slechtste moment van het seizoen?
‘Hier moet ik even lang over nadenken haha. Ik kan even terugkijken op de twee wedstrijden die we dit seizoen hebben verloren, de eerste was tegen Huizen, de nummer twee. Tijdens deze pot hockeyden we gewoon echt laf. Dit was op hockeyend gebied erg matig, maar niet direct een dieptepunt. Ook hebben we verloren van Rood-Wit. Dit was de eerste wedstrijd na ons kampioenschap. De honger was toen wel een beetje gestild.’

Een van de weddenschappen: het zetten van een oorbel. Foto: Ede

Waar hebben jullie dit jaar het hardst om gelachen?
‘Dat was aan het begin van het seizoen, toen we samen een biertje dronken. Op dat moment hadden er een paar een grote mond. Zeiden dat ze zich wel kaal zouden scheren, als we kampioen zouden worden. Dat is een dingetje gebleven. Tijdens ons teamweekend hebben we een rondje gemaakt. Wie wat zou doen, mocht het lukken. De een koos voor een oorbel, de ander een tatoeage. En geloof het of niet: de weddenschappen zijn volbracht.’

Wat was het hoogtepunt van het kampioensfeest?
‘Dat vierden we direct na onze kampioenswedstrijd. Een risico, de club had groot uitgepakt, maar we moesten nog wel winnen. Dat lukte. Er stonden honderden mensen langs de kant. Er waren spandoeken, een deejay en vuurwerk. En een gigantische beker. Dat ding met z’n allen de lucht in tillen, was het echte hoogtepunt. Tijdens het feest kwam de tondeuse tevoorschijn. Ook ik moest eraan geloven. Van het feest zelf kan ik me niet zo heel veel meer herinneren.’

Stijn Draaijer staat in het midden, met zijn kaalgeschoren hoofd. Foto: Ede

Wie was de beste supporter?
‘Sowieso Arie, maar dat zegt je natuurlijk niks. Arie is de keeper van ons G-hockeyteam. Hij staat elke thuiswedstrijd langs de lijn met tips en tricks, houdt het scorebord bij en moedigt ons aan. Daarnaast zijn de beste supporters al onze ouders. Die staan ook nog elke zondag langs de lijn om ons aan te moedigen.’

Hoe verandert dit jullie als team volgend jaar in de promotieklasse?
‘Er stoppen twee jongens. Net als onze assistent. Dat is natuurlijk balen. We hopen wat versterkingen te krijgen. Er gaan dingen veranderen. We trainen nu twee keer in de week, maar dat moet misschien wel drie keer worden. Er worden nog wel wat gesprekken gevoerd. Ik denk dat de basis hetzelfde blijft. Het plezier en het knokken voor elkaar. Maar we moeten wel nog meer aan de bak.’

De andere weddenschap: het zetten van een tatoeage. Foto: Ede

Het bericht Het kampioenschap van Ede: tattoo, oorbel en kale koppen verscheen eerst op Hockey.nl .

Karaoke leidde tot het kampioenschap van Etten-Leur Dames 2

Thu, 01 Jun 2023 05:00:00 GMT

In de nieuwe rubriek ‘Kampioenen!’ spreken we met teams die dit seizoen kampioen zijn geworden. Wat is hun kracht? En wat betekent het kampioenschap voor hen? Als eerste spreken we met Julia van Oostveen, aanvoerder van Etten-Leur Dames 2. Hoort jouw team ook in deze rubriek thuis? Stuur dan een mail naar redactie@hockey.nl .

Wat betekent dit kampioenschap voor jou?
Julia: ‘Voor mij persoonlijk veel. Ik heb toevallig een paar weken geleden de keuze gemaakt om volgend seizoen over te stappen naar Etten-Leur Dames 1, als enige uit mijn team. Voor mij betekent dit kampioenschap dan ook een mooie afronding van mijn tijd binnen Dames 2. De meiden uit dit team zijn echt mijn vriendinnen. Ik hockey al jaren met ze. Het kampioenschap voelt als een bekroning op ons harde werk.’

‘Ook voor ons als team is dit kampioenschap heel bijzonder. Wij zijn een paar jaar geleden begonnen als een vriendinnenelftal. Het is erg mooi om te zien dat onze vriendinnengroep is gegroeid naar een officieel prestatieteam. De combinatie van sfeer en prestatie heeft geleid tot het kampioenschap.’

Hoe vaak ben je al kampioen geworden?
‘Ik gok dat dit mijn vijfde of zesde kampioenschap is. Toevallig zijn wij dit seizoen in de zaal ook kampioen geworden. Dat betekent dat we nu ons tweede kampioenschap van dit jaar vieren. We hechten als team de meeste waarde aan dít kampioenschap, want dit gaat over een heel seizoen. Wij zien als team het zaalkampioenschap dan ook meer als een tweede kampioenschap.’

Wanneer in het seizoen wist je: dit gaat ‘m worden?
‘Ik denk eerlijk gezegd pas een paar weken geleden. We begonnen het seizoen best goed. We wonnen een aantal wedstrijden op rij en begonnen toen grapjes te maken. Zo van: wie weet worden we wel kampioen. We gingen erover nadenken. Wat nou als we echt kampioen worden? We zeiden tegen elkaar dat we dat eigenlijk helemaal niet wilden. Dan promoveren we, wat dan? Een paar weken geleden moesten we tegen de toenmalige nummer twee, en die wedstrijd wonnen we. Op dat moment beseften we: wow, het kan straks echt gebeuren.’

Vat het seizoen eens samen in vijf woorden.
‘Het eerste woord is gezelligheid. Vervolgens het woord presteren. Ook sfeer mag niet ontbreken. De laatste twee woorden zijn dan progressie en consistentie. In vergelijking met vorige seizoenen hebben we dit seizoen heel constant gespeeld en veel progressie geboekt.’

Wat was jullie geheime wapen?
‘Ik denk dat wij geen geheim wapen hebben. Nou ja, misschien dat wij als vriendinnengroep al super lang met elkaar hockeyen en dus ook weten van elkaar hóé we hockeyen. Iedereen speelt bij ons ook in zijn eigen kracht, maar toch ook samen. Dit is mooi om te zien.’

Wat was jullie slechtste moment van het seizoen?
‘Onze enige nederlaag. Dat was tegen Dames 3 van onze eigen club. Dit kwam vooral door een slechte voorbereiding. We hadden voor die wedstrijd maar één of twee keer getraind. Ook was deze wedstrijd verplaatst naar de avond. In avondwedstrijden zijn wij als team minder scherp. In het begin dachten we nog dat er extra spanning zou hangen, omdat het tegen onze eigen club was. Maar achteraf waren we gewoon niet ready .’

Waar hebben jullie dit jaar het hardst om gelachen?
‘Wij gaan heel veel met elkaar om buiten het hockey, dus we maken veel grappige momenten mee. Bijvoorbeeld als we lekker op stap zijn, karaoke zingen en samen dansen. Op onze teamweekenden nemen we ook nooit een stick mee, dan zijn we echt alleen bezig met elkaar als vriendinnen. Onze coach geeft ook altijd aan dat we de avond voor een wedstrijd juist moeten stappen en feesten, want hij vindt dat we het best spelen met een kater haha!’

Hoe verandert dit kampioenschap jullie als team?
‘Ik geloof erin dat het boeken van successen je als team nog dichterbij elkaar brengt. Dat komt natuurlijk door de positieve sfeer die er dan hangt. Stel, het gaat volgend jaar qua prestaties iets minder goed in een moeilijkere poule, dan zal dat de sfeer niet zo snel verminderen. We zijn trots op elkaar en dat blijven we.’

Het bericht Karaoke leidde tot het kampioenschap van Etten-Leur Dames 2 verscheen eerst op Hockey.nl .

Het Pronkstuk: de vlieggeschiedenis van Ypenburg

Sat, 22 Apr 2023 05:00:00 GMT

Haast iedere hockeyclub heeft er wel één. Een fraai voorwerp, een paradepaardje, dé trots van een vereniging in of rondom het clubhuis. In de rubriek ‘Het Pronkstuk’ staat specifiek dát voorwerp centraal. Vandaag: de vlieggeschiedenis van Ypenburg.

In de derde aflevering van Het Pronkstuk zijn we bij Ypenburg in Den Haag. De hockeyclub is in 2005 opgericht in een gebied waar een voormalig vliegveld stond. Dat is onder meer terug te vinden in het logo van HC Ypenburg, aan de clubkleuren en aan attributen in het clubhuis. Albert Goense dook de geschiedenisboeken in en kwam achter meer verwijzingen naar het vliegveld.

Heb jij ook een pronkstuk op jouw club? Laat het ons weten via redactie@hockey.nl en wie weet komen wij jullie pronkstuk bewonderen!

Bekijk ook:
Aflevering 1: De grootste stick ter wereld.
Aflevering 2: Het symbool van internationale vriendschap.

Het bericht Het Pronkstuk: de vlieggeschiedenis van Ypenburg verscheen eerst op Hockey.nl .

Bloemendaal over eis ABN AMRO: ‘Nu nog geen geld voor twee topteams’

Wed, 12 Apr 2023 15:00:00 GMT

De harde eis van gelijke begrotingen bij mannen- en vrouwenteams die ABN AMRO in de toekomst gaat stellen aan de Hoofdklasseclubs die zij sponsoren, stuit op flinke bezwaren, onder meer bij de landskampioen van de mannen: Bloemendaal.

Hoofdklasseclubs die worden gesponsord door ABN AMRO moeten vanaf 2025 de begroting van het tophockey fifty-fifty verdelen over de mannen en de vrouwen. Met clubs die dat niet doen, gaat de bank geen nieuwe overeenkomst aan als partner van het tophockey. In een artikel van twee weken geleden zei Sander Bestevaar, Hoofd Partnerships, Events & Foundations van ABN AMRO: ‘Hoe de clubs vervolgens de budgetten over de spelers verdelen, blijft aan hen. Maar in zijn totaliteit trekken wij hiermee het verschil tussen de mannen en de vrouwen gelijk.’

Bloemendaal is één van de zes Hoofdklasseclubs die door ABN AMRO wordt gesponsord. Hans Erik Tuijt, bestuurslid Tophockey en Sponsoring van Bloemendaal, stelt dat de club voor gelijkheid is, maar dat er vooralsnog te weinig geld binnenkomt om de begroting van de vrouwen gelijk te trekken met die van de mannen.

Landstitel

Tuijt: ‘Laat ik vooropstellen dat Bloemendaal voor gelijke beloning van gelijke prestaties is. Als wij genoeg geld binnenhalen om zowel bij de mannen als bij de vrouwen een topteam samen te stellen, trekken we de begrotingen meteen gelijk. Maar zover is het nog niet. Er zijn nu eenmaal sponsoren die willen dat al hun geld naar onze mannen gaat, omdat die om de landstitel spelen en de vrouwen om de negende plaats. We werken er dag en nacht aan om meer geld voor de vrouwen binnen te halen, maar in de praktijk is dat nog niet zo makkelijk.’

Hans-Erik Tuijt (links), bestuurslid Tophockey en Sponsoring van Bloemendaal, bij de presentatie van de contractverlenging van Jorrit Croon. Foto: Koen Suyk

Korten op de mannen is volgens Tuijt geen optie. ‘Waarom zouden we dat doen? Dan doen we niet meer mee om de landstitel. Terwijl wij als club de beleving van de play-offs nodig hebben. Onze leden verlangen ook van ons dat we met de mannen voor de landstitel gaan. Daarom zal ik altijd blijven proberen om bij de mannen een topteam neer te zetten. Anders zou ik geen goede bestuurder van Bloemendaal zijn. Wel werken wij er hard aan om uiteindelijk ook bij de vrouwen een topteam neer te zetten.’

Tuijt benadrukt dat de begroting van de vrouwen van Bloemendaal de afgelopen jaren is toegenomen. ‘Onze vrouwen zijn de afgelopen tien jaar stapsgewijs beter geworden. Met de komst van de buitenlandse internationals Maria Granatto, Sonja Zimmermann en Tyler Lench hebben we weer een volgende stap gezet. Ik geloof heilig dat de weg die we zijn ingeslagen de juiste is. Uiteindelijk streven we ernaar zowel bij de mannen als de vrouwen in de top te spelen.’

De mannen van Bloemendaal wonnen afgelopen week voor de derde keer op rij de Euro Hockey League. Foto: Koen Suyk

Bang dat ABN AMRO zijn poot stijf houdt en het contract met Bloemendaal niet verlengt, is Tuijt niet. ‘ABN AMRO heeft er niets aan als wij met de mannen straks in de Promotieklasse spelen. ABN AMRO wil graag exposure, dus zij hebben er ook belang bij dat wij goed presteren.’

Oranje-Rood

Ook Oranje-Rood zet vraagtekens bij de fifty-fifty eis van ABN AMRO. Die geldt, na de invoering in 2025, overigens alleen voor clubs die op dat moment met beide vaandelteams in de Tulp Hoofdklasse spelen. Bij Oranje-Rood spelen momenteel alleen de mannen in de Tulp Hoofdklasse, maar de vrouwen staan bovenaan in de Promotieklasse en kunnen dus zomaar promoveren.

Oranje-Rood-voorzitter Pieter Janssen: ‘Natuurlijk ondersteunen wij het streven van ABN AMRO naar gelijke begrotingen. Op het moment dat we daar genoeg sponsoren voor vinden, regelen we dat gelijk. Maar op dit moment zie ik vooral praktische bezwaren.’

‘Als club heb je niet de luxe om al het sponsorgeld op één hoop te gooien. Sponsoren hebben zelf ook iets te zeggen over het geld dat ze inbrengen. Sommige bedrijven worden niet voor niets sponsor van de mannen. Bijvoorbeeld omdat zij op een hoger niveau spelen, of omdat ze vinden dat hun merk beter bij mannen past dan bij vrouwen. Andersom geldt hetzelfde.’

De dames van Oranje-Rood spelen dit seizoen met Crowe Foederer op hun shirt. ‘Als wij tegen hun hadden gezegd dat de helft van hun geld naar onze mannen gaat, waren ze afgehaakt als sponsor’, zegt voorzitter Pieter Janssen. Foto: Joris Verwijst/Orange Pictures

Als voorbeeld noemt Janssen accountants- en adviesorganisatie Crowe Foederer, dat dit seizoen hoofdsponsor is geworden van de vrouwen van Oranje-Rood. ‘Met elk van onze sponsors bekijken hoe we hun business optimaal kunnen versterken en hoe we hun sponsorgelden daarvoor optimaal kunnen inzetten. Crowe Foederer wil vooral met ons samenwerken op het gebied van vrouwelijke talentontwikkeling. Zij mogen onze speelsters bijvoorbeeld inzetten voor hun social media-campagnes. Met onze mannen doen ze op hun eigen verzoek niets. Als wij tegen hun hadden gezegd dat de helft van hun geld naar onze mannen gaat, waren ze afgehaakt als sponsor.’

Wil jij iets kwijt over gelijke salarissen, gelijke behandelingen of gelijke kansen in het vrouwen- en mannenhockey? Stuur een mail naar marco@hockey.nl of redactie@hockey.nl.

Lees uit deze serie ook

Het bericht Bloemendaal over eis ABN AMRO: ‘Nu nog geen geld voor twee topteams’ verscheen eerst op Hockey.nl .

‘Ook met 3400 leden is vrijwilligers vinden niet vanzelfsprekend’

Wed, 12 Apr 2023 11:30:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren bellen we aan bij clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering veertien arriveren we tijdens onze telefonische roadtrip bij Kampong in Utrecht. Voorzitter Sandra van Loon praat ons bij over de stand van zaken op de grootste hockeyclub van Nederland.

Kan je de club in vijf woorden beschrijven?
‘Kampong Hockey, samen in beweging.’

Dat klinkt als een slogan. Wat bedoel je ermee?
‘Het is onze missie. In de hockeywereld is Kampong een begrip. Iedereen kent het, al is het maar van naam. We willen ook een vereniging zijn voor iedereen: jong en oud, breedte en top, dames en heren, inclusief en divers. Dat verstaan we onder samen .’

In beweging slaat uiteraard op het hockeyen zelf. Daarnaast doelen we op ontwikkeling. We willen voorop lopen in nieuwe initiatieven, zoals een gezond clubhuis en duurzaam sportcomplex. Als het gaat om de prestaties van Dames 1 en Heren 1 vinden we het belangrijk dat ze constant en zo goed mogelijk naar kunnen presteren in de Hoofdklasse. Met het aantrekken van onder andere Lidewij Welten gaven we niet alleen een kwaliteitsimpuls aan het team. Ook proberen we het op deze manier aantrekkelijker te maken voor talentvolle meiden om bij Kampong te blijven hockeyen in plaats van te kiezen voor Den Bosch, SCHC of Amsterdam.’

‘Bovendien, als de topteams goed presteren, werkt dit door naar de hele club. Het is leuk om naar hun wedstrijden te kijken en vernieuwing en inzichten kunnen aan de breedteteams worden meegegeven. Ook dat is in beweging zijn voor ons.’

Sandra van Loon, de voorzitter van de grootste club van Nederland.

Wat is het laatste nieuws uit het bestuurskamer?
‘Het meest actuele is tweeledig. Ten eerste werken we hard aan het goed uitdragen van een veilig sportklimaat. Iedereen die op Kampong komt, moet zich veilig kunnen voelen. Van de rijouders tot de trainers en van de vaste medewerkers tot, uiteraard, de spelers. Het is soms best een uitdaging om de juiste balans te vinden die door iedereen wordt gezien. Aandacht hebben voor bijvoorbeeld de jeugdleden, maar ook voor de coaches. De juiste normen en waarden meegeven. Veiligheid voor iedereen staat voorop, zonder het ‘normale’ uit het oog te verliezen.’

‘Daarnaast heeft het vrijwilligersbeleid onze speciale aandacht. Ook met 3.400 leden is het vinden van voldoende vrijwilligers niet vanzelfsprekend. Als club moeten we het, net als iedere andere vereniging, samen doen. We zijn niet een sportschool waar je binnenkomt en weer uitwandelt wanneer het je uitkomt. Mensen lijken tegenwoordig minder in te zien dat het leuk, verrijkend en verbindend is om vrijwilligerswerk te doen. Zeker na de coronaperiode was het vrij lastig om leden te motiveren hun steentje bij te dragen. Gelukkig gaat dat nu alweer een stuk beter.’

Wie is de beste speler en de beste speelster die jullie ooit hebben gehad?
‘Het is bijna onmogelijk om deze vraag te beantwoorden met zoveel (oud-)spelers en (oud-)speelsters met een enorme staat van dienst. Bij de mannen kan ik Roderick Weusthof en Paul Litjens noemen, die beiden claimen de topscorer aller tijden van de Hoofdklasse te zijn (vanaf de start van de Hoofdklasse in 1973 bezien, is Weusthof topscorer met 346 goals. Litjens was ook actief in de hoogste competitie in de jaren ervoor, maar de exacte statistieken daarvan zijn niet bekend, red.).

Of wat te denken van Constantijn Jonker en Quirijn Caspers die vanaf hun vroege jeugd op Kampong hebben gespeeld en mede aan de basis van de huidige successen stonden. Ook Jacques Brinkman, Sander de Wijn en Jonas de Geus zijn absolute topspelers. Maar als ik toch één naam moet noemen, is het Tom van ’t Hek. In de jaren zeventig en tachtig was hij één van de vedettes bij Kampong en in Oranje.’

‘Bij de vrouwen kies ik voor Eva de Goede en Xan de Waard. Eva was voorheen de beste speelster van Nederland en Xan is dat naar mijn mening nu. Zij speelden beiden een aantal jaren bij Kampong. We zijn er als club ontzettend trots op dat zij zich zo fantastisch hebben ontwikkeld, en dat dus deels bij ons.’

Tom van ’t Hek is wat Van Loon betreft de beste speler van Kampong ooit.

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Het grootste publieke geheim is wat mij betreft Willem Cornelis, die helaas afgelopen december op 84-jarige leeftijd is overleden. Willem heeft SV Kampong groot gemaakt. Zo zorgde hij voor de eerste professionaliseringsslagen bij Heren 1 door alle faciliteiten rondom het team op poten te zetten. Ook buiten Kampong heeft hij veel voor de sport betekend. Als jarenlange voorzitter van de KNHB, als chef de mission bij NOC*NSF, door het binnenhalen van het WK in Utrecht in 1998… Hij was een grote man met een nog groter blauw hart en bezat tegelijkertijd een zeldzame bescheidenheid. Tot kort voor zijn overlijden vormde hij voor mij een dierbare sparringpartner. Het is een groot gemis voor heel Kampong dat hij er niet meer is.’

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, tosti en een cappuccino?
‘Een tosti kost 2,50 euro. Met saus is dat vijftig cent meer. Voor een cappuccino betaal je € 2,70 en voor een biertje reken je € 2,85 af.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren:
aflevering 1 – Eemsmond
aflevering 2 – Daring
aflevering 3 – Assen
aflevering 4 – Hoogeveen
aflevering 5 – Meppel
aflevering 6 – Zwolle
aflevering 7 – Hattem
aflevering 8 – Nunspeet
aflevering 9 – De Mezen
aflevering 10 – MHC Hoevelaken
aflevering 11 – Schaerweijde
aflevering 12 – Leusden
aflevering 13 – USHC

Het bericht ‘Ook met 3400 leden is vrijwilligers vinden niet vanzelfsprekend’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Zundert heeft maar één veld: ‘Maar er is genoeg leven op de club’

Sun, 12 Mar 2023 06:00:00 GMT

In deze nieuwe rubriek bellen we met clubs met maar één veld. Wat speelt er op die clubs? En hoe staan ze ervoor? In deze eerste aflevering trappen we af met Zundert. De club uit Noord-Brabant beschikt over een zandveld.

Dit weekend blijft het knusse clubhuis op Sportpark De Wildert in Zundert gesloten, ondanks dat de leden van de hockeyclub wel degelijk een wedstrijd moeten spelen. Alle vijf de jeugdteams speelden deze zaterdag uit. Net als de twee seniorenteams op zondag.

‘Andersom geldt in principe hetzelfde. Speelt één van onze teams thuis, dan spelen we allemaal thuis’, vertelt voorzitter Take de Beer. De club diende hiervoor een verzoek in bij de KNHB, dat werd ingewilligd. Zodoende heeft Zundert op een speeldag óf alleen thuiswedstrijden óf alleen uitduels op het programma staan. ‘Op dagen met thuiswedstrijden is het dus toch gezellig in ons clubhuis. Vooral op zaterdag is er leven genoeg op de club. Er wordt de hele dag gehockeyd, vijf wedstrijden op een rij. Ouders komen gezellig mee. We delen het sportpark – niet het clubhuis – met een voetbalclub en een tennisvereniging. Dus als het druk is, krijg je vanzelf wat meer aanloop. Wat dat betreft is er op zo’n dag echt sprake van doorstroming op de club. Dat is ook de bedoeling, om het een beetje levend te houden.’

Het clubhuis van Zundert. Foto: Zundert

Geen jongensteams

Zundert – opgericht in 1979 – bestaat meer dan veertig jaar. Al die tijd beschikt de club over slechts één veld: aanvankelijk een grasveld, later een zandveld. Dit seizoen heeft Zundert ongeveer 120 leden. Jongensteams heeft de club niet. Net als een Onder 18- en Onder 8-team bij de meisjes. Wel is er een Dames 1, en een veteranenteam bij de mannen. Op vrijdagavond speelt de Hockey7-ploeg. Daarnaast biedt Zundert voor de allerjongsten Funkey aan.

De Beer: ‘Zundert ligt diep in Noord-Brabant, tegen de Belgische grens aan. Voetbal is in deze regio veel populairder dan hockey. Daar worstelen we mee. We schommelen altijd tussen de 100 en 150 leden. Normaal gesproken hebben we een gemengd Onder 8-team, maar dit jaar niet. De meeste jongens haken na die leeftijd sowieso al af. Dan gaan ze voetballen, of vertrekken ze naar een grotere hockeyclub: Etten-Leur of Breda.’

Kampioenschappen bij de jeugd

Minstens net zo belangrijk als het werven van nieuwe leden is dan ook het behouden van de huidige leden. Het gevaar ligt al snel op de loer dat zij een deurtje verder gaan kijken. ‘Om dat te voorkomen, proberen wij zoveel mogelijk leuke activiteiten te organiseren’, vertelt de voorzitter, die zelf in het veteranenteam hockeyt en komend weekend met zijn teamgenoten gezellig gaat skiën.

‘Dit seizoen hebben we op de club een Halloween Griezeltocht georganiseerd. Elk jaar vieren we Sinterklaas. We proberen zoveel mogelijk voor onze leden te organiseren, om hen aan onze club te blijven binden. Voor elk team stellen we ook geld beschikbaar voor een teamuitje. Al is het maar 100 of 150 euro per jaar. We willen het clubgevoel blijven stimuleren.’

En hoe gaat het sportief gezien? Wordt het vlaggenschip – Dames 1, uitkomend in de reserve Derde Klasse – weleens kampioen? De Beer: ‘Nee, dat niet. Maar onze jeugdteams wel. Regelmatig zelfs. In de regio kunnen we goed mee. Zeker tegen wat lagere teams dan Push en Zwart-Wit, zoals Pelikaan, Etten-Leur en Mistral. Die kunnen we doorgaans goed hebben.’

Dan, lachend: ‘Als onze Dames 1 vroeg op de dag speelt, ontvangen zij de tegenstander in ons clubhuis met een ontbijtje. Ha, bij welke club gebeurt dat nou ? Bij grote clubs niet. Daar zit het clubhuis om 9 uur bomvol. Bij ons is heeft een team zo’n beetje het hele clubhuis voor zichzelf, haha.’

Het bericht Zundert heeft maar één veld: ‘Maar er is genoeg leven op de club’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Het Pronkstuk van Hudito: Het symbool van vriendschap

Sat, 11 Mar 2023 06:00:00 GMT

In aflevering 2 van Het Pronkstuk reizen we af naar Delft. Op hockeyclub Hudito pronkt in het clubhuis namelijk meerdere Engelse vlaggen en diverse Duitse voetbalshirts. Deze staan symbool voor een jarenlange internationale vriendschap. Ieder jaar wordt tijdens de Hudito Happy Hockeydays zo’n vlag opgehangen door leden van Gloucester. Zij komen al ruim twintig jaar naar de Delftse hockeyclub.

Heb jij ook een pronkstuk op jouw club? Laat het ons weten via redactie@hockey.nl en wie weet komen wij jullie pronkstuk bewonderen!

Het bericht Het Pronkstuk van Hudito: Het symbool van vriendschap verscheen eerst op Hockey.nl .

Ninthe Botman uit Alphen MO14 scoort twee keer bij debuut in Dames 1

Wed, 08 Mar 2023 06:00:00 GMT

Scoren bij je debuut in Dames 1 levert natuurlijk een herinnering voor het leven op, helemaal als je pas veertien jaar oud bent en meteen twee keer scoort. Ninthe Botman (14) – speelster van Alphen Meisjes Onder 14 – overkwam het afgelopen week.

Bellen met de veertienjarige matchwinner kan wel, maar dan wel om klokslag 10.35 uur. Dan heeft ze pauze op school. Haar les economie is dan net afgelopen. Twintig minuutjes heeft het jonge talent de tijd, wanneer ze een verlaten klaslokaal opzoekt en zich aan het kabaal op de gangen onttrekt. En inderdaad, na een paar keer rinkelen neemt de middelbare scholier haar telefoon op, om terug te blikken op die wonderlijke avond, afgelopen vrijdag.

‘Ik was eerlijk gezegd best moe. Eigenlijk was ik van plan om vroeg naar bed te gaan’, biecht de jonge goaltjesdief lachend de plannen op die ze aanvankelijk voor de vrijdagavond had. Maar op tijd gaan slapen, zat er niet in. Plotseling deed zich de kans van haar leven voor. Zo’n tweeënhalf uur voordat Dames 1, dat uitkomt in de Eerste Klasse, een oefenwedstrijd tegen Noordwijk zou spelen – afslag: 20.30 uur – ontving Ninthe een telefoontje van Eliza Hakstege, haar trainer van Meisjes Onder 14 en speelster van Dames 1. Het vaandelteam bleek die avond te weinig man te hebben. Bovendien stonden de meeste meiden van Onder 18 en Onder 16 nog op de ski’s. Of zij het misschien leuk vond om mee te doen? ‘Daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Superleuk natuurlijk! Daarvoor wilde ik best wat later naar bed gaan, haha.’

Ninthe Botman probeert de bal in bezit te houden. Foto: Privéarchief

Toen haar ouders het sportpark opliepen, had ze al twee keer gescoord

Anderhalf uur na dat belletje meldde Ninthe zich op de club. Zonder te veel verwachtingen. Waar haar eigen gedachten waren ze dat ze vooral was gebeld om hoofdzakelijk plaats te nemen op de bank, bleek al snel dat Dames 1 de beschikking had over slechts dertien speelsters. Een paar minuten na het eerste fluitsignaal werd ze direct voor de leeuwen gegooid.

Als een veertienjarige haar debuut maakt, verwacht je misschien dat er sprake is van drempelvrees. Maar de zenuwen van Ninthe bleken van staal. Toen haar teamgenoot op doel schoot, een paar minuten nadat Ninthe binnen de lijnen kwam, legde de jonge speelster automatisch haar stick op de grond en tipte ze de bal knap in het doel. Als klap op de vuurpijl tipte ze even later – nog altijd in het eerste kwart – ook haar tweede doelpunt binnen. ‘Ze reageerde heel koeltjes’, zegt Dames 1-coach Arnoud Boersma. ‘Alsof ze al twintig jaar in Dames 1 speelt.’

Tegen haar ouders had de debutant gezegd dat zij zich niet hoefden te haasten, omdat ze waarschijnlijk toch niet in de basis begon. Ze rekende sowieso op niet veel speelminuten. Zodoende liepen haar ouders pas wat later het sportpark op, toen Ninthe niet alleen al binnen de lijnen was verschenen, maar ook haar twee doelpunten al had gemaakt. ‘Ze waren te laat, haha. Maar dat geeft helemaal niets. Een vriendinnetje van me stond langs de lijn, dus zij heeft de doelpunten gelukkig wel gezien’, lacht de trotse doelpuntenmaker, die haar ploeg met haar twee goals naar een 5-0 zege leidde.

Snel na de wedstrijd werd de matchwinner in het zonnetje gezet, met een toespraakje van de coach en een post op Facebook en Instagram. ‘Ik heb natuurlijk tegen haar gezegd dat we haar zo snel mogelijk willen vastleggen voor Dames 1’, grapt coach Boersma. ‘Nee, we hebben wel besloten dat ze één keer per week met ons mee mag trainen. Zodoende bieden wij haar toch genoeg uitdaging. Maar wedstrijden blijft ze lekker spelen in Onder 14. Ze is nog zo jong, haar tijd komt nog wel.’

Het bericht Ninthe Botman uit Alphen MO14 scoort twee keer bij debuut in Dames 1 verscheen eerst op Hockey.nl .

Het Pronkstuk van Upward – De grootste stick ter wereld

Sat, 04 Mar 2023 06:00:00 GMT

In aflevering 1 van reizen we af naar Arnhem. Op hockeyclub Upward pronkt sinds het 75-jarige jubileum van de Gelderse club de allergrootste (veld)hockeystick ter wereld. Initiatiefnemer Paul van der Steur vertelt over het idee en de herkomst van de Maxima, zoals de reusachtige stick van 580 kilo genoemd wordt. Maxima kreeg zelfs een eervolle vermelding in het Guiness Book of World Records.

Heb jij ook een pronkstuk op jouw club? Laat het ons weten via redactie@hockey.nl en wie weet komen wij jullie pronkstuk bewonderen!

Het bericht Het Pronkstuk van Upward – De grootste stick ter wereld verscheen eerst op Hockey.nl .

Eemsmond naar Walcheren: ‘Meer dan maar een studentenclubje’

Sun, 26 Feb 2023 13:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren bellen we aan bij clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering dertien belanden we tijdens onze telefonische roadtrip bij USHC in Utrecht. Voorzitter Niels Vreeswijk praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschrijven?
‘Hockeyclub voor en door studenten.’

Vertel…

‘Heel clichématig is onze Utrechtse Studenten Hockey Club een vereniging waarvan zowel de leden als de vrijwilligers allemaal student zijn. Zo hebben we negentien commissies: van de jaarboekcommissie, de nieuwsbladcommissie en een evenementencommissie tot een wedstrijdsecretariaat en een technische commissie. Kortom: alles waar een ‘gewone’ club uit bestaat, hebben wij ook, met als verschil dat we de hele vereniging met alleen maar leeftijdsgenoten runnen. Dat is niet alleen heel leuk, maar we zijn er stiekem ook trots op.’

Zijn er verder nog verschillen ten opzichte van niet-studentenhockeyclubs?

‘We organiseren veel evenementen. Zo houden we komend weekend een zaalhockeytoernooi in de nacht. We starten in de avond en gaan door tot in de late uurtjes. Ook feestjes en andere toernooien vinden regelmatig plaats. Maar verder zijn we niet anders dan andere clubs. Hockeyen staat bij ons centraal en onze dames en heren spelen in de Eerste Klasse. Dus ook als je op hoog niveau wilt spelen, zit je bij ons op je plek.’

Het bestuur van USHC 2022-2023 met voorzitter Niels Vreeswijk als tweede van linksboven. Eigen foto

Wat is het laatste nieuws uit het bestuurskamer?
‘We houden ons sterk bezig met inclusie, diversiteit en sociale veiligheid. Samen met andere studentenhockeyverenigingen hebben we bijvoorbeeld een postercampagne opgezet. Daarop zijn personen te zien met een quote, zoals iemand die onderdeel is van de LHBTI-gemeenschap en ‘Iedereen is welkom’ zegt. Maar ook is er een poster gericht op body positivity . Voor de Pride in Utrecht regelen we een boot, we zijn bezig met het opstellen van gedragscodes en hebben een man en vrouw als vertrouwenspersoon. We willen in alle opzichten gelijkwaardigheid en een gevoel van verbondenheid stimuleren.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Dat is waarschijnlijk Philip Meulenbroek geweest. Vanuit de jeugd van Den Bosch kwam hij als student naar ons. Als nummer tien van Heren 1 had hij van 2007 en 2011 bij ons de bijnaam Flip Flegmatiek, onder de zinspreuk: houding nonchalant, speelt bij vlagen flamboyant. Via Voordaan is hij uiteindelijk in Heren 1 van Kampong beland en daarmee landskampioen geworden. Ik vind het een inspirerend voorbeeld: er zijn meerdere wegen naar de top.’

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Op meerdere vlakken worden we nogal eens onderschat. Het stigma leeft dat we ‘maar’ een studentenvereniging zijn, maar we zijn meer dan dat. Alle bestuursleden nemen een jaar vrij van hun studie om zich fulltime met de club bezig te houden. Hockeyend draaien we ook gewoon in de Eerste Klasse mee en Dames 1 promoveerde deze winter naar de Topklasse in de zaal. Het biertje na de wedstrijd is zeker ook belangrijk, maar we mogen best wel eens wat serieuzer genomen worden.’

De mascotte en slogan van USHC. Eigen foto

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, tosti en een cappuccino?
‘We delen de kantine met meerdere sportverenigingen. Meestal koopt ieder team een kan bier. Die kost € 26,50 en er gaan ongeveer tien flinke glazen uit, dus dat komt uit op € 2,65 per stuk. Een tosti kost € 2,20 en een cappuccino € 1,80.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren:
aflevering 1 – Eemsmond
aflevering 2 – Daring
aflevering 3 – Assen
aflevering 4 – Hoogeveen
aflevering 5 – Meppel
aflevering 6 – Zwolle
aflevering 7 – Hattem
aflevering 8 – Nunspeet
aflevering 9 – De Mezen
aflevering 10 – MHC Hoevelaken
aflevering 11 – Schaerweijde
aflevering 12 – Leusden

Het bericht Eemsmond naar Walcheren: ‘Meer dan maar een studentenclubje’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Hockeyen voor Giro 555: ‘Binnen drie dagen handenvol sponsors’

Fri, 24 Feb 2023 16:00:00 GMT

Een sponsoring per doelpunt, een donatie van de dagopbrengst van het clubhuis of een gift voor het aantal gelopen kilometers. Allemaal manieren hoe hockeyclubs zich inzetten voor Giro 555 voor de ramp in Turkije en Syrië. Komt jouw club ook in actie? Laat het ons dan weten !

Zoals bij hockeyclub Eemsmond. Daar haalden de Groningers afgelopen week bijna 3000 euro op voor het goede doel. Een enorm bedrag, zeker omdat de vereniging net wat meer dan honderd leden telt. ‘Met deze actie hebben we onszelf weer op de kaart gezet’, vertelt Martine Beks, initiatiefneemster en trainer van de F’jes. De club uit Delfzijl liet alle jeugd op woensdagavond tijdens een speciale training een parcours afleggen, langs negen doeltjes. Daar hadden ze een kwartier de tijd voor. De leden moesten zich laten sponsoren per doelpunt of voor een vast bedrag. ‘Sommige kinderen hebben het parcours vaker doorlopen en zo tientallen keren gescoord. Dat loopt natuurlijk aardig in de cijfers. Opa’s en oma’s, buren of kennissen, iedereen sponsorde mee. De één voor vijftig cent per goal, de ander voor twee euro.’

De club doneerde ook de dagopbrengst van het clubhuis voor de ramp in Turkije en Syrië. ‘De hele buurt is langs geweest, dus ook zo hebben we veel geld opgehaald. Er werden ook verse wafels verkocht. Dat tikte ook aan. We hebben als club bewezen dat het niet heel moeilijk hoeft te zijn om iets te doen voor het goede doel, als je maar onderneemt.’

De actie van Eemsmond.

Sponsoring per gelopen kilometer

Ook de meiden O16-1 van Pinoké zijn met een eigen inzameling begonnen. Zij verzamelen geld aan de hand van het aantal gelopen kilometers per wedstrijd. ‘Dat doen we gedurende twee oefenwedstrijden’, legt coach – en Kampong-keeper – Steven Verhoogt uit. ‘Ik vind het belangrijk dat ze dit doen. Het is goed voor hun wereldbeeld. Het zijn tieners, die moet je ook een beetje opvoeden. Ze hebben het massaal omarmd. Binnen drie dagen had iedereen handenvol sponsors.’

Woensdagavond speelde de groep de eerste wedstrijd tegen Amsterdam, volgende week zondag wacht Klein Zwitserland. Beide wedstrijden worden in Giro 555-shirts gespeeld. ‘Gemiddeld hebben de meiden tijdens de eerste oefenwedstrijd zo’n 6,5 kilometer afgelegd. We hadden een uitschieter van 9,8 kilometer. Ze leggen hun afstand vast met een eigen smartwatch. We hebben meiden die al donaties hebben van samen vijfenvijftig euro per kilometer.’

Behalve per kilometer, was een sponsoring van losse bedragen ook welkom. Aan losse donaties haalden de kleine Steekneuzen al bijna 400 euro op. Na volgende week zondag is duidelijk wat het totaal aantal kilometers wordt. ‘We gaan uit van zo’n 14 kilometer per speler.’

Ook al in actie voor Oekraïne

In Beverwijk is de teller inmiddels ook al opgelopen naar meer dan duizend euro voor het goede doel. Bij Overbos heeft de club vorig weekend een donatie gedaan van 5,55 euro per doelpunt. Voor iedere ploeg die in actie kwam – zowel veld als zaal – telden het aantal gemaakte doelpunten. ‘Onze jongens O14 wonnen twee keer met tien nul. Dat tikte wel aan’, vertelt bestuurslid Donald Mackay. De ploeg uit Noord-Holland hield een jaar eerder al een gelijkwaardige actie voor de oorlog in Oekraïne. Toen werd er eenzelfde bedrag opgehaald.

‘We hebben als bestuur als startsein een donatie gedaan van 550 euro. Daarmee wilden we onze leden motiveren om zoveel mogelijk te scoren’, zegt Mackay. De club moest uiteindelijk drieëntachtig doelpunten betalen. ‘We willen als club graag ons maatschappelijke steentje bijdragen. Wij hebben het goed voor elkaar, dus steken graag energie in deze initiatieven. We houden er ook rekening mee met het maken van onze plannen en begroting. Denken na over het organiseren van een sport en speldag met asielkinderen en houden ons bijvoorbeeld bezig met World Cleanup Day. Zulke thema’s zijn belangrijk. Al is het een druppel op de gloeiende plaat, wij doen wat we kunnen.’

Het bericht Hockeyen voor Giro 555: ‘Binnen drie dagen handenvol sponsors’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Leusden: ‘Voormalig weerman John Bernard richtte de club op’

Fri, 13 Jan 2023 15:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering twaalf komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij Leusden. Voorzitter George Spier praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschreven?
‘Familieclub, ambitie, passie, oranje en goud.’

Waar staan de kleuren oranje en goud voor?
‘Oranje is de kleur van ons shirt en goud omdat we dit jaar ons lustrum vieren. We bestaan vijftig jaar.’

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Wat ons onderscheidt van andere clubs is dat onze spelers uit Heren 1 uit de eigen jeugd komen. We zijn een echte Leusdense vereniging. We zorgen ervoor dat iedereen op een passend niveau kan hockeyen en staan als club ook echt in de gemeenschap. Verbinding staat bij ons hoog in het vaandel. Een ander aspect is dat we een fantastisch complex hebben midden in een natuurgebied aan de rand van Leusden vlakbij Amersfoort.

George Spier (r) krijgt de voorzittershamer van Leusden overhandigd door zijn voorganger Gertjan van de Groep (l). Foto: Facebook Leusden

Geen importspelers bij Heren 1?
‘Het is niet zo dat we tegen import zijn. Zeker niet. Het is het gevolg van jarenlang consistent technisch beleid dat is ingezet bij de jeugd. Zo spelen onze jeugdteams zeven om zeven: zeven eerstejaars en zeven tweedejaars. De kinderen raken zodoende goed op elkaar ingespeeld. En de resultaten zijn navenant. Zo behaalde onze A1 vorig jaar op een haar na het kampioenschap in de Super A.’

Wat is het laatste nieuws uit het bestuurskamer?
‘We hebben onlangs twee wisselingen in het bestuur gehad: een nieuwe voorzitter en een bestuurslid technische zaken.’

Dus je bent pas sinds kort voorzitter?
‘Ja, sinds twee maanden. Ik heb er wel twee weken over na moeten denken, want het slokt wel wat vrije tijd op, haha. Maar het is fantastisch mooi dat ik het vertrouwen heb gekregen. Het is geweldig om de wereld vanuit dit perspectief te bekijken.’

Is de energiecrisis een thema op de club?
‘De energiekosten zijn enorm toegenomen. Dagelijks staan veel apparaten in het clubhuis aan. Het is dan ook een reden waarom we kostenbesparende maatregelen hebben genomen in de vorm van ledverlichting en zonnepanelen. Die zonnepanelen zijn mede mogelijk gemaakt dankzij een subsidie uit het duurzaamheidsfonds van de Rabobank. Ook andere kosten zijn toegenomen. Onze leveranciers voor de bar berekenen hogere kosten, die hebben we moeten doorberekenen aan onze leden.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Kijk je daarbij alleen naar spelers of trek je het breder? Er valt niet een persoon aan te wijzen. Wij zijn trots op iedereen. Een van onze vruchten is bijvoorbeeld Paul van den Assum, de internationale topscheidsrechter. Ook hebben wij spelers geleverd aan de Hoofdklasse. En een van onze vrijwilligers was genomineerd voor beste vrijwilliger van Nederland.’

Voormalig weerman John Bernard richtte Leusden op in 1973.

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘John Bernard.’

De voormalige weerman van RTL en NOS?
Ja, inderdaad. Hij heeft de club in 1973 opgericht. John is erelid en hoewel hoogbejaard (85 jaar, red.), nog steeds zeer betrokken bij het wel en wee van onze club.

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, tosti en een cappuccino?
‘Een biertje kost 2,30 euro, een tosti 2,20 euro en voor een cappuccino betaal je bij ons ook 2,20 euro.’

Het bericht Leusden: ‘Voormalig weerman John Bernard richtte de club op’ verscheen eerst op Hockey.nl .

IJsseloever heeft één van de duurzaamste clubhuizen van Nederland

Thu, 15 Dec 2022 14:00:00 GMT

‘Wij hebben een geweldige accommodatie. Niet alleen ontzettend mooi, maar ook enorm duurzaam’, constateert Erik Huls, voorzitter van hockeyclub IJsseloever. Het onderkomen van zijn club behoort tot de duurzaamste clubhuizen van Nederland. Een flinke opsteker voor IJsseloever, tijdens de huidige energie- en gascrisis.

‘Qua duurzaamheid kent ons clubhuis eigenlijk geen zwakke plekken. Veruit de meeste verduurzamingsmogelijkheden die bij de bouw beschikbaar waren, hebben we geïmplementeerd. We zijn bijna volledig van het gas af. Eigenlijk speelt de energiecrisis op dit moment bij ons niet. Ook omdat we nog een vast contract hebben. Dat loopt tot en met ergens volgend jaar.’

Bij zijn aanstelling begin 2020 als voorzitter van hockeyclub IJsseloever, meer dan twee jaar voor het uitbreken van de energie- en gascrisis, was voor Erik Huls op het gebied van duurzaamheid het meeste werk eigenlijk al verricht. Op het complex staat een prachtig en energieneutraal paviljoen, geopend in 2018. Het bouwwerk was bij de oplevering zijn tijd zo ver vooruit dat het in 2019 de tweede prijs won bij de verkiezing van meest duurzame clubhuizen van Nederland.

Het clubhuis van IJsseloever. Foto: Merel van Es

Waterloze toiletten

Huls vertelt met veel enthousiasme over de technische foefjes en allerlei andere middelen die ertoe leiden dat de energie- en gasrekening niet barst van de rode cijfers. Op het dak van het clubhuis liggen bijvoorbeeld 180 zonnepanelen, voor clubs met vet op de botten momenteel hét duurzaamheidsproduct bovenaan het verlanglijstje. Over een dak met zonnepanelen wordt altijd gezegd dat het lelijk is, maar door er vooraf rekening mee te houden in het ontwerp van het clubhuis, zijn de zonnepanelen bij IJsseloever vanaf de grond nauwelijks te zien.

Door te kiezen voor een ligging met een terras op het zuiden maakt de club bovendien optimaal gebruik van het zonlicht, waarmee de zonnepanelen maximaal renderen. Alle ruimtes, behalve het centrale deel van het clubhuis, zijn voorzien van ledverlichting met bewegingssensoren. Vooral in de kleedkamers blijven de lichten zo niet meer onnodig lang branden, wat een grote besparing oplevert. Ook twee van de vier velden zijn voorzien van ledverlichting, die vanuit het clubhuis met een app kan worden bediend.

Omdat heel Nederland in de toekomst van het gas af gaat, is ook alvast gekozen voor elektrische warmtepompen. De urinoirs in de toiletten zijn waterloos. Ze worden met een speciaal middel schoongemaakt. ‘Zeker in deze tijd zijn we met ons duurzame clubhuis natuurlijk hartstikke blij’, zegt de trotse voorzitter. ‘Her en der kunnen we nog wat ledverlichting ophangen, maar verder zijn er weinig zaken die we nog kunnen verduurzamen. De huidige energiecrisis gebruiken wij vooral als een kapstok om meer bewustwording richting de leden te creëren. Door hen bijvoorbeeld op het hart te drukken om lampen uit te schakelen wanneer ze niet aan hoeven te staan.’

De toiletten van IJsseloever zijn waterloos. Foto: Merel van Es

Meer bewustwording bij de leden

Waar veel andere verenigingen hun zaakjes nu op orde proberen te krijgen met het aanschaffen van zonnepanelen of ledverlichting, is IJsseloever een stap verder, benadrukt Huls. ‘Veel meer dan met het verduurzamen van onze infrastructuur zijn wij bezig met het creëren van bewustwording. Zo proberen we bijvoorbeeld jeugdteams te mobiliseren om mee te helpen op Landelijke Opschoondagen om het park afvalvrij te maken en stimuleren we het gebruik van de fiets als vervoersmiddel naar de club. Vanwege ons duurzame clubhuis kunnen wij ons in deze tijden veel meer op dat soort zaken richten.’

Lees ook onze andere artikelen over de energiecrisis:

Het bericht IJsseloever heeft één van de duurzaamste clubhuizen van Nederland verscheen eerst op Hockey.nl .

Schaerweijde: ‘We hebben het mooiste complex van het land’

Sun, 04 Dec 2022 11:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering elf komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij Schaerweijde. Voorzitter Reinoud Imhof praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschreven?
‘Een familieclub waar ieders ambitie telt’

Kan je dat toelichten?
‘We zijn een club waar iedereen, of je nu speelt in Heren 1 of MO12-4, zijn of haar ambitie kan waarmaken. We proberen als club iedereen daarin te ondersteunen. Van hoog tot laag, van oud tot jong.’

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Schaerweijde is een multisportvereniging. Naast hockey hebben wij ook een golftak. Dat maakt de club bijzonder. Met de beroemde Kuil hebben we het mooiste complex van het land. Of we nu in de Hoofdklasse of Promotieklasse spelen, het kan er tekeer gaan. Het kan spoken. Dat zeggen de spelers zelf ook.’

Wat is het laatste nieuws uit het bestuurskamer?
‘We hebben de jaarcijfers op een rij gezet en financieel gezien zijn we de coronaperiode goed doorgekomen. We merken de gevolgen van de coronacrisis wel. We moesten op zoek naar nieuwe vrijwilligers, want dat was na corona echt een issue. Ook kregen we te maken met leden die hadden opgezegd, omdat ze kozen voor een andere besteding in het weekend. Heet nieuws uit de bestuurskamer is dat we de beroemde Jan Wever Hal gaan verbouwen. Dat wordt een overdekt padelcentrum. En we hebben op het vierde veld een dubbele blaashal neergezet.’

Volle bak in de Kuil. Foto: Schaerweijde

Hoe zit het met het energievraagstuk?
‘We zullen er last van krijgen als ons contract op 1 februari 2023 afloopt. Vooruitlopend doen we nu al het licht eerder uit en zetten de thermostaat in het clubhuis lager. We hebben wel al zonnepanelen en led-verlichting, maar het is een groot complex waar veel wordt getraind. Bovendien is ons clubhuis niet de meest moderne van het land. Het wordt nog een uitdaging.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Uit een ver verleden kom je dan op keeper en oud-international Maarten Sikking. Recenter denk ik aan Eva de Goede en Joyce Sombroek, maar zij hebben niet vanaf de allerjongste jeugd bij Schaerweijde gespeeld. Als je het over een echte Schaerweijdenaar hebt, dan is dat Flip van Lidth de Jeude. Hij speelde achttien interlands en was een van de spelers van Oranje die in 1972 na de aanslag op de Israëliërs tijdens de Olympische Spelen in München naar huis ging.’

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Voor de buitenwereld is het wellicht een geheim dat wij al negentig jaar bestaan. Het lustrum hebben we aan het einde van zomer gevierd met een enorm feest van vijf dagen voor alle lagen van de club, op iedere dag een aparte doelgroep. Het was prachtig om al die mensen na corona weer naar de club te krijgen.’

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, tosti en een cappuccino?
‘Een biertje kost 2,65 euro, een tosti 2,60 euro en voor een cappuccino betaal je bij ons 2,40 euro.’

De Kuil van Schaerweijde

Het bericht Schaerweijde: ‘We hebben het mooiste complex van het land’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Gascrisis: ‘Verduurzamen is voor clubs echt de enige oplossing’

Fri, 28 Oct 2022 05:00:00 GMT

Veel hockeyclubs krijgen deze winter te maken met explosief stijgende prijzen van gas en elektra. Voor advies over welke maatregelen zij het best kunnen nemen, kunnen zij aankloppen bij SportStroom, sinds 2019 de duurzaamheidspartner van de KNHB. ‘Sinds de gascrisis hebben wij het vijf keer zo druk gekregen.’

Veel sportverenigingen koersen deze winter af op een gigantische ijsberg. Ook hockeyclubs hebben te maken met een verhoging van hun energielasten. Wanneer hun contract nu afloopt, en ze een gasprijs betaalden van rond de 60 cent per kuub, gaan hun kosten zomaar richting de 3 euro per kuub. Een vervijfvoudiging.

SportStroom, gespecialiseerd in het verduurzamen van sportaccommodaties, is in 2003 opgericht door de voorzitter van De Graspiepers in Drachten. Al bijna twintig jaar lang begeleiden zij sportverenigingen door heel Nederland. SportStroom is begonnen als energiecollectief. Aan ruim 130 hockeyverenigingen leveren zij stroom en gas.

Ondertussen hebben zij daar een palet aan producten en diensten omheen gebouwd voor verenigingen die hun kosten voor gas en stroom structureel willen verlagen. Concreet gezien kan SportStroom clubs adviseren welke maatregelen zinvol zijn om te nemen, hoe die vervolgens gefinancierd kunnen worden (bijvoorbeeld door middel van subsidie) en desgewenst verzorgt SportStroom het installatiewerk van ledsportveldverlichting, zonnepanelen, infrarood warmtepanelen en laadpalen. Ook melden zich veel verontruste verenigingen zich die de energienota niet meer kunnen betalen. SportStroom probeert te helpen met een betalingsregeling, maar de kosten stijgen bijna elke maand door. Daar kan zelfs een betalingsregeling niet tegenop.

Algemeen bestuurder van Sportstroom, Robert den Ouden

Algemeen bestuurder Robert den Ouden vertelt dat het bij SportStroom drukker is dan ooit. ‘In totaal hebben zich ongeveer veertig hockeyclubs bij ons gemeld voor advies. In vergelijking met twee jaar geleden is dat aantal ontploft. Over de hele breedte van de sport kloppen dagelijks acht tot tien clubs bij ons aan. Dat is bizar. Het geeft wel aan hoe hoog de nood momenteel is. Is het probleem nog te overzien? Ik ben bang van niet, zeker met de komende maanden in het verschiet waarin veel verenigingen een nieuw energiecontract moeten sluiten of geconfronteerd worden met fors hogere gaskosten door de dalende buitentemperatuur.’

De huidige gascrisis is voor veel clubs een wake-upcall geweest, zegt hij. ‘Clubs zijn zich gaan realiseren dat ze aan de slag moeten met hun energieverbruik. Wat ze vooral van ons willen weten, is hoe ze zo goedkoop mogelijk stroom en gas kunnen inkopen en welke maatregelen ze nog meer kunnen treffen om de kosten te drukken. Het algemene beeld is momenteel dat clubs serieus overwegen om ledverlichting en zonnepanelen aan te schaffen. Dat is de trend die we op dit moment zien. Vóór de gascrisis was dat een stuk minder het geval.’

Toch lopen clubs die nu besluiten te gaan verduurzamen, de komende winter nog tegen hoge tarieven aan. Verduurzamen is niet iets dat binnen een vloek en een zucht is geregeld. Hockeyverenigingen hebben in de ogen van Den Ouden overigens wel één meevaller: er wordt relatief weinig gedoucht. Verenigingen met slecht geïsoleerde clubhuizen, waar veel gestookt wordt terwijl de accommodatie slechts weinig gebruiksuren kent, zijn wél behoorlijk de pineut.

‘Als bestuur moet je nu de tering naar de nering zetten. Het is leuk en aardig dat er een energieplafond komt, maar daar hebben hockeyclubs bar weinig aan. Dat gaat de boel niet redden. Bovendien wordt energie en gas nooit meer zo goedkoop als twee jaar geleden. Ben je als club niet van plan om de contributie met vijftig procent te verhogen, dan moet je nu gaan verduurzamen. Dat is echt de enige oplossing.’

Lees ook: Hoge gasprijzen: koud douchen bij HOD, verwarming uit bij Ede

Het bericht Gascrisis: ‘Verduurzamen is voor clubs echt de enige oplossing’ verscheen eerst op Hockey.nl .

De verdwenen club: Historische hockeygrond bij HC Geleen

Sat, 15 Oct 2022 05:00:00 GMT

Nederland heeft meer dan driehonderd hockeyclubs. Maar in de rijke historie van onze sport is ook een aantal clubs ter ziele gegaan. Op die verenigingen blikken we in deze serie terug. In deze aflevering reizen we af naar een historisch stukje hockeygrond in Zuid-Limburg, bij HC Geleen.

‘Daar moet het zijn geweest’, wijst Govert van der Vaart, de laatste voorzitter van HC Geleen. ‘Het gras is nu bijna net zo hoog als toen’, zegt hij lachend, over een braakliggend stuk grond op Sportpark Graaf Huyn in Geleen. Het sportpark, waar alleen voetbalclub FC Geleen Zuid – voor de liefhebbers, Tweede Klasse – nog huist. Tot 2001 zat de hockeyclub hier ook en daardoor werd dit een bijzonder lapje grond. Het is namelijk de plek waar niemand minder dan Maartje Paumen (geboren in 1985) haar eerste hockeystappen heeft gezet. Inderdaad, op dat veldje dat er nu zo verlaten bijligt. Bijna verlegen, naast het clubgebouw van de voetbalclub. Uit helemaal niets blijkt dat een van de allergrootsten uit de Nederlandse hockeyhistorie hier is opgegroeid. Geen bordje, geen paaltje, geen enkele verwijzing naar de doelpuntenmachine met haar nietsontziende sleep. Die twee keer olympisch goud pakte, twee keer wereldkampioen werd en ook tweemaal werd verkozen tot beste speelster van de wereld.

‘Ze liep hier als klein meisje al te donderen met haar stick’, zegt Van der Vaart. ‘Ging ze mee met haar moeder Hettie, die training gaf. Haar vader Max zat in het bestuur. Haar oom, broer en zus speelden hier ook. Ja, die familie Paumen kenden we wel op de club. Ik woonde bij ze in de straat. Ik ben nog op kraamvisite geweest bij Maartje. Vroeger gingen we als gezinnen zelfs samen op vakantie.’

Govert van der Vaart bij het oude hoofdveld van HC Geleen. Foto: Jeroen Meuwsen/Orange Pictures

Scoopen richting de McDonald’s

De grote heldin van HC Geleen is dus genoemd. De club die in 1945 is opgericht – vlak na de Tweede Wereldoorlog – en aanvankelijk nauw verbonden was aan DSM, de voormalige staatsmijn. Eerst werd er gespeeld op het terrein van het huidige chemiebedrijf, na een paar omzwervingen kwam Geleen op Graaf Huyn terecht. Van der Vaart loopt naar de rand van het complex. ‘Alleen de bovenlaag van het kunstgras is eraf gehaald. Als je dat weet, kan je het veld nog zien liggen. De bomen waren in onze tijd lager. Het was een sport voor kwajongens om de bal daaroverheen te scoopen, richting auto’s op de weg die daarachter loopt. Of – als-ie echt ver kwam – tot de parkeerplaats van de McDonald’s.’

De zeventiger loopt over het verlaten sportpark, waar je op deze dinsdagmiddag een kanon kan afschieten. ’Eigenlijk is alles veranderd. Alleen de oprijlaan, tussen de bomen, is hetzelfde gebleven. Je mocht die laan niet op met een auto of een fiets. Om daar toezicht op te houden, was er een parkwachter. De patch , zoals ze ‘m hier in Limburg noemden. Die zat hier in een hokje. Was wel chique.’

De laatste keer dat Van der Vaart op het complex was, was in 2005. ‘Toen liep ik er toevallig rond op de dag dat ze het clubhuis gingen slopen. Dat stond toen al vier jaar leeg. Ik ben snel naar huis gegaan om mijn camera te halen. Helaas ben ik de foto’s kwijt.’ Van enig sentiment was op dat moment al geen sprake meer. ‘Ik zag de bulldozers naar binnen rijden, maar dat deed mij niet zo veel. We hebben vlak daarvoor nog wat prullaria veiliggesteld. Foto’s, vaantjes, bekers. Het was goed dat ze gingen slopen. De muizen liepen er rond na al die jaren van leegstand. De kelder stond onder water, het vocht kwam door de muren.’

Het oude clubhuis van Geleen, dat jaren na de fusie pas gesloopt werd. Foto: Archief Govert van der Vaart

De ronkende jaren tachtig

Het zijn details die in schril contrast staan met de ronkende jaren tachtig, waarin HC Geleen zijn hoogtijdagen vierde. ‘Toen hadden we hier ruim 370 leden. Heren 1 promoveerde naar de Eerste Klasse. Dat was met de broers Marc en Robert Delissen, die later het Nederlands elftal hebben gehaald. We moesten het hoofdveld met rood-witte linten afzetten. Zo druk was het. Een paar jaar later kregen we kunstgras. De club groeide en bloeide. Mosselavonden, disco’s en commissies die moeiteloos werden gevuld. Op zondag sloten we met elkaar af bij de Chinees of de friettent.’ Uit de grond van zijn hart: ‘Potverdorie, wat hebben we hier een mooie tijd gehad.’

Inmiddels is Van der Vaart op de met graffiti bekladde tribune van FC Geleen Zuid gaan zitten, die uitzicht biedt over het sportcomplex. ‘Een van de hoogtepunten was het lustrum in 1985. Dat stond helemaal in het teken van de bevrijding. Met een groepje hebben we toen een Jeep op de kop getikt. Kwamen we hier – de parkwachter was er niet – zo de oprijlaan op. Allemaal in Amerikaanse uniformen, het volkslied op de achtergrond. Daar moeten ook nog foto’s van zijn. Die ga ik je sturen.’

De befaamde viering van het veertigjarig bestaan, in Amerikaanse outfits. Met op rechts Govert van der Vaart. Foto: archief Govert van der Vaart

Het gevoel van Ajax tegen Feyenoord

Medio jaren negentig kwam de klad erin bij Geleen. De Limburgse club belandde in een vicieuze cirkel. ‘Ledenafname, moeite om de elftallen te vullen. Daardoor nog meer ledenafname. We verloren meer dan honderd spelers. De oorzaak? Ik zou het niet meer weten. Maar de gevolgen waren duidelijk. Er moest wat gebeuren.’

De blik ging daardoor naar de buren, die een kleine tien kilometer verderop zaten, naar HC Sittard. ‘Want ook daar liep het aantal hockeyers terug. Er zat best wat rivaliteit tussen beide clubs. Dat is er sowieso tussen beide steden, het gevoel van Ajax tegen Feyenoord. Geleen voelt zich altijd het ondergeschoven kindje van Sittard, dat groter is. Ze voelen zich ook meer. Sittardenaren zijn afwachtender, ‘wij’ in Geleen willen juist vooruit. We liggen vlak bij elkaar, maar de mentaliteit is anders. Onze club was kleinschaliger. Maar we moesten wel wat doen. Anders dreigde het hockey hier helemaal te verdwijnen.’

Wat hielp, is dat beide gemeenten ook in die periode begonnen te praten over een samenwerking. Het gezamenlijke uitgangspunt: een nieuwe club in de mijnstreek. Van der Vaart, die in 1994 voorzitter werd, maakte het van dichtbij mee. ‘Al in 1991 werd er voorzichtig gesproken om onze club te laten fuseren. Twee jaar later spraken onze leden zich al uit voor een fusie, alleen stemden ze in Sittard tegen. Konden we weer opnieuw beginnen. Daarnaast zochten we een nieuwe locatie. Ik had een plek in Geleen op het oog, was al met een projectontwikkelaar gaan kijken. Maar uiteindelijk kwamen we toch in Sittard terecht. En dat vonden de leden van Geleen weer niet leuk.’

Maartje Paumen (tweede van links) als jeugdspeelster bij Geleen. Foto: Archief Govert van der Vaart

Polo’s voor een prikkie

Uiteindelijk was het in 1998 dan toch echt zover. Geleen en Sittard fuseerden samen tot HC Scoop, dat neerstreek op het fonkelnieuwe complex Sportzone Limburg. Tegenover grote voetbalbroer Fortuna Sittard, op een steenworp afstand van een fietsparcours, het latere Tom Dumoulin Bike Park. Van der Vaart: ‘Die komt niet uit onze regio, maar omdat hij een Limburger is, hebben we ’m toch omarmd.’

We besluiten nog even langs te gaan bij Scoop, waar de heldenverering van Paumen niet te missen is. Het hoofdveld is naar de oud-international vernoemd en in het clubhuis staat een gigantisch bord met een foto van het hockeyicoon. ‘ Inspire a generation ’, staat erop. ‘Nadat de fusie rond was, hebben we allebei nog twee jaar op ons eigen complex gespeeld’, vertelt Van der Vaart. ‘Daarna konden we hier terecht. Voor het behoud van het hockey een verbetering. Maar de club is qua sfeer heel anders. Minder ons-kent-ons. Ik was hier zondag na een wedstrijd van heren 1. Misschien was het toeval, maar iedereen was toen snel vertrokken. Nou, dat was vroeger wel anders. Als voor de fusie heren 1 van Geleen tegen Sittard moest spelen, dan bleven de leden en supporters van Geleen als enige over in het clubhuis van Sittard. ‘Die van Sittard’ waren dan al lang naar huis.’

Het is even zoeken naar een oud shirt van Geleen. Uiteindelijk blijkt er nog eentje te liggen in een voorraadhok. Van der Vaart tilt het tricootje voorzichtig op. ‘Deze hoort bij de partij die ik 25, 30 jaar geleden zelf nog gekocht bij textielboer Nol Hendriks, bekend geworden als suikeroom van Roda JC. Bij hem heb ik een paar honderd van die shirts gekocht. Allerlei maten voor een prikkie. Doodgewone gele polo’s.’

Van der Vaart met het shirt van Geleen, door hemzelf is ingekocht. (Jeroen Meuwsen/Orange Pictures)

Van de historie of het ontstaan van Scoop is op het eerste oog weinig te zien in het clubhuis. Maar dat verandert als Van der Vaart ons op een aantal details wijst. ‘Kijk, daar aan een balk hangt het oude vignet van HC Geleen, Die hing aan ons oude clubhuis. Vorig jaar hebben we een lustrum gehad van Geleen. Toen hebben we ‘m opgeknapt en weer een mooi plekje gegeven. Hij was helemaal kapot, omdat-ie al die jaren buiten heeft gehangen.’

‘En hier achter de bar hangt het eerste logo van Scoop. Dat verklaart ook de fusienaam. De bal wordt de lucht ingepusht vanuit Geleen naar Sittard. Het geeft aan dat de activiteiten vanuit onze stad daar naartoe werden verplaatst. Best symbolisch, vind je niet?’

Van der Vaart gaat op een houten bank zitten en bladert door lustrumboekjes, die hij zelf thuis had liggen. ‘1995. Meisjes D1. Wie denk je dat daarin zat?’ Het antwoord laat zich raden. ‘Maartje natuurlijk! Haar moeder was coach zie ik.’

Hij staat op, de boekjes gaan weer de tas in. Het oude shirt neemt Van der Vaart ook mee. ‘Die hoort toch niet verfrommeld in een kast te liggen? Die ga ik inlijsten en hier daarna ophangen. Beloofd.’

Het bericht De verdwenen club: Historische hockeygrond bij HC Geleen verscheen eerst op Hockey.nl .

Hoge gasprijzen: koud douchen bij HOD, verwarming uit bij Ede

Thu, 13 Oct 2022 05:00:00 GMT

Het warme water in de kleedkamers afsluiten? De thermostaat in het clubhuis een slinger naar beneden geven? Hockeyclubs worstelen met de hoge energie- en gasprijzen.

Recentelijk is het vaste contract van HOD uit Valkenswaard ten einde gekomen en is de energie- en gasrekening drieënhalf keer zo duur geworden. Om de kosten zoveel mogelijk te drukken, zag de club zichzelf genoodzaakt om maatregelen te nemen. Sinds vorige week kan er doordeweeks alleen nog koud worden gedoucht. In een groot deel van het aantal kleedkamers gaat de verwarming niet meer aan en in het horecagedeelte van het clubhuis is de temperatuur teruggeschroefd naar niet hoger dan een graad of achttien.

De grootste kostenstijging is echter gelieerd aan de veldverlichting, maar zonder licht kan er ’s avonds natuurlijk niet worden getraind. Trainers hebben daarom de opdracht gekregen om direct na de laatste training de veldverlichting uit te schakelen.

Ondanks de genomen maatregelen zijn de reacties van de leden louter begripvol, zegt bestuurslid Facilitair Bart van Bokhoven. ‘Iedereen begrijpt volkomen dat we genoodzaakt zijn om deze maatregelen te nemen. Bovendien wordt het enorm gewaardeerd dat er in het weekend wél warm water uit de douche stroomt. Onze Dames 1 speelt in de Overgangsklasse, dus we kunnen het ook niet maken om teams als Zwolle, die lang in de auto moeten zitten, ongedoucht terug naar huis te sturen. Wel is zeker dat we het met deze maatregelen niet gaan redden om de extra kosten te dekken.’

Lichtmasten zorgen bij veel clubs voor een flinke kostenpost. Foto: Koen Suyk

De Terriërs legt het vraagstuk voor aan de leden

Onder leden van De Terriërs uit Heiloo wordt binnenkort een online enquête uitgezet om te achterhalen voor welke mogelijke kostenbesparing het meeste draagvlak is. Het bestuur wil de leden een aantal opties voorleggen, zoals niet meer warm douchen, de verwarming uitzetten of wél warm blijven douchen, maar de contributie verhogen.

Volgens voorzitter Michiel Ullers zijn de kosten van de gas- en energierekening de afgelopen tijd ‘met duizenden euro’s gestegen’. Om geld te besparen, is de temperatuur in het clubhuis al verlaagd van twintig naar zeventien graden. In de kleedkamers en in het deel van het clubhuis achter de schuifwand, bedoeld voor besprekingen, gaat de verwarming al niet eens meer aan.

Sinds kort maken de lichtmasten van De Terriërs gebruik van LED-verlichting. Ingesteld is dat tien minuten na afloop van de trainingstijden de lampen automatisch uitgaan. Ook heeft elke trainer een app waarmee hij of zij het licht aan en uit kan schakelen. Ullers: ‘Dat werkt heel goed. Voorheen gebeurde het soms dat trainers na de training vergaten om de lampen uit te zetten. Die stonden gerust tot 12 uur ’s avonds te branden. Dat kostte me een partij energie, zeg. Uiteindelijk zijn het dit soort dingen waarop we kunnen besparen. Maar genoeg om het gat te dichten, is het zeker niet.’

Het clubhuis van De Terriërs. Foto: Bart Scheulderman

Bij hockeyclub Weert staat het onderwerp deze week op de agenda van de bestuursvergadering. De club heeft nog niet te maken met hogere gas- en energiekosten, omdat het aan de gemeente een afgesproken all-in prijs betaalt, onder meer voor de huur van de velden, maar dus ook voor het gas en licht.

‘Maar regeren is vooruitzien. Ook wij krijgen vroeg of laat te maken met hogere kosten’, voorspelt voorzitter Bas Pluijmen. ‘Misschien moeten we voortaan doucheafspraken gaan maken. Douchen gaan we in ieder geval niet verbieden, want dat kunnen we als sportvereniging echt niet maken. Maar misschien moeten we wel beperkingen gaan opleggen aan de maximale tijd dat er door een team mag worden gedoucht. We houden alle opties open. Bovendien gaan we meer aandacht schenken aan de mogelijke verduurzaming van onze accommodatie. We hebben een oud clubgebouw, dat niet goed is geïsoleerd, dus we stoken ons rot.’

Het fraaie clubhuis van Ede dat geopend is in 2017. Foto: Koen Suyk

Ook hockeyclub Ede heeft te maken met toegenomen kosten. Ten opzichte van twaalf maanden geleden is de prijs van de gas- en energierekening bijna vervijfvoudigd. In het clubhuis gaat al sinds de vorige winter de verwarming niet meer aan. Een sponsor is onlangs bereid gevonden om het aantal zonnepanelen uit te breiden, wat moet zorgen voor lagere kosten.

‘Hockeyers douchen in principe niet. Maar we zien een trend dat steeds meer leden wél op de club douchen, omdat het thuis zo duur is geworden’, zegt voorzitter Alex Kiffen. ‘Wij willen niet dat hockeyers bij ons niet meer kunnen douchen. Dat vinden we echt een brug te ver. Maar voor ons heeft dat wel financiële gevolgen.’

De temperatuur van het water is afgelopen maand in plaats van 38,4 graden al teruggebracht naar 36,5 graden. Kiffen: ‘Dat is natuurlijk nog steeds een prima temperatuur. Maar geen temperatuur waarbij je een half uur onder de douche blijft staan.’

Het bericht Hoge gasprijzen: koud douchen bij HOD, verwarming uit bij Ede verscheen eerst op Hockey.nl .

MHC Hoevelaken: ‘Wij hebben het grootste scorebord van Nederland’

Fri, 23 Sep 2022 05:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering tien komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij Hoevelaken. Voorzitter Hein Brans praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschreven?
‘Gezellig, dorps, betaalbaar, duurzaam en inclusief.’

Dorps?
‘Hoevelaken is niet zo heel groot. Er wonen ongeveer negenduizend mensen. Ik moet waakzaam zijn, want sommige mensen vinden het een belediging, maar het heeft iets kneuterigs. Dat vind ik ergens ook wel mooi. Het heeft iets waardoor mensen zich comfortabel voelen. Ik heb er bewust voor gekozen om hier te gaan wonen. Kinderen groeien hier prettig en veilig op. Er is meer sociale controle. Amersfoort ligt op een kwartiertje fietsen. Je hebt zodoende de voordelen van een grote stad en wat minder de nadelen.’

Wat maakt jullie club anders dan andere clubs?
‘We waren een voorloper op het gebied van duurzaamheid met zonnepanelen en ledverlichting. Zeven jaar geleden hebben we dat in gang gezet niet zozeer uit de energiegedachte maar meer vanuit de gedachte: kunnen we het slimmer aanpakken? Het dak van het clubhuis ligt pal op het zuiden onder een hoek van dertig, veertig graden. Het was een no-brainer om er zonnepanelen erop te leggen. We zijn er heel erg blij mee, want het heeft veel geld opgebracht. Wat ook opvalt is dat veel jeugd naar verloop van tijd terug komt. Ook wij hebben natuurlijk last van uitstroom rond de seniorenleeftijd, maar we zien de laatste jaren steeds vaker oud-jeugdleden terugkomen. Soms als trainer, als ouders met hun kinderen, maar recent ook een voormalig Heren 1 dat als Hockey7-team is teruggekeerd. Ik denk dat dit wel iets zegt over het plezier dat ze vroeger op de club hebben gehad en dat ze daarom graag terugkomen.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘We hebben een nieuwe secretaris en mijn rol als voorzitter wordt potentieel een a.i. functie. Ik ben nu zeven jaar voorzitter en het is misschien wel goed dat iemand anders het stokje overneemt. Verder staat vooral werving hoog op onze agenda. Voor een type club zoals wij zijn is dat altijd een onderwerp. Dit doen we met schoolhockey, clinics en het gratis aanbieden van trainingen voor de allerjongsten. Dat doen we bewust om de drempel zo laag mogelijk te houden. Het is werving in de brede zin van het woord, want daarmee werf je ook ouders die iets zouden kunnen doen op de club. We zijn te klein om allerlei managers in te zetten. Het valt of staat bij Hoevelaken met vrijwilligers. Dat heeft zijn charme. Aan de andere kant is het de afgelopen tien jaar er niet makkelijker op geworden.’

Het voormalige scorebord van voetbalclub RBC Roosendaal staat nu bij MHC Hoevelaken. Foto: MHC Hoevelaken

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Over de gehele historie zou ik het zo niet weten. We hebben diverse goede spelers naar grotere clubs zien vertrekken in de loop der jaren. Anderzijds speelt er nu bij onze veteranen een aantal oud-hoofdklassespelers. Als ik naar de jeugd kijk denk ik dat Meike Tjaberinga (Klein Zwitserland Dames 1, red.) een mooi voorbeeld is van een zeer goede speelster die bij onze club heeft gehockeyd.’

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Ik denk dat als je het aantal leden afzet tegen het aantal inwoners van Hoevelaken dat wij een van de hoogste percentages hebben van Nederland. Bovendien hebben we de laagste contributie in de wijde omgeving.’

Jullie zijn de goedkoopste hockeyclub?
‘Om nu te zeggen dat we de goedkoopste hockeyclub zijn, geeft al snel een connotatie die je misschien niet wil, maar het is wel zo. We zijn financieel gezond en daar zijn we ook best trots op. Tijdens corona hebben we ook niets aangepast aan de contributie. We proberen de drempel om te hockeyen zo laag mogelijk te houden, zonder de kwaliteit uit het oog te verliezen.’

Hoe groot is de hockeyparticipatie in Hoevelaken?
‘We hebben ruim driehonderd leden, dan kom je uit op zo’n 3,5 procent. Volgens mij doen ze dat alleen in de buurt van Wassenaar beter.’

Heb je daar een verklaring voor?
‘Een echt goede verklaring heb ik er niet voor, maar Hoevelaken was voor de herverkaveling van gemeenten in 2000 een op zichzelf staand dorp met eigen voorzieningen. Het was een dorp dat, als je kijkt naar de huizen, wellicht een publiek had dat vaak ging hockeyen. Als club bestaan we inmiddels 45 jaar, dus misschien is het altijd al een beetje een hockeydorp geweest. Bovendien met de uitbreiding van Amersfoort zie je dat mensen daarvandaan naar onze club trekken omdat ze op zoek zijn naar een gezellige, kleinschalige sportclub.’

Meike Tjaberinga (Klein Zwitserland) heeft een verleden bij Hoevelaken. Foto: Willem Vernes

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Bij ons zit alles net onder de twee euro, maar gezien de recente prijsstijgingen zou dat inmiddels wat hoger kunnen liggen.’

PS Jullie claimen het grootste scorebord van Nederland te hebben. Wat is het verhaal hierachter?
‘Mijn achterbuurman Gert heeft ooit van voetbalclub RBC Roosendaal het scorebord op de kop getikt. Hij wilde ons best sponsoren op deze manier. Mooie naamsbekendheid voor zijn bedrijf en wij het bord. Zo gezegd, zo gedaan.’

Het bericht MHC Hoevelaken: ‘Wij hebben het grootste scorebord van Nederland’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Concordia een jaar na overstroming: ‘Hebben nu drie watervelden’

Wed, 27 Jul 2022 05:00:00 GMT

Drie spiksplinternieuwe velden en een nieuw clubhuis in het verschiet. Concordia is zo goed als opgekrabbeld na de ramp, die de Roermondse club een jaar geleden keihard trof. Door de extreem hoge waterstand kwam het complex van de Limburgers volledig onder water te staan.

‘Ik ben superblij met wat we in een korte periode voor elkaar hebben gekregen’, zegt Concordia-voorzitter Wim Vaessen. ‘Door de inzet, flexibiliteit en goede wil van alle partijen hebben we het voor elkaar gebokst. Dat is gewoon gaaf. Ja, dan staan de tranen wel even in je ogen.’

Staand op thuishaven Sportpark Hammerveld is er nauwelijks een voorstelling te maken van de surrealistische aanblik van een jaar geleden. In de week waarin nu de hitteplannen uit de kast werden gehaald om de extreme warmte het hoofd te bieden, bracht vorig jaar zomer het wassende water grote schade toe aan de velden van Concordia.

Velden twee meter onder water

De rivieren Roer en Hambeek traden buiten hun oevers. Het complex van Concordia, dat in een lager gelegen deel tussen de rivieren ligt, werd compleet overstroomd. De velden stonden een kleine twee meter onder water en in het clubhuis en de kleedkamers kwam het water een halve meter hoog te staan.

Overzicht van de situatie op het complex van Concordia op 17 juli 2021. Foto: Wim Vaessen

Vaessen schetste de middag na de ramp in een interview met hockey.nl de situatie op het complex. ‘Op de parkeerplaats staat een auto tot aan zijn buitenspiegels in het water en op de velden is het water gestegen tot ongeveer twintig centimeter onder de lat van het hockeydoel.’

Nadat het waterpeil was gezakt, bleek het water diepe sporen te hebben nagelaten. Met drie onherstelbaar beschadigde velden en schimmel in het clubhuis en kleedkamers was de conclusie gerechtvaardigd dat Concordia een nieuw hockeycomplex moest aanleggen.

Onder het motto ‘Build Back Better Concordia’ begon afgelopen januari aan de renovatie. Het eerste veld was voor de lentecompetitie klaar waarna ook de twee andere velden werden aangepakt. ‘Afgelopen week was de eindoplevering zodat we het nieuwe seizoen met drie nieuwe watervelden kunnen beginnen. We hebben nu de beste velden van Nederland’, lacht Vaessen.

Uitwijken in de regio

Vanwege de gevolgen van de overstroming moest Concordia het merendeel van het seizoen voor wedstrijden en trainingen van de senioren uitwijken naar het oude complex van Venlo. De jeugdteams speelden dubbele uitwedstrijden en de jongste jeugd ging trainen op een nabijgelegen tennisveld.

‘Vier of vijf competitierondes voor het einde konden we weer in Roermond spelen. Dat was wel een hoogtepunt. Met de twee velden die we toen tot onze beschikking hadden, begonnen we vroeg, al om half negen, en eindigden pas laat op de dag.’

De jongste jeugd van Concordia moest uitwijken naar de tennisclub. Foto: Facebook RHC Concordia

Het leven keerde hierdoor ook weer terug op de club. Er werden tijdelijke voorzieningen geplaatst zoals kleedlokalen en sanitair. De bar werd gehuisvest in een container en het huidige clubhuis doet dienst als materiaalruimte.

Met de aanleg van de drie velden in een klein halfjaar werd de eerste fase van de renovatie van het complex afgerond. Binnenkort begint fase twee op Concordia. De huidige kleedkamers en het clubhuis gaan tegen de vlakte om ruimte te maken voor een nieuw clubgebouw en kleedruimten.

Ontwerp nieuw clubhuis

‘De stichting van het sportpark buigt zich binnenkort over de voorstellen voor de bouw van ons nieuwe clubhuis’, zegt Vaessen over de eerste stap van in die tweede fase. Eind augustus moet er een knoop worden doorgehakt over het definitieve ontwerp.

Vaessen hoopt dat er voor het einde van het kalenderjaar een begin wordt gemaakt met de bouw en dat de werkzaamheden rond de jaarwisseling van 2023-2024 worden afgerond, ruim op tijd voor de viering van het honderdjarige bestaan van de club in september 2024.

Het huidige clubhuis doet dienst als materiaalruimte. Foto: Facebook RHC Concordia

‘De velden zijn geweldig en de ideeën voor het clubhuis zien er op papier goed uit. De grootste zorg is of er voldoende spullen zijn. We hebben te maken met levertijden van bouwmaterialen. Bij de aanleg van de velden hadden we geluk dat er genoeg kunstgras beschikbaar was. We moeten positief blijven en vooruitkijken. Het is heerlijk dat we weer op ons complex aan de gang kunnen.’

Toch ontkomt Vaessen er niet aan om toch nog een keer terug te blikken op het afgelopen jaar. ‘Het was een tropenjaar. We werden als club met zaken geconfronteerd die je nooit eerder hebt meegemaakt. Ik ben blij dat er zich geen persoonlijke ongelukken hebben voorgedaan bij de overstroming. Als alle sores achter de rug zijn, kunnen we de toekomst met vertrouwen tegemoet zien. Ik hoop dat we dan weer honderd jaar vooruit kunnen.’

Het complex van Concordia een jaar na de overstroming. Foto: Facebook RHC Concordia

Het bericht Concordia een jaar na overstroming: ‘Hebben nu drie watervelden’ verscheen eerst op Hockey.nl .

De Mezen: ‘Tijdens Pasen feesten tot in de nachtelijke uurtjes’

Thu, 09 Jun 2022 05:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering negen komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij De Mezen uit Harderwijk. Voorzitter Kasper Doesborgh praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschreven?
‘Het is een familieclub waar breedte- en tophockey hand in hand gaat.’

Dat zijn meer dan vijf woorden, maar ga verder.
‘We zijn club waar gezelligheid voorop staat. Een open club waar veel te beleven is. Zeven dagen in de week en ik zou bijna zeggen 24 uur per dag. Haha.’

Kan je dat uitleggen?
‘In ons clubhuis zit een BSO en onze velden worden gebruikt door omliggende scholen. Ook staan wij open voor maatschappelijke projecten met het achterliggende idee om meer mensen te laten bewegen. Als club nemen we hiertoe ook zelf initiatief. Alles tezamen maakt het dat je als club wordt gezien en gevonden. Het is voor ons ook interessant vanwege het verhuurcomponent. Dat is goed voor de begroting.’

Foto: Facebook MHC De Mezen

Merken jullie dat in ledenaantallen?
‘Ja, we zijn een groeivereniging ondanks corona.’

Hoe hebben jullie dat voor elkaar gebokst?
‘Het heeft deels te maken met een andere uitstraling. We hadden een oud clubhuis en beschikten niet over een waterveld. Met de oude accommodatie konden we niet verder groeien, dus we moesten iets doen. In 2019 is ons nieuwe clubhuis opgeleverd en hebben we op dit moment drie velden. Hierdoor zijn we in de regio aantrekkelijk waardoor mensen naar De Mezen komen. We zijn van 600-650 naar 830 leden gegroeid.’

‘Tijdens corona zijn we direct gestart met het opzetten van interne competities. Ook dat zorgde voor uitstraling. Mensen die in die periode niet in een zaal konden sporten dachten: laat ik eens hockey proberen.’

Wat maakt jullie club anders dan andere clubs?
‘Dat vind ik eerlijk gezegd lastig in te schatten. We zijn zoals gezegd een familievereniging met ambitie in prestatiehockey. Misschien maakt die hybride-vorm ons anders dan andere clubs.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘We hebben nieuwe coaches voor zowel Dames 1 (Pim Oosterwaal, red.) als Heren 1 (Thomas Foppen, red.) bekendgemaakt. De zoektocht heeft niet heel lang geduurd, want de vacatures hebben we intern ingevuld. Daarnaast hebben we als bestuur onze strategie-sessie afgerond. We hebben vier ambities geformuleerd waar het bestuur zich de komende twee, drie jaar op wil richten.’

Welke vier ambities zijn dat?
‘Het uitdiepen van de relatie tussen de prestatieve en recreatieve kant. Wat komt daarbij kijken? En wat betekent dat voor onze trainers? Daarnaast willen we ons technisch kader ondersteunen op bijvoorbeeld technisch en tactisch gebied. Dan hebben we de vrijwilligers. Wat houdt vrijwilligerswerk nu precies in? Onze vierde ambitie ligt op het gebied van sportiviteit en respect. We willen een club zijn waar iedereen met plezier naartoe gaat en iedereen zich ook veilig voelt.’

Voorzitter Kasper Doesborgh van MHC De Mezen. Foto: Koen Suyk

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Ik vind het lastig om daarop een antwoord te geven, want elke periode kent zijn eigen beste speler. Ik vind het ook niet eerlijk om te vergelijken, want op basis waarvan is iemand dan de beste speler? Op dit moment is de beste speler Mare Agterberg. Zij speelt bij SCHC Dames 1. Daarvoor was het Ward Grasveld die rond 2011 voor Pinoké in de Hoofdklasse uitkwam.’

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Ons jaarlijks Familiepaastoernooi op tweede paasdag. Van opa’s en oma’s, papa’s en mama’s, broers en zussen en introducees. Het is een feest voor iedereen van ’s ochtends tot in de nachtelijke uurtjes, ook al hebben we daar wel een rem op gezet. Het moet wel behapbaar blijven voor de vrijwilligers.’

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Een biertje is 1,90 euro en een cappuccino twee euro. Een tosti kost 2,25 euro.’

Foto: Facebook MHC De Mezen

Het bericht De Mezen: ‘Tijdens Pasen feesten tot in de nachtelijke uurtjes’ verscheen eerst op Hockey.nl .

MHC Nunspeet: ‘Het oude grasveld was ons geheim’

Tue, 31 May 2022 13:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering acht komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij MHC Nunspeet. Nieuwbakken voorzitter Mark Bonenkamp praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschreven?
‘Het zijn er iets meer dan vijf. Nunspeet is een kleine, gezellige familieclub op een mooie locatie.’

Wat maakt jullie club anders dan andere clubs?
‘De kleinschaligheid. We zijn een club van 150 leden. Bij grotere clubs ben je toch anoniemer en kent niemand iemand van het bestuur. Dat is bij onze club anders. Iedereen kent iedereen. Vaders en moeders van de kinderen spelen zelf ook op de club.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘Ik heb onlangs als voorzitter het stokje overgenomen van Allard van Gullik, die de rol negen jaar heeft vervuld. Jaren geleden heb ik ook al een jaar of vier in het bestuur gezeten en het is mij vaker gevraagd om weer toe te treden. Voorzitter zijn is een nobele eer. Ik vind het leuk om te doen. Met mij zijn er nog vier nieuwe bestuursleden aangetreden en twee zijn gebleven.’

Mark Bonenkamp (links) is Allard van Gullik opgevolgd als voorzitter van MHC Nunspeet. Foto: MHC Nunspeet/Mark Bonenkamp

Wat gaat het nieuwe bestuur als eerste doen?
‘De eerste bestuursvergadering in de nieuwe samenstelling moet nog plaatsvinden, maar we zijn met de gemeente in gesprek over de aanleg van een tweede veld. Daarnaast zullen we ook moeten nadenken over ons lustrumfeest, dat aan het begin van komend seizoen wordt gevierd. De precieze invulling van het feest staat nog niet vast. We bestaan dit jaar veertig jaar.’

Wat wil je bereiken als voorzitter?
‘Wat wij zijn en hebben als club, de familieclub die het gezellig met elkaar heeft, versterken. We willen kwalitatief goede trainingen geven zodat we leuk mee kunnen doen in de competitie. Een sterk bestuur en een goede organisatie neerzetten waarin iedereen weet wat hij of zij moet doen. We willen na corona weer de weg naar boven inzetten.’

In hoeverre heeft de club te lijden gehad van corona?
‘We kregen te maken met leden die gestopt zijn en naar andere clubs zijn gegaan. We willen extra moeite doen om nieuwe leden te werven.’

Hoe gaan jullie dat aanpakken?
‘Sowieso gaan we oud-leden benaderen en lobbyen we bij oud-hockeyers om weer de stick op te pakken. Met de gemeente werken we samen om de jongste jeugd te laten bewegen. We geven clinics en hebben meegedaan met de Koningsspelen. Het merendeel van onze leden zijn jeugdleden. Jeugd dat is de aanwas.’

Foto: MHC Nunspeet/Mark Bonenkamp

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Als je kijkt wie het verst is gekomen dan is dat Lieselore Bonenkamp. Inderdaad, mijn dochter. Ze is begonnen op Nunspeet en heeft van de D-jeugd tot en met de A-jeugd bij Zwolle gespeeld. Lieselore heeft het District Oost gehaald en zat tegen het Nederlands aan. Nu ze weer terug is, speelt ze in Dames 1 en traint ze de Jongste Jeugd. Ja, je kan zeggen: de cirkel is rond.’

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘Dat zijn er eigenlijk twee. We hebben het Pinkstertoernooi, een toernooi van en voor iedereen, jong en oud. Leden nemen dan hun buren en vrienden mee om te gaan hockeyen. Het is een groot feest met een barbecue. Die dag gaat het om lol maken. Ons tweede ‘geheim’ was ons oude grasveld. We waren namelijk een van de laatste clubs die overstapte op kunstgras. Dat is zo’n twintig jaar geleden. Toen we op gras speelden, wonnen we vaak van de hogere teams.’

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Een biertje en cappuccino kosten allebei 1,80 euro en een tosti twee euro.’

Impressie van het Pinkstertoernooi op MHC Nunspeet. Foto: MHC Nunspeet/Mark Bonenkamp

Het bericht MHC Nunspeet: ‘Het oude grasveld was ons geheim’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Hattem: ‘Ons complex is altijd open om lekker te pielen’

Tue, 17 May 2022 09:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering zeven komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij Hattem. Voorzitter Hans de Graaf praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kunt u de club in vijf woorden beschreven?
‘Een gezellige familieclub met topsportambitie.’

Wat maakt jullie club anders dan andere clubs?
‘Dat wij juist een hele kleine club (circa 370 leden, red.) zijn met topsportambitie. Wij leverden en leveren als kleine club aanzienlijke prestaties. Hattem was afgelopen seizoen in de Hoofdklasse Zaal actief en op het veld spelen we in de Overgangsklasse. In de zeventig jaar dat we bestaan als club hebben we een flink aantal hoofdklassespelers en internationals voortgebracht.’

Hoe verklaart u dat?
‘Ons complex is altijd open. Ook als het dicht lijkt, is het open. In de vakanties zie je ook altijd jongens en meisjes met bal en stick in de weer. Lekker pielen.’

De heren van Hattem eindigde in 1991 als derde tijdens de Europese clubkampioenschappen in de zaal. Privéarchief: Fokke Jan Middendorp

Hebben we dan ook meteen het best bewaarde geheim van Hattem ontrafeld?
‘Ja, er kan bij ons altijd worden gehockeyd. Naast dat het complex prachtig in de bossen ligt, is het ook goed bereikbaar.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘We hopen binnenkort een nieuwe hoofdtrainer voor Heren 1 te kunnen presenteren. De naam moet ik nog even geheim houden, zoals je zult begrijpen. Daarnaast staat er voor ons lustrum de komende maanden meerdere feestjes gepland. Zo is er op 25 juni een feest voor onze huidige leden en op 28 augustus voor onze oud-leden.’

Marten Eikelboom is de beste speler die Hattem heeft voortgebracht. Foto: KNHB/Jeroen van Bergen

Bent u eigenlijk al lang voorzitter?
‘Nee, ik ben halverwege oktober 2020 voorzitter geworden van de club. 5,5 jaar geleden ben ik naar Hattem gekomen en toen mijn kinderen gingen hockeyen. Zo’n drie, vier jaar geleden, heb ik mijn eerste passen gezet op de club.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Omdat ik zelf nog niet zo heel lang bij de club ben, heb ik het bij een aantal mensen nagevraagd. Zij waren unaniem in hun oordeel: Marten Eikelboom.’ (Eikelboom speelde 169 interlands en scoorde 54 goals. In 2000 won hij met de Oranje Heren olympisch goud, red.)

Tot slot. Wat is de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Een biertje kost twee euro en een kratje 36 euro. De cappuccino is ook twee euro en een tosti kost 2,25.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren:
aflevering 1 – Eemsmond
aflevering 2 – Daring
aflevering 3 – Assen
aflevering 4 – Hoogeveen
aflevering 5 – Meppel
aflevering 6 – Zwolle

Het bericht Hattem: ‘Ons complex is altijd open om lekker te pielen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Amsterdamse clubs halen voedsel op: ‘Willen steentje bijdragen’

Wed, 27 Apr 2022 15:00:00 GMT

De Voedselbank is een begrip. Dit voorjaar zetten ook een zevental hockeyclubs uit de regio Amsterdam zich in voor deze organisatie. Het doel? In korte tijd zoveel mogelijk inzamelen. Het Amstelveense Myra trapte de inzamelingsacties af.

De kratten staan al klaar. De posters hangen in en om het clubhuis. De socials en de clubwebsite maken er melding van. Alle leden zijn gemaild. Op woensdag 20 april 2022 is Myra klaar voor de eerste Voedselbank-inzamelingsactie in de clubhistorie.

Vanuit de vereniging is Jurre van de Kamp, speler van Heren 2 en oprichter van de stichting Samen is niet alleen (Sina), naar voren gestapt als coördinator van het vijfdaagse project. Als voormalig vrijwilliger bij de Voedselbank is het opzetten van een dergelijke actie een kolfje naar zijn hand. ‘Het is in feite een kleine moeite. Zowel het organiseren als het daadwerkelijk inleveren van goederen. We hebben een lijst opgesteld van houdbare producten die welkom zijn. Van ontbijtgranen tot pastasaus en van thee tot houdbare melk.’

Jurre van de Kamp is coördinator van de Voedselbank-actie op Myra.

Schreeuwende vraag

Initiatiefnemer van de actie, waar ook HIC, Hurley, Athena, Westerpark, Pinoké en Amsterdam aan deelnemen, is Johan Wakkie. Wakkie is als voormalig directeur van de KNHB uiteraard een bekende in de hockeywereld en nu ambassadeur van de Voedselbank: ‘Rond Kerstmis wordt er overvloedig aan de Voedselbank gedoneerd. Die voorraad is drie maanden later op. Met dat in het achterhoofd dachten we aan het betrekken van verschillende sportclubs om in de lente inzamelingsacties te organiseren om de voorraden weer aan te vullen.’

Het is niet voor het eerst dat er op een hockeyclub voedsel wordt ingezameld. ‘Hurley zette al eerder zo’n actie op’, weet Wakkie. ‘Nu pakken we het groter aan in de regio Amsterdam. Er staan in deze stad vijfduizend mensen geregistreerd die een beroep doen op de Voedselbank en met huidige inflatiecijfers groeit dat aantal alleen maar sneller. De producten zijn dus zeer gewenst.’

Van de Kamp: ‘Als club vinden we het belangrijk om ook maatschappelijk betrokken te zijn. Met deze actie zetten we daarin een stap. Vanuit mijn werk bij Sina zie ik bovendien met eigen ogen hoe nodig het is dat dit soort initiatieven er zijn. Bij de huisbezoeken die ik doe vanuit Sina ben ik regelmatig verbijsterd over wat ik zie: afkalvende muren, overal schimmel, kinderen die niet eens in een bed slapen. Als je het goed hebt en je kan een ander helpen, is een Voedselbank-donatie een laagdrempelige manier om een steentje bij te dragen.’

Foto: Bart Scheulderman

Potentie

Een paar dagen later. Een aantal jeugdleden heeft gehoor gegeven aan de oproep vanuit de club. Jam, pasta, zonnebloemolie en havermout worden met zorg in de kratten gelegd. Met nog een weekend voor de boeg hoopt Van de Kamp dat de kratten na afloop van de actie tot de nok toe gevuld zijn. ‘Maandag haalt een vrachtwagen alle kratten op. Vanuit een loods komen ze vervolgens bij een van de negen Voedselbanken in Amsterdam terecht.’

Bij deze ene week blijft het niet als het aan Wakkie en Van de Kamp ligt. ‘Als de acties die nu bij hockeyclubs in de regio Amsterdam lopen een succes blijken, zijn we van plan om het volgend jaar grootschaliger aan te pakken’, aldus Wakkie. ‘Bij meer verenigingen door het hele land. Met zoveel hockeyers is er in elk geval potentie om hier voor de Voedselbank een succes van te maken.’

Het bericht Amsterdamse clubs halen voedsel op: ‘Willen steentje bijdragen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

In gesprek met de fan die elke zondag twee uur loopt om HGC te zien

Wed, 06 Apr 2022 05:00:00 GMT

Gemiddeld maakt hij op zondagmiddag meer kilometers dan welke speelster op het veld dan ook. Elke thuiswedstrijd van HGC Dames 1 bezoekt de trouwe supporter Ragan van den Hoek lopend. Vanuit zijn woonplaats Zoetermeer een tocht die twee uur duurt. Enkele reis.

Op dagen dat de wedstrijd van het eerste vrouwenteam van HGC om 12.45 uur begint, trekt de vriendelijke Ragan rond een uur of 10.00 thuis de deur achter zich dicht. Veel van de speelsters die hij luidkeels komt aanmoedigen, zijn waarschijnlijk nog niet op de club, wanneer hij zich te voet al een weg baant door De Nieuwe Driemanspolder, Leidschenveen en het centrum van Leidschendam, om op tijd sportpark De Roggewoning in Wassenaar op te wandelen.

Zoals er mooiweervoetballers en mooiweerhockeyers bestaan, zijn er ook mooiweersupporters . Mensen die alleen komen kijken wanneer het niet te koud is of het zonnetje lekker schijnt. Ragan – die het mannenteam vooral via de uitslagen volgt – valt niet in die categorie. Elke zondag waarop Dames 1 thuis speelt, begint hij weer aan zijn lange tocht. Zelfs wanneer het regent, waait, hagelt of sneeuwt. Een paraplu heeft hij nooit meegenomen. ‘Onlangs kwam ik helemaal doorweekt aan. Maar ik heb daar helemaal niks aan, aan een paraplu. Daar loop ik veel te hard voor’, zegt hij.

Ook bij de meeste uitwedstrijden staat Ragan langs de lijn. Onlangs bezocht hij de confrontatie van HGC met Oranje-Rood. Zelfs voor hem was de afstand Zoetermeer-Eindhoven (een kilometer of 120) te ver om te voet af te leggen. Had hij op tijd voor de afslag willen zijn, dan had hij zaterdagmiddag al moeten vertrekken. Zodoende knipte Ragan zijn wandeling op in twee delen. In Zoetermeer liep hij eerst de hele stad door richting treinstation Lansingerland. Daar stapte hij in de trein om één uur en drie kwartier later uit te stappen op Eindhoven Centraal. Vervolgens begon hij aan het laatste deel van zijn reis. Een wandeling van nog altijd een heel uur.

Ragan van den Hoek is op zondagmiddag te herkennen aan de strijdleus die hij meerdere malen per wedstrijd fanatiek ten gehore brengt: ‘Kom op, HGC!’ Foto: Bart Scheulderman

‘Toen de coronacrisis begon, ben ik bewust meer gaan bewegen. Daarvóór kwam ik al heel af en toe lopend naar de club, maar sindsdien doe ik dat elke thuiswedstrijd’, zegt hij op een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld is om elke zondagmiddag meer dan tien kilometer te voet af te leggen. Zowel heen als terug.

Hockeyen heeft hij zelf nooit gedaan. Toen hij een jaar of acht geleden voor het eerst zijn gezicht op de club liet zien, had hij zelfs nog nooit in zijn leven een hockeywedstrijd bezocht. Dat hij als een totaal onbekende toch opeens langs de lijn van HGC stond, had alles te maken met een collega van hem. Dat was Minou Gimbrère, een hockeyster die was gevraagd om voor HGC te komen spelen. ‘Dan kom ik je aanmoedigen ook’, had Ragan haar beloofd.

Sindsdien hoort hij bij het meubilair van de club. ‘Vanaf het eerste moment voelde ik me hier welkom. De meiden lieten meteen merken dat ze het leuk vinden als ik er was om ze toe te juichen. In al die jaren heb ik ze van dichtbij mee kunnen maken. Ik vind het hartstikke leuk om ze te zien spelen en om contact met ze te hebben. Toen er door geen corona geen supporters bij hun wedstrijden aanwezig mochten zijn, kreeg ik een appje van de meiden. Een leuk bericht, waarin ze me persoonlijk toespraken dat ze het jammer vonden dat ik niet mocht komen kijken en dat ze hoopten dat ik snel weer welkom was.’ Glunderend: ‘De afgelopen twee jaar heb ik ook een kerstkaart van ze gehad.’

En zijn collega? ‘Kort nadat ik haar had beloofd om te komen kijken, raakte ze geblesseerd aan haar knie. Zodoende moest ze stoppen met hockeyen. Ik heb haar nooit zien spelen. Niet één keer. Maar meteen na de eerste wedstrijd die ik bezocht, wist ik dat ik de rest van het team graag wilde blijven steunen. HGC is echt mijn club geworden.’

Het bericht In gesprek met de fan die elke zondag twee uur loopt om HGC te zien verscheen eerst op Hockey.nl .

In actie voor Oekraïne: Xenios haalt kleine tienduizend euro op

Fri, 01 Apr 2022 11:00:00 GMT

Hockeyclubs in Nederland komen op alle mogelijke manieren in actie voor Oekraïne. Hieronder lichten we een aantal acties uit, maar we zijn ongetwijfeld verre van volledig. Is jouw club ook een hulpactie voor Oekraïne gestart? Mail dan naar redactie@hockey.nl .

Het bericht In actie voor Oekraïne: Xenios haalt kleine tienduizend euro op verscheen eerst op Hockey.nl .

HC Zwolle: ‘Wij willen geen talenten wegzuigen bij de clubs’

Sat, 26 Mar 2022 06:00:00 GMT

In onze nieuwe rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering zes komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij HC Zwolle. Voorzitter Rob Zuidema praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschrijven?
‘De club is van iedereen.’

Zwolle als inclusieve club?
‘Ja, we moeten ons bewust zijn van onze plaats in de samenleving. We willen een club zijn waar iedereen zich welkom voelt. Dat mensen zeggen: dit is mijn plek. Een plek waar een ieder zich veilig voelt en gezond kan zijn, ook vanwege het eetaanbod in het clubhuis.’

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Ik ben niet zo van het toetsen aan andere clubs. Zwolle is met 1650 leden een hele grote club. Alleen al qua omvang zijn we anders. Het vraagt een verantwoordelijkheid die we ook willen invullen.’

Foto: Facebook HC Zwolle

Verantwoordelijkheid, op welke manier?
‘Bijvoorbeeld samenwerking zoeken met andere clubs uit de regio. We willen talenten niet wegzuigen bij de clubs, maar de talenten die bij hun club aan hun plafond zitten op te vangen zodat ze door kunnen groeien. Daarnaast willen we als club midden in de stad staan. Dat bedoel ik dan ook met de club van iedereen; we willen leden werven in de wijken waar het hockey niet zo bekend is.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘We zijn als bestuur bezig met het formuleren van thema’s voor de komende vijf jaar. Hiervoor hebben we een enquête rond laten gaan onder onze leden. De resultaten presenteren we in mei tijdens onze ledenvergadering.’

Aan welke thema’s moeten we dan denken?
‘Het zijn thema’s die eigenlijk allemaal samenhangen. We hebben nu een stabiel ledenaantal, maar hoe kunnen we dat aantal laten groeien? Dat hangt samen met het eerder genoemde inclusiviteit. Hoe worden we toegankelijker? En, hoe kunnen we onze communicatiekanalen hiervoor inzetten? Daarnaast hebben we een groot, modern en praktisch clubgebouw. Dat is niet per definitie gezellig. De afgelopen twee jaar is het met onder meer afzetlinten er niet leuker op geworden. Op welke manier kunnen we de gezelligheid die past bij ons als familieclub weer terugkrijgen? En tot slot, de balans tussen top- en breedtehockey.’

Foto: Instagram Zwolle Heren 1

Hoe gaat het dan verder?
‘Na de ledenvergadering gaan het bestuur en dertig leden van de club kijken op welke manier de thema’s worden aangepakt, zodat de club ermee aan de slag kan.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Ik ben pas sinds vorig jaar oktober voorzitter, dus ik heb dat moeten navragen. Maar Ton Pierik is onze man.’ (Pierik speelde 23 interlands en was met Oranje actief op het EK 1974 en een jaar later op het WK, red.)

Tot slot. Wat is bij jullie de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Een biertje kost bij ons 2,20 euro. Een tosti is 2,10 euro en voor een cappuccino betaal je twee euro.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren:
aflevering 1 – Eemsmond
aflevering 2 – Daring
aflevering 3 – Assen
aflevering 4 – Hoogeveen
aflevering 5 – Meppel

Het bericht HC Zwolle: ‘Wij willen geen talenten wegzuigen bij de clubs’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Hoe Victoria zich met een groot hart inzet voor Jong Oekraïne

Wed, 23 Mar 2022 09:00:00 GMT

Behalve een clubhuis is het onderkomen van Victoria in de Rotterdamse wijk Kralingen sinds anderhalve week ook een vluchtelingenopvang. ‘Hoe verschrikkelijk het ook is wat er in Oekraïne gebeurt, ik vind het ongelofelijk bijzonder om te zien wat wij als club voor elkaar krijgen.’

Vorige week maandag om een uur of zeven ‘s ochtends stapten de speelsters en stafleden van Jong Oekraïne voor het eerst hun tijdelijke verblijf binnen, na een lange reis vanuit het land waar nu al vier weken dood en verderf wordt gezaaid. Hun littekens waren nog vers. Voor sommigen was het nog maar een paar dagen geleden dat ze overnachtten in een schuilkelder. De meesten hadden niets meer bij zich dan een rolkoffer. Maar nu ze eenmaal veilig waren aangekomen, koesterden ze vrijwel allemaal dezelfde wens. Ze wilden hockeyen. Zo snel mogelijk.

‘Het was heel ontroerend om deze meiden die dag te zien hockeyen. Of eigenlijk moet ik zeggen: deze kinderen. Sommigen zijn nog maar vijftien of zestien jaar’, vertelt Alexander Renner, de man die door Victoria is aangesteld als coördinator van het opvangteam dat de club heeft opgericht.

‘Ze hebben de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt. Ze hebben gevreesd voor hun leven en dat van hun familie en vrienden. Dat laatste doen ze nog steeds. De meesten van hen hadden natuurlijk geen hockeyspullen bij zich, die hebben we snel een stick, wat kleding en sportschoenen in hun handen gedrukt. Nog geen twee uur na hun aankomst stonden ze al op het veld. Elke dag wordt er op deze club wel gehockeyd, dus eigenlijk was dat een heel gangbaar tafereel. Maar juist daarom was het zo bijzonder.’

Alexander Renner met de bondscoach van Jong Oekraïne. Foto: Frank van der Leer

De kleedkamers staan nu vol met stapelbedden

Sinds de hockeytak van Victoria, in samenwerking met de tennis- en squashafdeling van de club, besloot onderdak te bieden aan de meisjesselectie van Oekraïne, onderging het clubhuis in recordtijd een metamorfose. De bestuurskamer gaat tegenwoordig door het leven als woonkamer. Er staat bijvoorbeeld opeens een PlayStation in. Tafels en stoelen zijn aan de kant geschoven om ruimte te maken voor zitzakken.

De groep van ongeveer dertig vluchtelingen slaapt op stapelbedden, die opgesteld staan in de kleedkamers. Op plekken waar de gesprekken normaal gesproken op ernstige toon gaan over het lopen van je tackleback, heeft men het nu opeens over de meest recente luchtbombardementen.

De bedden zijn geschonken door een anonieme donateur, die na het horen van de komst van het Oekraïense team vrijwel meteen besloot om de inboedel van een door corona gesloten jeugdherberg op te kopen. Voor het vervoer ervan was met één telefoontje een gratis busje geregeld. Ook het in elkaar zetten van de bedden was zo gepiept. In plaats van aan de bar te gaan hangen, besloten veel hockeyers na hun training de handen uit de mouwen te steken. In totaal nam de hele operatie – van het bestellen tot het opbouwen – nog geen twee dagen in beslag.

Iets vergelijkbaars gebeurde vorige week dinsdag, toen zich op de club na een vluchtreis van 36 uur een gezin meldde dat bestond uit de vader, de moeder en de twee zusjes (van negen en vier jaar) van een speelster van het team. Of ze misschien ergens konden slapen? Binnen de club stelde snel iemand haar appartement in Oud-Beijerland beschikbaar. Alleen was er één probleem. Dat was niet gemeubileerd. Veterinnen A durfde de uitdaging aan om zo snel mogelijk een volledige inboedel op te leveren. Binnen 48 uur stonden er niet alleen bedden en stoelen, maar was ook de ijskast gevuld, lag er speelgoed voor de kinderen en stonden er bloemen in een vaas.

Een speelster van Jong Oekraïne maakt kennis met een kroket. Foto: Frank van der Leer

‘De eerste nacht dat het team bij ons in het clubhuis sliep, was ik heel zenuwachtig’, vertelt Renner. ‘We hadden geprobeerd overal aan te denken, maar je hebt wel te maken met getraumatiseerde kinderen. Ik had geen idee hoe ze die eerste nacht zouden ervaren. De volgende ochtend vroeg ik daarom meteen hoe ze hadden geslapen. Het slapen was geen probleem geweest, antwoordden ze. Ze hadden alleen wel een opmerking over het ontbijt. Those weird biscuits with raisins , die hoefden ze niet meer. Krentenbollen, ha! Nou, dat was een pak van mijn hart. Als dat het grootste probleem was, krentenbollen…’

Niet alleen van binnen, maar ook van buiten de club krijgt Victoria massaal de helpende hand toegestoken. Een hoek van het clubhuis is ingericht als een soort kledingwinkel. Op de grond staan tientallen schoenen. Over tafels en stoelen hangen spijkerbroeken, zomerjassen, sweaters, blousen, rokken, joggingbroeken, beha’s, vesten, panty’s, jurkjes, sokken, topjes, onderbroeken, shirts met lange en shirts met korte mouwen. Een groot deel daarvan – 25 tassen vol – is afkomstig van hun concurrent op het WK onder 21 in Zuid-Afrika. Hun leeftijdsgenoten van Jong Oranje.

De afgelopen dagen is er door Victoria volop kleding ingezameld. Foto: Frank van der Leer

De stemming kan zomaar omslaan wanneer één van hen een telefoontje krijgt van het thuisfront

De afgelopen dagen kon je sommige Mini’s op Victoria Oekraïense woordjes horen prevelen. Maar niet alleen heeft de Rotterdamse club een stukje Oekraïne in huis gehaald. Net zo goed maken de gevluchte jeugdinternationals kennis met de Nederlandse hockeyinfrastructuur.

Al snel na hun aankomst signaleerden ze iets opvallends bij de gemiddelde Nederlandse hockeyer. Iets dat ze nog nooit hadden gezien. Het bleek te gaan om een bitje.

Voordat ze afgelopen zondagmiddag een kijkje gingen nemen bij de hoofdklassewedstrijd Amsterdam-Oranje-Rood, waren ze van plan te gaan trainen. Groot was hun verbazing toen bleek dat dat niet mogelijk was. Geen moment hadden ze er rekening mee gehouden dat alle vijf de velden op Victoria weleens de hele ochtend bezet konden zijn.

Tegelijkertijd gaat hun aanwezigheid gepaard met emotioneel heftige momenten. Die keren dat ze in het clubhuis gezellig aan het schaken zijn, kan de stemming zomaar omslaan wanneer één van hen een telefoontje krijgt van het thuisfront met slecht nieuws. Of iemand anders scrollend door een nieuwsapp leest dat hun stad is gebombardeerd. Toen ze afgelopen donderdag een oefenwedstrijd speelden tegen Hilversum Meisjes A1, verstijfden enkelen van hen toen iemand langs de kant met de beste bedoelingen opeens een confettikanon afschoot.

‘Aan dat soort dingen merk je hoe vers het allemaal nog is’, zegt Renner. ‘Yentl Leemans uit Dames 1 volgt gelukkig een opleiding kinderpsychologie. Eva uit Dames 5 werkt voor stichting VluchtelingenWerk. Met mensen zoals hen houden we een vinger aan de pols.’

Het clubhuis van Victoria. Foto: Frank van der Leer

Zelf is Renner betrokken bij de club als coach van Meisjes 6E3. Het heftigste wat hij normaal gesproken doet, is het wisselen van zijn eigen dochter. Nu is hij opeens coördinator van een opvangteam van dertig getraumatiseerde oorlogsvluchtelingen.

Renner voelde zich geroepen in actie te komen. Hij is de zoon van een vluchteling. Net als de Oekraïners nu sloeg ook zijn vader in Tsjechoslowakije op de vlucht voor Russische tanks, bij de inval van Praag in 1968. ‘Door mijn achtergrond weet ik wat het voor mensen in nood betekent wanneer ze hulp krijgen. Daarom ben ik blij dat we dit kunnen doen. Je ziet nu wat er kan gebeuren als een hockeygemeenschap zich met een groot hart ergens voor inzet. Het is geweldig wat de komst van Jong Oekraïne met de club heeft gedaan. De aanleiding is natuurlijk verschrikkelijk, maar het kunnen helpen van mensen brengt iets prachtigs teweeg.’

Het bericht Hoe Victoria zich met een groot hart inzet voor Jong Oekraïne verscheen eerst op Hockey.nl .

Klaar voor de competitie? ‘Voorbereiding is in de soep gelopen’

Fri, 11 Mar 2022 15:00:00 GMT

Met uitroeptekens staat komend weekend in de hockeywereld-agenda’s. Alle teams, op ieder niveau, gaan weer het veld op. Een moment waar de afgelopen weken met horten en stoten naartoe werd geleefd. Want een vlekkeloze voorbereiding, dat was het allerminst.

Laten we beginnen in Deventer, bij het eerste herenteam. Daar liep het net wat anders dan vooraf de bedoeling was. ‘De afgelopen twee weken is onze voorbereiding compleet in de soep gelopen. Met een bevroren veld, spelers met corona en ziekte hebben we maar weinig kunnen doen’, steekt Jeroen Molenaar van wal. Hij is de coach van de tweedeklasser. Twee trainingen en een oefenwedstrijd zijn door al die tegenslagen niet doorgegaan. De andere training stond Molenaar met de halve selectie op het veld. Nog net genoeg om wat te trainen.

De enige geplande oefenwedstrijd, tegen Bemmel, kon daarom niet worden gespeeld. ‘Ik had veel coronagevallen, maar ook spelers die ziek waren maar negatief testten. Zelfs met jongens uit de A kreeg ik het niet voor elkaar om die week een team op de been te brengen.’ Hockeyen was dus onmogelijk. Maar afzeggen, dat deed de sportieve Molenaar niet: hij ging op zoek naar een tegenstander die zijn plek op kon vullen. Met succes. Zijn tegenstander Bemmel kon alsnog oefenen.

Bericht van Deventer in Facebook pagina voor oefenwedstrijden.

‘Drie van de vier geplande oefenwedstrijden gingen niet door’

Ook Thimo Bout, coach van Union meisjes B1, had een andere voorbereiding voor ogen. De Nijmeegse coach plande vier oefenwedstrijden, waarvan er maar liefst drie afgezegd werden door de tegenstander. ‘Dat is enorm balen. De tegenstanders kampten met coronagevallen. Telkens werd ik vlak voor de wedstrijd gebeld met die mededeling. Dan kan je niks meer regelen. We hebben maar onderling geoefend en getraind, maar dat is niet te vergelijken met een wedstrijd.’ De frustratie klinkt door de telefoon. Hij mist de oplossingsgerichtheid van de afzeggers. ‘Probeer wat te regelen. Stel je flexibel op.’

‘Onze voorbereiding was al heel kort’, gaat Bout verder. Dik drie weken had de Nijmeegse ploeg om zich voor te bereiden op de hervatting van aanstaande zaterdag. Maar in die periode viel ook de voorjaarsvakantie, waardoor sommige speelsters op wintersport waren. ‘Daardoor hebben we in principe een week minder gehad. We hebben alleen tegen Wageningen kunnen oefenen. Deze week probeer ik nog op de club een tegenstander te regelen. Tegen jongens C1 bijvoorbeeld. Dan moeten we er zaterdag maar klaar voor zijn.’

Bericht van Union in Facebook pagina voor oefenwedstrijden.

Het zijn problemen die ze ook bij het eerste herenteam van Culemborg herkennen. De ploeg van Laurens Kruijff had deze voorbereiding tweemaal alles geregeld voor een oefenwedstrijd. Scheidsrechters, het veld, alles stond in de steigers. Maar twee keer werd er op zaterdagavond pas afgezegd.

‘Dat gaat heel vervelend worden’, sipt de coach. Afgelopen weekend vond de ploeg een tegenstander met hetzelfde probleem en werd er op zaterdagavond iets nieuws gepland. Zo kon de ploeg toch nog oefenen, op bezoek bij Arnhem. ‘Dat was fijn. Ook wij waren niet compleet, maar hebben toch een team op de been gebracht.’ Daar is Kruijff maar wat blij mee, ondanks de roerige voorbereiding, speelt de Gelderse ploeg zondag in de Vierde Klasse meteen tegen directe concurrent Doorn. ‘We willen promoveren, dus ook die wedstrijd moet gewonnen worden.’

‘Eindelijk weer een normale seizoenshelft’

Deventer-coach Molenaar kijkt uit naar zondag. Lekker weer om 14.45 uur aan de bak, thuis tegen laagvlieger Baarn. En eindelijk heeft de middenmoter uit de Tweede Klasse D voldoende spelers. Toch houdt hij een slag om de arm. ‘Een ding is zeker, met deze omstandigheden weet je het nooit. Vrijdag trainen we eindelijk weer met de hele groep. Dan zien we wat het virus met de conditie gedaan heeft. Het zal soms schakelen worden, maar ik kan niet wachten. We gaan eindelijk een normale seizoenshelft tegemoet.’

Het bericht Klaar voor de competitie? ‘Voorbereiding is in de soep gelopen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

De schade na de storm: ‘140 per uur, dat zagen we niet aankomen’

Tue, 22 Feb 2022 16:31:00 GMT

Verscheurde velden, kapotte daken en ingestorte blaashallen. De ellende was vlak voor het weekend groot in de hockeywereld toen storm Eurnice voorbij raasde . Nu de ergste pijn is geleden, kloppen we aan bij Leonidas en Apeldoorn. Hun verhaal over de verwoestende vrijdag.

Per toerbeurt hield een aantal vrijwilligers vrijdagmiddag de wacht bij Leonidas. Ieder uur werd een zogenoemd ‘stormrondje’ gelopen. Rond half zeven was het rondje anders dan de eerdere. De blaashal was verwoest.

‘We denken dat de harde windstoten uiteindelijk de ingang uit zijn voegen heeft gerukt. Dan houdt de tent het niet meer en sneuvelt uiteindelijk het doek. Naast onze club is een schaatsbaan, overdekt met tenten. Daar is nul schade. Zo zie je hoe een dun draadje het is’, reageert voorzitter Robbert Wever. Hij baalt, maar is ook realistisch. ‘Het valt wel mee. Als we nog een heel seizoen te gaan hadden, was het harder binnen gekomen.’

De gesneuvelde hal van Leonidas. Foto: Jorien Gast

Eigenlijk zou de hal van de Rotterdamse club dinsdag afgebouwd en opgeruimd worden. ‘Dat is nu vijf dagen eerder gebeurd’, zegt Wever nuchter. ‘We hebben een tent gekocht waarvan we weten dat ‘ie niet tegen alles bestand is. Het was een storm die qua zwaarte twee keer in de vijftig jaar voorkomt. Het oog van de storm lag precies boven onze stad. Dan mag je dit pure pech noemen. Het doet niks af aan het imago van de blaashal. Ik ben er juist groot voorstander van.’

Leonidas, dat eerder al een tent verloor door zware sneeuwval, koos er bewust voor de tent niet eerder naar beneden te halen. ‘Je weet niet half hoeveel moeite dat kost. En belangrijker, daar is rustig weer voor nodig. We gingen ervan uit dat de blaashal windkracht 11 aankon. Dat er dan vrijdagavond ook windvlagen van 140 km per uur bij kwamen kijken, zagen wij ook niet aankomen. Als ik voorzitter zou zijn geweest van HDM of Bloemendaal, had ik ‘m misschien wel naar beneden gehaald. Met die windstoten aan de kust. Maar daar zitten wij veertig kilometer vandaan.’

Apeldoorn: een van de vier velden ongeschonden gebleven

Honderddertig kilometer verderop was het ook raak bij Apeldoorn. Prachtig gelegen in het bos. En dat was ditmaal een nadeel. ‘Wij vinden onszelf de mooiste club van Nederland, daar horen wel deze problemen bij’, legt woordvoerder Roland Kroes uit. ‘We hebben vier velden en er is er maar één ongeschonden gebleven. De andere drie zijn in meerdere of mindere mate beschadigd. Alleen ons hoofdveld heeft het overleefd.’

De schade bij Apeldoorn.

De beelden van het terrein van Apeldoorn logen er afgelopen weekend niet om. De velden liggen bezaaid met rotzooi, de hekken staan schots en scheef door omgevallen bomen en een lichtmast heeft het begeven.

‘De zooi hebben we inmiddels opgeruimd en van het hekwerk heb je tijdens het hockey geen last. Het grootste probleem is de kapotte lichtmast’, stelt Kroes. Inmiddels zijn er twee velden weer gedeeltelijk vrij. ‘Naar verwachting krijgen we veld twee helemaal speelklaar vandaag. We hopen woensdag veld vier weer te gebruiken. Het derde veld is er echt wel een paar weken uit.’

Het oefenprogramma voor de club komt voorlopig nog niet in gevaar. Pas over twee en een halve week begint de competitie. Het grootste probleem zijn de trainingen. ‘We hebben een grote vereniging en onze trainingsavonden zitten bomvol. Veld drie kan zonder verlichting niet gebruikt worden. We wilden al overstappen op led-verlichting, maar dat gaan we nu maar versneld doen.’

De schade bij Apeldoorn.

Wat is de schade?

Op Leonidas taxeert Wevers de schade. ‘Die is absoluut te overzien. Wij denken aan zo’n zestigduizend euro. Dat zal nodig zijn om het zeil te laten repareren. Van de verzekeraar krijgen we de dagwaarde terug, dus dat zal niet voldoende zijn. Maar dat is niet zo erg. We zien het als een herinvestering.’

Kroes kan nog geen bedragen noemen. Bij Apeldoorn zijn ze nog druk bezig met de inventarisatie. ‘We hebben de verzekeringspapieren er alvast bij gepakt. Dat gaat interessant worden. Want welke boom stond nou op welk terrein? In het bos van de gemeente, of op onze club?’

Het bericht De schade na de storm: ‘140 per uur, dat zagen we niet aankomen’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 5 – Meppel

Tue, 22 Feb 2022 06:00:00 GMT

In onze rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. We dwarrelen op deze telefonische roodtrip langzaam het noorden uit en belanden deze week in Zuidwest-Drenthe, bij de Meppeler Hockey Vereniging om precies te zijn. Voorzitter Olaf Agterbosch praat ons b ij over zijn club.

Kan je de Meppeler H.V. in vijf woorden beschrijven?
‘Dé hockeyclub van Meppel en omstreken.’

‘En omstreken’ suggereert dat jullie ook leden afkomstig uit andere plaatsen in de regio hebben?
‘Van de ruim vijfhonderd leden wonen verreweg de meesten in Meppel zelf, maar ook hockeyers uit onder meer Giethoorn, Zwartsluis, Staphorst en Westerveld weten de weg naar onze vereniging te vinden. Daar hoeven we niet actief voor de werven. Omdat er in de omgeving weinig hockeyclubs zijn, gaat dat vooral van mond-tot-mond.’

De Meppeler H.V. vervult een regiofunctie. Foto: Olaf Agterbosch

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Hierin zijn we vast niet uniek, maar bij onze vereniging heerst er een sterk familiegevoel. Vaak zijn er meerdere generaties van één familie aan onze club verbonden. Aangezien Meppel geen studentenstad is, vertrekken veel jongvolwassen voor hun studie uit Drenthe. Maar we zien ook regelmatig dat voormalige jeugdleden na hun studie terugkomen en hun kinderen weer bij ons laten hockeyen. De sfeer op de club is bovendien gemoedelijk, vergeleken met clubs in de Randstad en Eindhoven waar ik zelf in het verleden gehockeyd heb en die relatief grootschalig zijn.’

Betekent dit dat jullie ledenbestand vooral bestaat uit jeugd?
‘Dat klopt, al hebben we ook vijf seniorenteams, waaronder een Dames 1 en een Heren 1. Beide teams komen in de vierde klasse uit, maar onze ambitie is om hogerop te komen. Als onze eerste teams succesvoller zijn, hebben we ook meer aantrekkingskracht voor huidige en nieuwe seniorleden.’

Hoe willen jullie die groei naar boven bereiken?
‘Ons technisch kader, bestaande uit de trainers van onder andere de eerstelijnsteams, is al goed en dat willen we verbeteren. Met de juiste mensen, met verstand van zaken, op de juiste post denken we dat we hierin kunnen slagen.’

De voorzitter van de Meppeler H.V. Olaf Agterbosch. Foto: Olaf Agterbosch

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘Wij zijn naarstig op zoek naar vrijwilligers, vooral voor de technische commissie en het bestuur. Door corona stond er lange tijd geen publiek langs de kant. Juist wanneer je langs de lijn een praatje maakt, creëer je enthousiasme voor dergelijke functies. Daar moeten we nu andere wegen voor bewandelen.’

Hebben jullie daar al concrete ideeën over?
‘Onlangs hebben twee studenten van de Hanzehogeschool, waaronder een speler van ons Heren 1, een enquête gehouden onder alle leden. Zij vroegen naar hun tevredenheid, ambities en bereidheid om iets voor de club te doen. Met de resultaten weten we beter op wie we ons kunnen richten voor het werven van vrijwilligers. Zo valt er in de jongenslijn het meeste ’te halen’ als het om dit soort werk gaat, zo bleek uit deze enquête.’

De feestelijke opening nieuw veld van een nieuw veld in Meppel afgelopen augustus. Foto: Olaf Agterbosch

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘In de jaren vijftig speelde Heren 1 op landelijk niveau en heeft het een aantal keren de play-offs om de landskampioenschappen gehaald. Wie de sterspelers van dat team waren, weet ik niet. Voor zover ik weet, was er niet één uitblinker.’

Wat is het best bewaarde geheim van Meppel?
‘Wij willen de leukste en beste middelgrote hockeyclub van de regio worden. Niet alleen wat Dames en Heren 1 betreft, maar ook binnen de jeugd zijn we ambitieus.’

Gaat dat dan niet ten koste van de gemoedelijke sfeer?
‘Dat is zeker een aandachtspunt. Niets ten nadele van een club als Zwolle, maar als onze teams daar rondlopen, kunnen ze zich wat verloren voelen. Het grootse heeft iets onpersoonlijks en dat willen we koste wat kost voorkomen. Kortom: we streven naar het beste van twee werelden. Een ambitieuze club met een persoonlijke, familiaire sfeer.’

Meppel wil het beste van twee werelden: een ambitieuze club met een persoonlijke sfeer. Foto: Olaf Agterbosch

Tot slot. Wat is bij jullie de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Simpel. Die kosten allemaal 1,50 euro per stuk.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren:
aflevering 1 – Eemsmond
aflevering 2 – Daring
aflevering 3 – Assen
aflevering 4 – Hoogeveen

Het bericht Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 5 – Meppel verscheen eerst op Hockey.nl .

Social Shuffle: Storm Eunice gooit hockeyclubs op slot

Fri, 18 Feb 2022 13:00:00 GMT

Het waait in Nederland. En hard. Storm Eunice raast over ons land en ook hockeyclubs hebben er last van. Blaashallen zijn naar beneden gehaald, trainingen afgelast en goals omgewaaid. Van Dudley – de storm van donderdag – naar Eunice, een winderig rondje langs de hockeyclubs. Ook stormschade? Mail naar redactie@hockey.nl .

Apeldoorn, Leonidas en Rotterdam

Bij Apeldoorn, Leonidas en Rotterdam nemen ze het zekere voor het onzekere. Door het hele trainingsschema van de vrijdag gaat een streep.

De dug-out van Zutphen

Ook bij Zutphen blazen ze de boel vroegtijdig af. De eerste schade was donderdagochtend al een feit: de dug-out is omgewaaid.

De blaashal van Fletiomare

Fletiomare wil de geschiedenis zich niet nog eens laten herhalen. Begin 2018 verwoestte de wind de blaashal op het terrein van de hockeyclub uit Utrecht. Uit voorzorg werd de blaashal donderdag al naar beneden gehaald. De hal zou eigenlijk pas zondagavond – na het laatste speelweekend in de zaal – afgebouwd worden.

Terrein van KZ op slot

Niet alleen het clubhuis blijft gesloten bij Klein Zwitserland, maar het hele terrein is vanaf 15.00 uur vanmiddag op slot.

De bikkels van HGC

Storm Dudley zorgde eerder deze week al voor onheil. Maar de HGC jongens A1 lieten zich donderdagavond niet kennen. Zoals iedere week werden de winnaars van de eindpot aangekondigd, maar deze week werd er wel heel goed ingespeeld op de actualiteit.

Het bericht Social Shuffle: Storm Eunice gooit hockeyclubs op slot verscheen eerst op Hockey.nl .

Van Eemsmond naar Walcheren – Aflevering 4: Hoogeveen

Fri, 18 Feb 2022 06:00:00 GMT

In onze nieuwe rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. In aflevering vier komen we tijdens onze telefonische roadtrip uit bij Hoogeveen. Voorzitter Erik Leistra praat ons bij over het wel en wee op zijn club.

Kan je de club in vijf woorden beschrijven?
‘We hebben voor onze uitingen op sociale media een hashtag bedacht: #dgsvi…’

Dat staat vast niet voor Hoogeveense Hockeyclub?
‘Nee, het betekent: de gezelligste sportclub voor iedereen . We willen voor iedereen een thuis zijn, iemand die net met hockey is begonnen en ook voor degene die al jaren speelt. Ons oudste lid is eind tachtig, de jongste is acht jaar.’

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Ik vind het lastig om daar een antwoord op te geven. Wij bieden knotshockey aan voor zeventig- en tachtigjarigen, maar of dat nu zo onderscheidend is, weet ik niet. Het is wel zo dat niet veel clubs dit aanbieden. Het is wel vrij uniek – denk ik – dat wij als club aan alle leden clubkleding uitlenen. Dat hoeven ze niet zelf te kopen. Hierdoor zijn we laagdrempelig. Als club proberen we maatschappelijk betrokken te zijn. Wat daarnaast bijzonder is voor een club van onze grootte (280 leden, red.) en niveau (geen Heren 1, Dames 1 speelt in de Vierde Klasse, red.) is de betrokkenheid van ouders. Wij hebben bijna geen seniorenteams, dus moeten ouders vrij veel binnen de club doen. Langs de lijn is altijd veel Hoogeveens publiek te vinden. Bij uitwedstrijden van bijvoorbeeld een team uit Meisjes C gaan al snel vijftien ouders mee.’

Foto: Erik Leistra

Op welke manier zijn jullie maatschappelijk betrokken?
‘Door bijvoorbeeld op Cruijff Courts clinics te geven. We gaan ook langs op scholen. Niet alleen om leden te werven, maar ook om de jeugd in beweging te krijgen en te houden. Een aantal leden doet mee aan het project Wereldmeiden van Sport Drenthe, waarin tieners worden gekoppeld aan andere tieners die niet zo lang in Nederland wonen. Dat heeft niet zozeer met onze club te maken, maar de leden maken deze kinderen wegwijs in Nederland en fungeren ook als een soort aanspreekpunt voor hen.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘De gemeenteraad heeft onlangs ingestemd met de aanleg van een waterveld. Ons hoofdveld was afgekeurd door de KNHB, dus we moesten een nieuw veld hebben. In eerste instantie wilde de gemeente weer een zandveld aanleggen, maar we hebben toch iedereen ervan kunnen overtuigen om voor een waterveld te gaan. Dat is een groot winstpunt. Een zandveld kan eigenlijk niet meer… Ik ben dan ook zeer blij dat de gemeente uiteindelijk extra geld wilde investeren in een waterveld.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘Ik las in eerdere afleveringen al over spelers die het Nederlands elftal hebben gehaald. Voor zover heb ik kunnen achterhalen hebben wij geen internationals voortgebracht. Dus ik moet je het antwoord schuldig blijven.’

Het clubhuis van Hoogeveen. Foto: Erik Leistra

Wat is het best bewaarde geheim van de club?
‘De gezellige feestjes op de club. We hebben meerdere feesten, onder meer het eindtoernooi, het sponsorknotshockeytoernooi, het jeugdkamp en de teampresentaties. Die teampresentaties hebben we afgekeken van het voetbal. Elk team komt door een haag van ballonnen het veld op. Dat wordt begeleid met muziek, vergelijkbaar met de opkomsten bij het darten. Deze presentaties zijn niet alleen het startpunt van het seizoen, maar ook het begin van het teamgevoel.’

Tot slot. Wat is bij jullie de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Een flesje bier kost 1,80 euro en voor een tosti betaal je dezelfde prijs. Een cappuccino is bij ons twee euro.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 1 – Eemsmond
Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 2 – Daring
Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 3 – Assen

Het bericht Van Eemsmond naar Walcheren – Aflevering 4: Hoogeveen verscheen eerst op Hockey.nl .

Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 2 – Daring

Sat, 29 Jan 2022 06:00:00 GMT

In onze nieuwe rubriek van Eemsmond naar Walcheren, bellen we aan bij alle clubs die we tussen deze uithoeken tegenkomen. Geloof ons, dat zijn er heel wat. Na Eemsmond is de volgende halte van onze telefonische roadtrip: Daring uit Veendam. Voorzitter Armin Hietbrink praat ons bij over zijn club.

Kan je Daring in vijf woorden beschrijven?
‘Een bruisende familieclub uit Veendam.’

Wat maakt jullie anders dan andere clubs?
‘Ik vind het lastig om te zeggen wat nu datgene is waarin wij verschillen van andere clubs. Een karaktereigenschap van Daring is dat we laagdrempelig zijn. Iedereen is welkom. We zijn een no-nonsense familieclub: doe normaal, dan doe je al gek genoeg. Bij ons staat winnen niet voorop, maar plezier wel.’

Waarin uit zich dat?
‘Wij zijn een vereniging die samen met onze leden dingen wil doen. Naast de wedstrijden en de trainingen hebben wij door het jaar heen verschillende activiteiten. Denk hierbij aan de familiedag, opening seizoen en sinds kort zijn wij ook met enige regelmaat te vinden op het Skills Garden om bijvoorbeeld streethockey te spelen.’

Skills Garden? Wat is dat precies?
‘In Veendam is een skillspark aangelegd waar allerlei sporten kunnen worden beoefend waaronder hockey. Met een aantal jeugdteams zijn we afgelopen zaterdag en woensdag daar gaan hockeyen. Niet alleen om ons buiten de vereniging te laten zien, maar ook om de jeugd nog meer te laten bewegen gebaseerd op het ASM-model (Athletic Skills Model, red.). Het is de bedoeling om het in de toekomst breder te trekken en we anderen enthousiast kunnen maken voor hockey.’

Breder trekken? Wat bedoel je daarmee?
‘Mijn visie is dat de vereniging midden in de gemeenschap moet staan. We zijn meer dan alleen een club waar wordt gehockeyd.’

Waaruit blijkt dat?
‘Met de honkbal- en tennisvereniging die ook op het sportpark zitten, hadden we plannen voor een zomerkamp met activiteiten voor de inwoners van Veendam. Door corona is dat niet doorgegaan, net als de activiteiten met de kinderopvang en de bejaardencentra waarvoor de Rabobank via een fonds geld voor beschikbaar had gesteld.’

Wat is het laatste nieuws uit de bestuurskamer?
‘De gevolgen van de persconferentie van het kabinet van 14 januari. Wij hadden op dat moment als club naar de leden toe liever andere berichten naar buiten gebracht. Het goede nieuws is wel dat door het zachte winterweer de trainingen buiten zijn hervat. Hierdoor werd de teleurstelling van het stopzetten van het zaalseizoen snel naar de achtergrond verdrongen.’

Wie is de beste speler die jullie ooit hebben gehad?
‘De beste speler vind ik een lastige definitie. Wanneer is iemand de beste speler? Als hij de meeste doelpunten maakt of is het juist iemand die de meeste assists geeft? Als ik de beste speler koppel aan hoe ver iemand is gekomen op het hoogste niveau dan is Peter Windt (69 interlands, red.) onze beste speler ooit. Hij kwam voor Oranje in 2000 uit op de Olympische Spelen in Sydney.’

De geboren Veendammer Peter Windt speelde in de jeugd van Daring. Hij kwam 69 keer uit voor Oranje en won in 2000 olympisch goud in Sydney. Foto: KNHB

Wat is het best bewaarde geheim van Daring?
‘Elk lid kan zichzelf ontwikkelen op zijn of haar eigen niveau waardoor elk lid de beste speler ooit wordt.’

Tot slot. Wat is bij jullie de prijs van een biertje, een tosti en een cappuccino?
‘Een biertje kost bij ons 1,50 euro, voor een tosti betaal je ook 1,50 euro en een cappuccino, ja, je raadt het al, kost ook 1,50 euro.’

Lees ook:
Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 1 – Eemsmond

Het bericht Van Eemsmond naar Walcheren: aflevering 2 – Daring verscheen eerst op Hockey.nl .

Veerkrachtig Concordia krabbelt op na rampjaar

Fri, 24 Dec 2021 09:00:00 GMT

In de laatste weken van 2021 blikken we terug op een bewogen hockeyjaar. Een jaar waarin alle Nederlandse clubs opnieuw te maken kregen met het oplaaiende coronavirus en Concordia daarnaast keihard werd getroffen door de extreem hoge waterstand waardoor het complex in Roermond compleet onder water kwam te staan. ‘We moeten in feite een nieuw hockeycomplex bouwen’, zegt voorzitter Wim Vaessen over de gevolgen van de rampspoed voor de oudste club in Limburg.

Het water is al tijden verdwenen, maar heeft diepe sporen achtergelaten op Sportpark Hammerveld. Afgelopen juli richtte het wassende water in een razend tempo grote schade aan. In België en Duitsland kostten de overstromingen honderden levens. De totale schade wordt geschat op enkele miljarden euro’s. De gevolgen voor Concordia? Drie onherstelbaar beschadigde velden en schimmel in het clubhuis en kleedkamers.

‘Wat ons is overkomen, had niemand kunnen of durven voorspellen’, blikt Vaessen terug op 2021. ‘Het was op z’n zachtst gezegd een enerverend jaar. Wat wij als bestuur de afgelopen anderhalf jaar voor de kiezen hebben gekregen, daar worden bestuursleden van andere clubs nog niet in vijftien jaar mee geconfronteerd.’

Facebook: RHC Concordia

Tijd opgeslokt

De gevolgen van de rampspoed vergden veel tijd van Vaessen in zijn rol als voorzitter van Concordia. ‘Ik moet de uren maar niet bij elkaar optellen. Haha. Je begint aan een klus als voorzitter en dan kan je op dat moment moeilijk zeggen: ik stop ermee. Dat doe je niet. Bovendien ben ik niet de enige. Alle vrijwilligers en commissieleden hebben er heel veel tijd in gestopt. Ik heb daar heel veel respect voor.’

Vaessen bekent dat iedere keer als hij op Concordia komt, en dat is wekelijks, nog altijd in gedachte terugkeert naar afgelopen zomer. ‘Dan denk ik eraan dat een half jaar geleden alles onder water stond. Dat er geen houden meer aan was. Geen zandzak hield het water tegen. Op zo’n moment zie je pas de snelheid en de kracht van het water.’

Op die bewuste dag in juli traden de rivieren Roer en Hambeek buiten hun oevers. ’s Ochtends had Vaessen nog de hoop dat Concordia, dat in een lager gelegen deel tussen de rivieren ligt, de dans te kunnen ontspringen, maar ’s avonds zag hij het toch misgaan. Uit de dijk naast het complex zag hij een kleine waterstroom lopen.

Stijgend water

Vaessen lichtte de veiligheidsregio in en rond middernacht werd hij gebeld met de mededeling om naar de club te komen. Bij aankomst op het sportpark kwam het water al tot de enkels. De volgende ochtend stonden de velden een kleine twee meter onder water en in het clubhuis en de kleedkamers kwam het water een halve meter hoog te staan. Wegpompen van het water had geen zin, want de waterstand op het complex was even hoog als in de rivieren. Er zat niets anders op dan te wachten totdat het waterpeil was gezakt.

Foto: Chantal van Eeuwijk-Caspanni

‘Het was dikke vette pech. Dit was in de afgelopen honderd jaar nog nooit voorgekomen. We konden hier niets tegen doen’, zegt Vaessen die niet bleef hangen in de emotie over de rampspoed. ‘Er hebben zich geen persoonlijke ongelukken voorgedaan en daar zijn we ontzettend blij mee. We moesten dan ook niet bij de pakken neerzitten en keken naar wat we wél konden doen. Kijk, als bestuurder zit ik hier niet op te wachten, maar ik loop niet weg voor mijn verantwoordelijkheid. We moesten er zo snel mogelijk voor zorgen dat onze leden weer konden hockeyen.’

Maar hockeyen op het eigen complex kon niet. De velden waren vervuild en de onderlaag was op plaatsen aangetast met kuilen en hobbels tot gevolg. Als alternatief konden de wedstrijden en trainingen van de seniorenteams op het oude complex van Venlo worden gespeeld. De jeugd speelde dubbele uitwedstrijden en de jongste jeugd ging trainen op een nabijgelegen tennisveld.

Optimist

‘We hebben geluk gehad dat het complex van Venlo leegstond, maar ik besef mij ook dat het complex is als je drie kinderen hebt die elk op een ander tijdstip in Venlo moeten zijn. Het vraagt van ons flexibiliteit met een grote f, maar ik ben een optimist. We slaan er ons doorheen. Als het ene niet lukt, kijken we hoe het anders kan.’

Terwijl de teams hun wedstrijden en trainingen hervatten, begon op het complex van Concordia het opruimen en de grote schoonmaak. Het merendeel van de inventaris belandde in de vuilcontainer. In het clubhuis en kleedkamers stonden drogers om het vocht uit de ruimtes te onttrekken. Een specialistisch bedrijf werd in de arm genomen om het water- en semi-waterveld te reinigen. Normaal gesproken kost het reinigen van één veld een dag, maar bij Concordia duurde het liefst vijf dagen voordat één veld schoon was. Het zandveld werd afgegraven omdat uit bodemonderzoek bleek dat de grond was verontreinigd vanwege het slib dat was achtergebleven na de overstroming.

Foto: Chantal van Eeuwijk-Caspanni

‘Onze drie velden zijn onherstelbaar beschadigd en vanwege de schimmel moeten we het clubhuis en de kleedkamers vernieuwen. In feite moeten we een nieuw hockeycomplex bouwen’, zegt Vaessen. De gesprekken met de architect zijn in volle gang en met de gemeente praat de club over het financiële plaatje.

Gemeenteraad

‘We hopen dat de gemeenteraad in februari een klap geeft op het totaalplaatje. Uiteindelijk moet er een complex komen waar we de komende dertig, vijfendertig jaar mee vooruit kunnen. Het zou mooi zijn om in 2024, als de club honderd jaar bestaat, dit kunnen vieren op een nieuw complex.’

De line-up van de dames van Concordia tegen Sjinborn op het terrein van Venlo.

Dat is over iets meer dan twee jaar. Op dit moment keert het leven stap voor stap weer terug op de club. Na de herfstvakantie kon er weer worden getraind op de club. Hoewel de velden zijn afgekeurd voor het spelen van wedstrijden, is de gesteldheid van twee velden voldoende om er op te kunnen trainen. De hoop is om na de winterstop ook weer competitie te spelen op het eigen complex als een van de velden is vernieuwd. De andere twee volgen in het voorjaar.

‘Ik houd een slag om de arm, want er kan altijd iets zijn dat roet in het eten gooit. Maar, de stip aan de horizon is om bij de start van de nieuwe competitie (september 2022, red.) weer een compleet wedstrijdprogramma te kunnen draaien om ons complex.’

Het bericht Veerkrachtig Concordia krabbelt op na rampjaar verscheen eerst op Hockey.nl .

In het pronkstuk van Basko is nog geen minuut gezaalhockeyd

Tue, 21 Dec 2021 16:00:00 GMT

Hun gloednieuwe blaashal had zowel voor Schiedam als voor Basko een pronkstuk moeten worden. Maar bij Schiedam was het lang wachten op de vloer. Bij Basko op het doek. En dus was de hal in Schiedam vrijdagavond pas klaar en die van Basko zelfs zaterdagavond pas, vlak voor de persconferentie die voorlopig een streep zette door al het zaalhockey bij die clubs.

Met teleurstelling keken miljoenen Nederlanders zaterdag naar de persconferentie van Mark Rutte en Hugo de Jonge. Bij Schiedam en Basko waren ze verbijsterd. Het kabinet legde het hockey per direct grotendeels stil . Geen zaalhockeywedstrijden meer en ook geen zaalhockeytrainingen, tot in ieder geval 14 januari. Een streep door zeker twee speelweekenden en door een kerstvakantie waarin veel trainingsuren konden worden ingehaald.

De blaashal in Schiedam.

Donderdagavond was de vloer er eindelijk

‘Natuurlijk kregen we vrijdag de nieuwsberichten al mee, vroegen we ons af of er inderdaad een versnelde persconferentie komen’, blikt de Schiedam-voorzitter Roland van der Poel terug. ‘Maar we moesten door. Zorgen dat ‘ie zaterdag klaar zou zijn. Dat is gelukt. In de loop van die speeldag werd voor mij wel duidelijk: dit is voorlopig ook meteen de laatste dag dat er gebruik van kunnen maken.’

Schiedam pakte het dit jaar groots aan en heeft de derde blaashal in Nederland met vier velden. Vooralsnog staat de Schiedome leeg. De hal werd al op 16 november omhoog gehesen. Het wachten was vanaf toen op de vloer. Die liep eerst twee weken vertraging op en later nog eens veertien dagen, door oponthoud met de verscheping vanuit Amerika. ‘De vloer had letterlijk de boot gemist’, zegt voorzitter Van der Poel. Donderdagavond werd de vloer eindelijk geleverd. Vrijdag werkten diverse vrijwilligers met man en macht aan de opbouw, zodat de hal zaterdag speelklaar zou zijn.

De vloer in Schiedam.

Eerste zaaltraining Basko stond gepland op zondag 10 uur

Minstens net zo treurig is het verhaal van Basko. Ook de club uit het Brabantse Veldhoven moest lang wachten voor haar nieuw blaashal. Niet de vloer, maar het zeil was het probleem. In de herfstvakantie zaten de ankers al in het veld, de techniek en buizen stonden klaar. ‘Eigenlijk zou de hal de eerste week van december af moeten zijn. Tot corona uitbrak in de fabriek waar het zeil lag en het bedrijf twee weken op slot moest. Dat was funest voor ons’, vertelt Basko-voorzitter Huub Verhagen.

Woensdagavond werd het doek eindelijk geleverd bij de Brabantse vereniging. De vrijwilligers deden wat ze konden, maar pas zaterdagavond was de blaashal helemaal af. De eerste trainingen stonden gepland op zondagochtend om 10 uur. Toen was de lockdown al van kracht en mocht er echter niet meer worden gehockeyd. Verhagen: ‘Dit is balen en pure pech. Maar nog geen reden voor paniek. Tenminste, als er na 14 januari weer gezaalhockeyd mag worden.’

De Brabantse voorzitter heeft goede hoop. ‘Als we na die datum weer verder mogen, hebben we nog voldoende uren en weekenden om de competitie af te werken. Maar als dat niet het geval is, hebben we een probleem.’ De voorzitter wil er eigenlijk nog niet over nadenken, maar weet dat dat scenario directe financiële gevolgen heeft.

‘De hal wordt zeker nog gebruikt dit seizoen’

De gedachte of er dit jaar nog wel in de blaashal gehockeyd zou worden, spookte vorige week geen moment door het hoofd van Verhagen. ‘Ik heb vrijdagmiddag nog gymzaalbanken opgehaald. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat die dit jaar niet meer gebruikt zouden worden. Veel leden vragen wat we nu gaan doen. Mijn antwoord? Tja. Nu niks.’

Bij Schiedam zijn veel leden benieuwd hoe de blaashal er in het echt uitziet. Van der Poel: ‘Tot nu toe hebben meer tegenstanders – met rij-ouders – onze blaashal gezien, dan eigen leden. Mensen vragen zich af: zou het mooi zijn daarbinnen? Ik weet zeker dat ze dat dit seizoen nog gaan ervaren. Hij wordt nog gebruikt.’

Daar sluit ook Verhagen zich bij aan: ‘Het is jammer en vervelend, maar na 14 januari schieten wij weer uit de startblokken.’

Het bericht In het pronkstuk van Basko is nog geen minuut gezaalhockeyd verscheen eerst op Hockey.nl .

Top 5 aparte zaalhockeylocaties

Thu, 16 Dec 2021 16:00:00 GMT

Steeds meer clubs in Nederland hockeyland beschikken over een eigen blaashal, maar nog steeds moeten clubs, die deze mogelijkheid niet hebben, creatief zijn met locaties voor zaaltrainingen en -wedstrijden. Dat leverde en levert mooie oplossingen op. Wat te denken van bijvoorbeeld een Velodrome, een manege of een schaatshal?

1. In het Velodrome

Zzzoooeeefff, zoef, zoef. Het is het geluid van voorbijrazende wielrenners. Wordt er buiten getraind langs een fietspad? Nee, de teams van Xenios trainen dit zaalseizoen in het Velodrome. Met hoge snelheden rijden de renners hun rondjes op de overdekte wielerbaan in Amsterdam en op het middenterrein, afgebakend met balken, gaat de bal van stick naar stick. Een prima oplossing, want op sportpark Sloten zijn Xenios en het Velodrome buren.

De teams van het Amsterdamse Xenios trainen in het Velodrome. Foto: Robert Spakman

2. In de manege

Ook voor Nijmegen was de oplossing ideaal. De club lag tegenover de plek waar kon worden getraind. De eigen faciliteiten, zoals de kleedkamers, konden dus ook gewoon gebruikt worden. En die locatie? Een manege. Paarden liepen er niet meer rond, want de rijbak werd in 2012 omgebouwd tot zaalvloer, inclusief dug-outs, goals, etc. Tot vorig jaar trainden de teams van Nijmegen in de hal die heel toepasselijk De Manege bleef heten.

De manage voordat deze werd omgebouwd tot zaalhockeyhal voor Nijmegen. Foto: Nijmegen

De manege omgebouwd tot zaalhockeyveld voor Nijmegen. Foto: Nijmegen

3. In de schaatshal

In 2014 had GHBS grote moeite om alle zaalhockeyers in de winter onder te brengen. De club kwam met een oplossing, maar wel eentje waarbij de spelers en speelsters het niet snel warm zouden krijgen: de teams trainden op het middenterrein van de schaatsbaan Kardinge. Daar was voldoende ruimte voor een zaalveld. Toch bleek de oplossing niet ideaal, want soms was trainen niet mogelijk. In verband met schaatswedstrijden was het veld niet bereikbaar.

4. In de tennishal

In een zoektocht naar ruimte vonden De Reigers en Kikkers onderdak bij een andere sport, namelijk tennis. Beide clubs trainden op velden die waren aangelegd in tennishallen. De Reigers doopten hun hal direct om in De Reigers Hockeydome.

5. In een hangar

De musicalhit ‘Soldaat van Oranje’ speelt al sinds 2010 in een voormalige hangar in Katwijk. Ook HGC trainde ooit jarenlang in een van de hangars op het toenmalige Marine Vliegkamp Valkenburg. Ruimte genoeg voor maar liefst tweeënhalf zaalhockeyveld. De hangar was echter niet geschikt om ook zaalwedstrijden in te spelen.

Het bericht Top 5 aparte zaalhockeylocaties verscheen eerst op Hockey.nl .

Clubs moeten weer wennen aan nieuwe werkelijkheid

Wed, 17 Nov 2021 06:00:00 GMT

Het was aanpoten. Accepteren. Soms worstelen. En vooral zorgen dat er ‘gewoon’ gehockeyd kon worden. De clubs moesten zich – weer – aanpassen aan de nieuwste coronaregels. ‘Biertje drinken, maar niet te lang blijven hangen.’

Hij komt net van het veld, waar hij met de HGC-veteranen van boven de 45 van Klein Zwitserland heeft gewonnen. ‘Daar gaat dit interview toch over?’, grijnst Gorrit-Jan Blonk, de voorzitter van HGC. Hij weet natuurlijk wel beter. ‘Deze maatregelen zaten eraan te komen. Het begint te wennen, helaas. We zijn terug in het ritme, waarin we eigenlijk niet terug wilden keren.’

Blonk staat vlakbij de controlepost van HGC, aan het begin van het complex. Daar wordt iedereen gescand en – bij goed resultaat – voorzien van een blauw polsbandje. ‘Tijdens de wedstrijd van ons Heren 1 sta ik op wacht. Het gaat daar om duidelijkheid en om de verpakking. Een vriendelijke begroeting, maar regels zijn ook regels. Belangrijke mensen bestaan niet op deze club. Je kunt erelid of weet-ik-het-wat zijn, maar dat maakt nu om binnen te komen niet uit. We moeten onze maatschappelijke verantwoordelijkheid nemen.’ Lachend: ‘Tegen mijn team heb ik ook gezegd: biertje opdrinken, wedstrijd afsluiten en oprotten. Niet te lang blijven hangen.’

HGC-voorzitter Gorrit-Jan Blonk op ‘zijn’ Roggewoning. Foto: Koen Suyk

Een paar kilometer verderop, bij hdm, constateert voorzitter Dorine Dielen dat de club er een paar hectische dagen op heeft zitten. ‘Na de persconferentie vrijdagavond hebben we als een haas alle leden geïnformeerd via WhatsApp, de website en andere kanalen. Vervolgens zijn we met de coronacommissie om de tafel gaan zitten om in kaart te brengen wat er allemaal geregeld moest worden. Nakijken en lezen: wat mag wel en wat mag niet? Vervolgens zijn we op stel en sprong ons nieuwe beleid gaan uitrollen: poortwachters inzetten, de Super Sunday afgelasten. Het is vooral heel veel gedoe.’

Dubbel gevoel bij hdm

Dielen pendelt op de zondag tussen clubhuis en de ingang, waar drie dames de poortwachters zijn. Zij zetten bij iedereen, dus ook bij de tegenstander, een hdm-stempel op de hand. De tribunes zijn leeg in Den Haag, een paar teams drinken na hun wedstrijd nog een biertje. ‘Het is vooral een grote teleurstelling dat er geen publiek bij de buitensport aanwezig mag zijn’, verzucht de voorzitter op het verlaten complex. ‘Zeker voor ouders van jeugdleden is het zonde. Bij die wedstrijden kan je keurig op tien meter afstand van elkaar staan. Ik vind het doodzonde dat de overheid niet met maatwerk komt. Aan de andere kant zijn we blij dat we nog mogen sporten.’

‘Voor ons als club is dit afschuwelijk’, stelt Hanno Uitenboogaart, bestuurslid ‘leden’ bij Rijnvliet. Hij staat op zaterdag nog op een gevuld complex, in de wetenschap dat de wereld er over een paar uur – de maatregelen gingen immers om 18.00 uur in – anders uitziet. Ook hij voelde al nattigheid in aanloop naar de persconferentie van vrijdag. ‘Eigenlijk lag het draaiboek van de vorige keer nog klaar. Daar hoopten we afscheid van te nemen.’

Op die laatste openbare speeldag is het op Rijnvliet wel druk. ‘Veel mensen zijn nog even snel komen kijken. Voor de controle zijn we afhankelijk van onze vrijwilligers. Die kunnen we tot nu toe wel krijgen. Zij moeten bij de poort zorgen dat er alleen spelers en ‘direct teamgerelateerden’ binnenkomen.’

Een terras vol gescande hockeyers in Tilburg

Bij Tilburg heeft Colette van Oers het druk op zondag. ‘Mensen hebben allemaal een weerwoord als je ze aanspreekt’, zegt de algemeen manager, die net als de andere bestuursleden een blauw hesje draagt. ‘Maar dat viel vandaag (zondag) gelukkig erg mee. We zijn tevreden over de eerste keer. Iedereen zat en was gescand.’

Tilburg heeft het clubhuis omringd met dranghekken. Zo is er een duidelijke ingang- en uitgang. Rondom het clubhuis hangen posters met de regels. Ook hier het bekende scanbeleid inclusief polsbandjes. Het terras zit al gauw vol met teams die in de ochtend gespeeld hadden en daarna, al dan niet met de tegenstander, een biertje dronken in de herfstzon.

Mikki Roberts viert haar doelpunt. Foto: Willem Vernes

Het zag er druk uit, maar het was volgens de regels, stelt Van Oers. ‘Je mag die teams niet verbieden daar te zitten. Iedereen die op ons terras zat, was gescand. Het enige wat we hen moesten vragen, was om te blijven zitten.’ Zo vulde het terras zich inderdaad met teams die klaar waren met hockeyen, of op het punt stonden om te gaan spelen. ‘Het restant was strikt noodzakelijk: begeleiding van de teams (uit en thuis) en rij-ouders. Ook die heb je bij de senioren.’

Aankomende zaterdag wacht voor Van Oers de volgende test. De jeugd krijgt te maken met de nieuwe regels: geen publiek op de club. ‘Alleen mensen die strikt noodzakelijk zijn, zijn welkom. Zoals de rij-ouders. Maar dat geldt niet alleen voor uitspelende ploegen. Onze meisjes A1 heeft speelsters uit de hele regio: Oss, Dongen, Loon op Zand, Veghel. Daar zijn ook ouders voor nodig. Altijd, ook tijdens trainingen.’

Aan helderheid geen gebrek bij HGC. Foto: Koen Suyk

Bij HGC gaan de gedachten na de laatste thuiswedstrijden van Dames 1 en Heren 1 richting het zaalseizoen. Blonk: ‘Onze blaashal gaat deze week weer in de lucht in. Vorig seizoen stond-ie er ook, toen ging het niet door. Hopelijk blijft de binnensport dit jaar er wel in.’

Ondertussen lopen zijn tegenstanders van KZ voorbij. ‘Ha mannen, niet promoveren hè. Doen wij ook niet.’

Bij hdm gaat het clubhuis, volgens afspraak, al om 18.00 uur dicht. Een record, volgens de beheerder, die gedwee de deur op slot draait.

Het bericht Clubs moeten weer wennen aan nieuwe werkelijkheid verscheen eerst op Hockey.nl .

Dit is de nog maar 28-jarige voorzitter van Hudito: Lisa Kuiken

Thu, 28 Oct 2021 11:00:00 GMT

Opvallend jong is de 28-jarige Lisa Kuiken, afgelopen maandag geïnstalleerd als voorzitter van Hudito. ‘Jong en onbezonnen ben ik niet meer, jong en onbevangen wel’, vertelt het kersverse gezicht van de vereniging uit Delft.

Een maand of vier geleden ging de telefoon. Aan de andere kant van de lijn hing Wessel Pil, toenmalig voorzitter van de club. Of hij haar iets mocht vragen?

‘Natuurlijk’, antwoordde Kuiken. ‘Wat kan ik voor je doen?’
‘Nou’, reageerde Pil. ‘Ik zou je willen vragen of je mij wilt opvolgen als voorzitter.’

Zeer verrast liet Kuiken het verzoek op zich inwerken. ‘Het voorzitterschap is een hele eervolle functie binnen een vereniging. Ik zag het niet aankomen. Met tranen in mijn ogen heb ik vol trots mijn vader opgebeld. Een week later heb ik met Wessel gesproken om een aantal zaken door te nemen. Lang erover nadenken hoefde ik niet, mijn hart wilde het vanaf minuut één.’

Lisa Kuiken als jeugdspeelster.

Hudito streeft naar een goede afspiegeling van de vereniging binnen het bestuur. Een van de belangrijkste redenen van het bestuur om voor Kuiken te kiezen, is haar actieve betrokkenheid. Ze is sinds haar zesde lid van Hudito.

Hockeyen doet ze, met uitzondering van een half jaar hockey in Peru vanwege studie, al haar hele leven bij Hudito. Inmiddels speelt ze in Dames 3. Voorheen vijf jaar lang in Dames 1.

Training geven deed ze in de loop der jaren aan jeugdteams, waaronder Meisjes B1, Meisjes D2 en Jongens B1. Rond haar twintigste begon ze met het trainen van de veteranen. Spelers die ouder waren dan Kuiken, maar vooral gelukkig met een enthousiaste trainer. Bij Dames 1 was ze actief als spitsentrainer en als assistent in de zaal. Een tijd lang was Kuiken lid van de jeugdhockeycommissie.

‘Wat ik als 28-jarige mogelijk als voordeel heb ten opzichte van voorzitters die ouder zijn, is dat ik makkelijker met alle leden in verbinding sta. Ik ken zowel de jeugd als de meer ervaren leden goed. Voor jongeren ben ik nog vrij toegankelijk, omdat ik hen training heb gegeven, of überhaupt omdat ik 28 ben. Met de mede-senioren ben ik opgegroeid en heb ik leren hockeyen en sommigen hebben mij weer gecoacht en getraind in de jeugd. Volgens mij ligt dáár mijn grootste kracht, naast het eindeloze enthousiasme voor Hudito, sport, mensen en plezier maken. Mijn vijf jaar werkervaring bij Kruger, een Rotterdams advieskantoor dat ondernemingen ondersteunt in bijzondere situaties, neem ik mee in mijn rol als voorzitter.’

Lisa Kuiken met Jongens B1, waarvan ze coach is geweest.

Op de koffie bij Marijke Fleuren

Om beslagen ten ijs te komen, voerde de kersverse voorzitter de afgelopen maanden diverse gesprekken. Onder meer met niemand minder dan de voorzitter van de EHF, Marijke Fleuren. Toen Fleuren hoorde dat Hudito een jonge vrouwelijke voorzitter kreeg, nodigde ze haar uit voor een kop koffie samen met Mies Veeger, speelster van Hudito Dames 1 en voormalig stagiair bij de EHF. Het gesprek was waardevol en inspirerend. ‘Heel erg leuk en leerzaam om met een zeer ervaren bestuurder over de passie voor de sport, verandering, integriteit en haar werkwijze te spreken.’ Ook sprak Kuiken met oud-voorzitters, medewerkers van de KNHB en gaat ze binnenkort op bezoek bij MEP in Boxtel om kennis en ervaring uit te wisselen.

‘Wat dat betreft ben ik nog in de oriënterende fase over mijn speerpunten,’ vertelt de voorzitter. ‘Al weet ik wel heel goed voor welke fantastische club ik sta. Bij Hudito is een grote groep vrijwilligers actief die enorm begaan is met de club. Wij staan zelf achter de bar, fluiten elkaars wedstrijden en leveren veel trainers af voor de jeugd. Dit biedt vrijheid, kansen en flexibiliteit om talenten te ontwikkelen en nieuwe ideeën te realiseren.’

‘Die cultuur wil ik behouden en de leden, ouders en andere vrijwilligers inspireren en faciliteren om zich daarvoor te blijven inzetten. Dit zodat mensen op Hudito hun plek blijven vinden, zich thuis voelen, wedstrijden winnen en we samen genieten van alles dat het verenigingsleven te bieden heeft. Ondanks mijn nog beperkte bestuurservaring, heb ik ongelofelijk veel vertrouwen in de toekomst en de circa 1300 Hudito-leden.’

Het bericht Dit is de nog maar 28-jarige voorzitter van Hudito: Lisa Kuiken verscheen eerst op Hockey.nl .

Tranen bij afscheid 87-jarige hockeykeeper Wiel Hansen

Tue, 26 Oct 2021 05:00:00 GMT

Wiel Hansen stopt na meer dan vijftig jaar met keepen bij Apeldoorn. In competitieverband, want helemaal afscheid nemen van de sport kan hij niet. De 87-jarige doelman blijft trainen met een groepje veteranen die geen officiële wedstrijden meer spelen. Hockeyclub Apeldoorn organiseerde afgelopen zondag een groots afscheid voor hun clubicoon.

Volgens AMHC Apeldoorn is Hansen de oudste actieve hockeykeeper van Nederland. Tot afgelopen weekend. ‘Ik merk dat ieder jaar de spelers om me heen jonger worden’, legt Hansen met gevoel voor humor uit. ‘Ik wil plaatsmaken voor de jeugd.’

Met die talentvolle keepertjes heeft Hansen een bijzondere band. Ieder jaar rijkt hij de Wiel Hansen-bokaal uit aan de Keeper van het Jaar. In het derde kwart van zijn afscheidswedstrijd tegen ‘rivaal’ Ares, werd nu Hansen zelf geëerd door de keepers uit de jeugd. ‘Toen werd ik emotioneel. Ik dacht: ik houd mij stoer, maar dit was de druppel die de emmer deed overlopen.

Het bericht Tranen bij afscheid 87-jarige hockeykeeper Wiel Hansen verscheen eerst op Hockey.nl .

Purmerend Dames 1: de derdeklasser met slechts elf speelsters

Fri, 08 Oct 2021 05:00:00 GMT

Twee speelsters deden deze zomer een stapje terug naar Dames 2, één keerde terug naar haar oude club en één stopte helemaal met hockeyen. Daardoor beschikt Purmerend Dames 1, uitkomend in de Derde Klasse, dit seizoen over opvallend weinig speelsters: twaalf. Van wie er één net bevallen is.

De competitiewedstrijd Uitgeest-Purmerend was een week of vier geleden ergens halverwege het eerste kwart, toen de 22-jarige verdediger Shannen de Vroome, één van de weinige krachten waarover het arme team wél beschikt, achterom keek en in een split second schrok van het feit dat het doel helemaal leeg was. Verdomd, dacht ze, we spelen natuurlijk zonder keeper.

De vaste doelvrouw van Dames 1 had het wedstrijdschema verkeerd bestudeerd. Uitgerekend tijdens de eerste competitiewedstrijd van het seizoen, nota bene de eerste competitiewedstrijd sinds de lockdown van oktober 2020, was ze nog op vakantie. Aan de keepster van Meisjes A1 was gevraagd of zij voor haar kon invallen, maar helaas: ook zij kon niet.

Dan maar elf veldspeelsters opstellen

Binnen de club werd uiteindelijk wel een invalkeeper gevonden, maar wel één die niet wist of ze op tijd zou zijn. Ze moest ’s ochtends eerst bij haar eigen team onder de lat staan. Zo kon het gebeuren dat er zondagmiddag op de parkeerplaats van Uitgeest even na 12.45 uur een auto remde, waar iemand uitsprong met alvast een deel van haar keeperstenue aan, die vervolgens een sprint trok naar het veld waarop de Uitgeest-Purmerend al lang bezig was. Ondertussen was Purmerend alvast maar begonnen met niet tien, maar elf veldspeelsters binnen de lijnen, alsof het bij de afslag al 3-0 voor Uitgeest stond, in plaats van 0-0.

‘Twee minuten voor het einde van het eerste kwart hoorde ik onze coach opeens naar ons roepen. Hé, onze keepster is er !’ vertelt De Vroome, en als je goed luistert, hoor je dat de kolderieke situatie zich in haar hoofd opnieuw afspeelt. ‘Weet je wat ook mooi was?’ zegt ze. ‘Zonder keeper kregen we niet eens een tegendoelpunt. Sterker nog, aan het eind van de wedstrijd hadden we met 2-0 gewonnen.’

Foto: Facebook Purmerend Dames 1

Stoppen was geen optie

De vaste kern probeert er ondanks alles het beste van te maken, zegt De Vroome, maar ook zij weet: leuk is anders. ‘Persoonlijk vind ik het niet altijd motiverend om in een team te spelen met zo weinig meiden’, zegt ze. ‘Zeker omdat er elke week een soort stress heerst of we zondag wel genoeg speelsters hebben.’

In voorgaande jaren stroomden er telkens meerdere speelsters door uit de A1. Maar degenen die nu daarvoor in aanmerking kwamen, wilden liever in een vriendenteam hockeyen. Slechts één van hen maakte de overstap naar Dames 1. ‘Natuurlijk zijn er daardoor meiden geweest die zich afvroegen of ze wel door wilde gaan met hockeyen. Ikzelf ook’, vertelt De Vroome. ‘Maar zoiets doe je niet. Je laat Dames 1 niet met z’n tienen achter.’

Om toch een oplossing te vinden, werd voor het begin van de competitie overleg gevoerd met de coaches van Meisjes A1 en Dames 2. Er werden afspraken gemaakt over het leveren van spelers. Door middel van een roulatiesysteem staan beide teams dit seizoen regelmatig enkele meiden af aan Dames 1.

De Vroome: ‘Vanaf dat moment wisten we dat we elke week met dertien of veertien man zouden staan, in plaats van met elf. Dat zorgde voor rust. Dat het vaak dezelfde speelsters van Meisjes A1 en Dames 2 zijn die met ons meedoen, scheelt ook al een hoop. Bovendien spelen die teams ongeveer op dezelfde manier als wij. Het is dus niet zo dat ze het veld in komen lopen en denken: wat gebeurt híér nou? Al met al is het daardoor makkelijker om er bepaalde patronen in te slijpen. Alleen natuurlijk lang niet zo makkelijk als wanneer we een volledig elftal hadden gehad.’

De afgelopen twee seizoenen, toen Purmerend nog wél meer dan elf speelsters had, werden door corona vroegtijdig beëindigd. Zuur, want beide keren stond Purmerend in de Top 3. Dit seizoen mikt de ploeg vanwege de omstandigheden niet meer op promotie, maar hooguit op het linkerrijtje. Met zeven punten na vier wedstrijden en een vierde plek op de ranglijst staan ze er momenteel opvallend goed voor.

‘Veel belangrijker dan promoveren vinden we dit jaar dat we er met z’n allen een beetje plezier in blijven houden’, zegt De Vroome. ‘Vanaf het begin van het seizoen wisten we dat de situatie is zoals hij is. Daar kunnen we niks meer aan veranderen. We maken er maar het beste van.’

Het bericht Purmerend Dames 1: de derdeklasser met slechts elf speelsters verscheen eerst op Hockey.nl .

WFHC Enkhuizen: de kleinste club van Nederland is niet meer

Wed, 29 Sep 2021 05:00:00 GMT

Het deed pijn, maar het was het juiste besluit. WFHC Enkhuizen, de kleinste hockeyclub van Nederland, is na elf jaar opgeheven. ‘Het is spijtig, maar een andere oplossing was er niet’, zegt voorzitter Arjen Mol.

Een samenloop van omstandigheden leidde tot de beslissing om de club op te heffen. Vorig seizoen had de club twee teams in competitie: Meisjes C1 en Jongens D mix. Het meidenteam viel vervolgens uit elkaar waardoor voor het huidige seizoen alleen het mixed team overbleef.

Groot verschil in leeftijd en niveau

‘De overgebleven groep lag niet alleen qua leeftijd, maar ook qua niveau ver uit elkaar. Het waren kinderen in de leeftijd van acht tot veertien jaar. Dan heb je bijvoorbeeld een mini met een half jaar hockeyervaring die je dan mee moet laten doen bij de C-junioren. Is het dan verantwoord om door te gaan? We twijfelden. We hebben wel de voorinschrijving gedaan, maar uiteindelijk besloten we geen competitie te spelen.’

Foto: Facebook WHFC Enkhuizen

Een andere factor die meespeelde in het stopzetten van de club was het wegvallen van de trainer van het team. ‘Dan heb je alternatieven nodig. Zelf stond ik twee per week op het veld, maar die garantie kon ik niet meer geven. Ik ben zelf een oud-hockeyer, maar als je zelf niet hebt gehockeyd is training geven lastig. De hockeykennis ontbreekt waardoor je de kinderen geen basis kan bijbrengen.’

Ook de middelen ontbraken

‘We hadden niet de handen, maar ook niet de middelen om de kinderen te begeleiden’, vervolgt Mol zijn verhaal. ‘De basis was te mager. De instroom was groot, maar de uitstroom nog groter en dan gaat het hard. Met zeven kinderen haal je niet genoeg contributie binnen om bijvoorbeeld materialen aan te schaffen. Er is dan ook geen uitzicht op een betaalde trainer. Het is een jammerlijk besluit, maar het enige realistische om te doen. We gingen het niet redden.’

Drie jaar geleden hing het voortbestaan van Enkhuizen ook aan een zijden draad. ‘Er werd overwogen om halverwege het seizoen de stekker eruit te trekken en toen ben ik erin gestapt.’ Mol nam de rol van voorzitter op zich, maar was de afgelopen jaren daarnaast ook scheidsrechter, trainer en coach. ‘Dat heb ik uit liefde en passie voor het spel gedaan.’

‘De kleinste club van Nederland’

Enkhuizen, dat in 2010 werd opgericht, is nooit een grote club geweest. Op het hoogtepunt telde de vereniging krap zestig leden. Enkhuizen leed in de eerste jaren een zwervend bestaan en kreeg pas 4,5 jaar na de oprichting een vaste plek op het sportpark aan de Immerhornweg. Daar deelde Enkhuizen de faciliteiten met de voetbalclub en het veld met de korfbalvereniging.

De kleinste club van Nederland werd een soort geuzennaam voor Enkhuizen, dat er niet in slaagde te groeien hoewel de club er alles aan deed om het ledenaantal te vergroten. Mol somt op: ‘Open dagen, proeftrainingen, langs scholen gaan. Maar, voetbal is bekend en bemind. Daar win je het niet van.’

Geen match

De hockeysport en Enkhuizen bleken uiteindelijk geen match. ‘De sport heeft nooit geleefd. Er is geen hockeycultuur. Daar ligt natuurlijk wel de basis. Kinderen sporten omdat hun ouders ook die sport beoefenen. In deze regio zijn te weinig hockeyers. In dit deel van West-Friesland is er meer animo voor andere sporten zoals voetbal, volleybal, handbal en wielrennen. We hebben het met veel enthousiasme geprobeerd. Het is niet gelukt.’

Nadat de ALV had ingestemd met de opheffing wendde Mol zich tot de KNHB over de te volgen procedure. ‘Dat moesten zij ook opzoeken, want de persoon met wie ik sprak had dit de laatste twintig jaar ook niet meegemaakt.’

Foto: WFHC Enkhuizen

Definitief einde

Een aantal kleine dingetjes moet nog worden geregeld en dan behoort WFHC Enkhuizen definitief tot het verleden. ‘Het bord op het sportpark is al weg, maar de website is nog in de lucht.’

Wat blijft zijn de herinneringen aan die kleine club aan de boorden van het IJsselmeer. Mol: ‘Het was heel gezellig langs de lijn. Enkhuizen is niet zo groot, dus iedereen kende elkaar. Het was altijd sappelen, maar dat had zo zijn charme. Het kneuterige maakte het zo leuk.’

Het bericht WFHC Enkhuizen: de kleinste club van Nederland is niet meer verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Pinoké: misschien wel bekendste hockeybeeltenis

Thu, 16 Sep 2021 12:00:00 GMT

De figuur met zijn puntige neus en hoed op is misschien wel de bekendste beeltenis in Nederland hockeyland. Het logo van Pinoké is een illustratie van de bekende houten hoofdpersoon Pinokkio uit het gelijknamige boek van de Italiaan Carlo Collodi. De bijnaam van de club, de Steekneuzen, is een verwijzing naar de puntige neus van Pinokkio.

Maar Pinoké en Pinokkio, hoe zit dat precies? Daarvoor moeten we terug tot vlak na de Tweede Wereldoorlog toen twee Amsterdamse clubs fuseerden tot de huidige hoofdklasser. De Rooms-katholieke studentenhockeyclub O.K. sloeg de handen ineen met de vereniging van Protestants-christelijke stadgenoten.

Deze club speelde haar wedstrijden op het terrein van AMVJ. Als enige voorwaarde aan deze generositeit stelde AMVJ dat de clubnaam van de vereniging zoveel mogelijk afweek van de hunne. Geen afkorting of een clubnaam beginnend met de letter a. Daarop werd besloten de club Pinokkio te noemen.

Bij de fusie werden de namen van O.K. en Pinokkio samengevoegd tot Pinoké, maar bleef de wereldberoemde houten jongen gehandhaafd.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Pinoké: misschien wel bekendste hockeybeeltenis verscheen eerst op Hockey.nl .

Passen en meten bij Roomburg, dat vierde veld voorlopig kan vergeten

Tue, 14 Sep 2021 14:00:00 GMT

Trainingen die duren tot diep in de avond. Teams die alleen uitwedstrijden spelen. En velden die gedeeld worden. Het is passen en meten bij Roomburg, dat nog altijd dolgraag een vierde veld wil. De Leidse club raakte echter verstrikt in een ambtelijke molen, waardoor die uitbreiding ook dit jaar niet doorgaat.

Dat er in maart een ‘nee’ uit de bus rolde tijdens een raadgevend referendum over de herinrichting van het Roomburgerpark – waar de club huist – was al slecht nieuws. Onlangs bleek in de gemeenteraad ook geen meerderheid te zijn voor een van de drie aangedragen alternatieve locaties voor het vurig gewenste vierde veld.

‘In een stad die groeit en waar de vraag naar sport toeneemt merk ik dat juist de oppervlakte aan sport verdampt. De afgelopen jaren zijn er in Leiden achttien sportvelden verdwenen. Als het inwonertal stijgt, moet je als gemeente de voorzieningen op niveau houden. Daarvoor moet je oplossingen bedenken’, zegt voorzitter Bas Pietersen van Roomburg.

Geen oplossing voor de korte termijn

Een oplossing op korte termijn zit er niet in voor club, want de gemeente heeft besloten de beslissing over de aanleg van het vierde veld over de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar heen te tillen, zodat een nieuwe raad zich kan buigen over dit dossier.

De Leidse Hockeyclub Roomburg huist al 65 jaar in het Roomburgerpark, ingeklemd tussen het Rijn-Schiekanaal en een woonwijk. Met 1350 leden, van wie ruim tachtig procent uit de omliggende wijken komt, en drie velden zit de club krap in zijn jas. Volgens de ratio van de KNHB is er te weinig ruimte voor de leden.

Vierde veld in Roomburgerpark

Nadat eerdere verhuisplannen waren afgeketst, kwam er een plan op tafel waarbij het vierde veld in het Roomburgerpark werd aangelegd. Het einde van een periode van vijftien jaar ruimtegebrek leek in zicht. Het plan kreeg de steun van het stadsbestuur, maar een groep omwonenden was minder enthousiast. Verenigd in Vrienden van het Roomburgerpark namen zij het initiatief tot een referendum. In meerderheid stemden de inwoners van Leiden tegen het plan.

Impressie Roomburgerparkleiden.nl. Het plan werd bij het referendum in meerderheid afgewezen.

‘Als sportvereniging moesten wij het plan verdedigen, maar een club is er niet om campagne te voeren. Dat ligt niet in de lijn van het karakter van een sportvereniging. Sport moet verbinden, maar een referendum werkt polariserend. Als bestuur van een vereniging wil je juist zo veel mogelijk mensen gelukkig maken en dat kon nu niet.’

Vervolgens kreeg de plaatselijke sportwethouder de opdracht om met alternatieven te komen. Echter, geen enkele van de drie geopperde opties voor een extra veld voor Roomburg kon in de raad rekenen op een meerderheid. Kortom, de kwestie blijft zich voorlopig voortslepen.

‘In de raad is het besef dat het vierde veld nodig is. Maar er is geen meerderheid te vinden voor een locatie, waardoor zij het besluit voor zich uitschuiven. Hierin kan je de raad wel een gebrek aan leiderschap verwijten. Als we niet uitkijken zijn we er straks al twintig jaar mee bezig’, zegt Pietersen.

Creatief zijn

Roomburg moet voorlopig dus roeien met de riemen die het heeft. ‘We barsten uit onze voegen. Met de beperkte ruimte die we hebben moeten we heel zorgvuldig en strak plannen. Het vereist maximale creativiteit.’

De club werkt, met name bij de jeugd, met teams met een grootte van zeventien spelers. Vanwege het gebrek aan velden, spelen sommige teams alleen uitwedstrijden. Ook de trainingstijden worden tot het maximale uitgerekt. De schema’s zijn aangepast aan de schooltijden waardoor er zo vroeg mogelijk wordt begonnen en er tot 22.30 uur wordt getraind.

‘Onze selectieteams trainen twee keer in de week en dat is minder dan andere clubs, die drie keer in de week trainen’, zegt Pietersen die erop wijst dat teams aanspraak kunnen maken op een voor hen gunstiger tijdstip. ‘We hebben afgesproken dat teams die het meest bijdragen aan het goed draaien van de vereniging voorrang krijgen.’

Soepel en efficiënt

Om de trainingen zo soepel en zo efficiënt mogelijk te laten verlopen, beginnen de teams voor de start van de eigen training al met warmlopen op de inloopstrook op het complex. Afhankelijk van de afspraken tussen de teams kan een team daarna een kwart of een achtste gedeelte van het veld gebruiken om in te slaan.

Ideaal is anders, beseft Pietersen. ‘Ik had het iedereen gegund dat we meer ruimte zouden hebben, maar onze leden zijn veerkrachtig. Roomburg is een gezellige en warme vereniging. Het is een club waar mensen graag komen. We staan er als club goed op.’

Nieuwe leden blijven zich dan ook aanmelden. ‘Je kunt als vereniging niet zeggen dat je geen leden aanneemt, want dan zal je na verloop van tijd als club afsterven. Wij vinden het belangrijk om zoveel mogelijk te voorzien in hockey. Nieuwe leden komen op een lijst, waarna we kijken of wij hen alsnog kunnen plaatsen. Natuurlijk sturen we ook mensen door naar andere verenigingen, maar wij zijn een familieclub en willen dat ook faciliteren. Je kan moeilijk zeggen dat iemand van een gezin wel bij ons kan spelen en de andere gezinsleden niet.’

Het vierde veld is dus op de lange baan geschoven, maar ondertussen bloeit het clubleven sinds tijden wel weer. ‘De afgelopen periode heeft iedereen op de proef gesteld. We waren veel bezig met de buitenwereld en kunnen nu weer aan de slag met de binnenwereld, de club zelf.’

Het bericht Passen en meten bij Roomburg, dat vierde veld voorlopig kan vergeten verscheen eerst op Hockey.nl .

Als Max Verstappen de bocht mist… ligt-ie op dit hockeyveld

Fri, 03 Sep 2021 05:00:00 GMT

Terwijl het leven langzaam maar zeker terugkeert op de clubs, is het de komende dagen doodstil op het complex van Zandvoort. Die stilte zal slechts worden doorbroken door het geronk van de motoren van Formule 1-bolides. Voor het eerst sinds 1985 rijdt de koningsklasse van de autosport weer door de duinen van de Noord-Hollandse badplaats. De komst van het Formule 1-circus heeft een enorme impact op het dorp en daarom gaat de hockeyclub een week lang op slot.

‘De timing is niet ideaal en voor ons niet praktisch’, zegt Patrick Verheij, voorzitter van de Zandvoortsche Hockeyclub. ‘De trainingen op de club waren al begonnen en iedereen stond in de startblokken voor de seizoenstart op 11 september. We hebben gekeken naar ruimte bij omliggende verenigingen, maar ook zij hadden weinig ruimte en uiteindelijk gaat het maar om een week.’

Terugkeer van Formule 1

Zondag gaan de lichten op het circuit van Zandvoort op groen voor een race, die twee jaar geleden werd aangekondigd. Mede door het succes en de populariteit van Max Verstappen keerde de Formule 1 weer terug in Nederland. De Grand Prix stond in eerste instantie gepland voor vorig jaar mei. Het coronavirus gooide roet in het eten waarna de race met een jaar werd uitgesteld en vervolgens ook naar september werd verschoven.

‘We zijn er al twee jaar mee bezig. We wisten dat de komst van de Formule 1 gevolgen zou hebben, maar de daadwerkelijke invulling van de maatregelen was tot vorige week onduidelijk. Dat had te maken met corona, gaat de race door of niet. Twee weken geleden hoorden we dat de race door zou gaan’, zegt Verheij.

Foto: Google Maps

Club onder de rook van het circuit

De hockeyclub ligt hemelsbreed een paar honderd meter van het circuit. Gekscherend kun je zeggen dat als Verstappen zich verremt in de Mastersbocht hij tot stilstand komt op het hoofdveld van de club. ‘Haha, ja we zitten zeer dichtbij. Vanaf het circuit kun je onze velden zien liggen.’

In de afgelopen maanden voerde de club gesprekken met de gemeente en de directie van de Dutch Grand Prix over de gevolgen van de komst van de Formule 1 naar de badplaats. ‘Samen met hen en de andere omliggende verenigingen hebben de scenario’s besproken. Als club hebben we continu open kaart gespeeld en onze wensen en eisen neergelegd. We hebben bedongen dat we onze velden tot afgelopen woensdag konden gebruiken.’

Geen hockey maar fietsen

Daarna ging het complex aan de Duintjesveldweg op slot. Tot en met volgende week donderdag zijn er geen hockeyactiviteiten op de club. Het zandveld is voor de komende dagen omgetoverd tot een fietsenstalling voor zevenduizend fietsen.

‘Toeschouwers worden gestimuleerd om met het openbaar vervoer of de fiets naar het circuit te gaan’, zegt Verheij die wel zijn zorgen heeft geuit over het plaatsen van de fietsrekken op het kunstgrasveld. ‘Als er schade ontstaat aan het veld, heeft dat een grote impact op het hockey in Zandvoort. We hopen dat de maatregelen die zijn getroffen afdoende zijn. Wanneer er toch schade is, wordt dat kosteloos gerepareerd.’

De fietsenstalling op het zandveld van de Zandvoortsche Hockeyclub voor de toeschouwers van de Formule 1-race in de Noord-Hollandse badplaats. Foto: Patrick Verheij

Geen negatieve geluiden

Ondanks dat de komst van de Formule 1 een zware stempel drukt op Zandvoort heeft Verheij nog geen negatieve geluiden gehoord van clubleden. ‘Iedereen weet dat het te maken heeft met de Formule 1. We hebben de leden telkens op de hoogte gehouden en ons best gedaan om zo lang mogelijk hockey aan te bieden.’

Zelf kijkt Verheij uit naar de komende dagen. ‘Ik volg de sport en vind het een mooi spektakel. Ik heb van mijn werkgever vrij gevraagd om er dit weekend bij te kunnen zijn. Woensdag hebben we ons dorp weer terug.’

Het bericht Als Max Verstappen de bocht mist… ligt-ie op dit hockeyveld verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van HIC: met dank aan een Spaanse geestelijke

Mon, 23 Aug 2021 05:00:00 GMT

Je moet goed kijken om te zien welk dier het überhaupt is dat vrolijk op het embleem van HIC staat, dus verklappen we het alvast maar.

Het is een wolf. Een wolf die aan een ketting hangt.

Om dat te verklaren, duiken we de geschiedenisboeken in. HIC, inmiddels uit Amstelveen, werd in 1946 opgericht door het Ignatius College uit Amsterdam. De band met de school werd steeds losser en uiteindelijk zo goed als verbroken, maar de afkorting van de club staat nog altijd voor Hockeyvereniging Ignatius College.

Sint Ignatius, een Spaanse geestelijke en stichter van de orde van de jezuïeten, was een telg van de familie Loyola. Loyola is een verbastering van de Spaanse woorden lobo en olla. Olla betekent pot. Lobo betekent – en daar komt ie – wolf.

Daarom had de familie Loyola een bijzonder familiewapen: twee grijze wolven op een witte achtergrond met een ketel die aan een ketting tussen hen in hangt. Behalve de wolf maakten uiteindelijk ook de kleuren oranje, wit en zwart de sprong van het familiewapen naar het clublogo.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van HIC: met dank aan een Spaanse geestelijke verscheen eerst op Hockey.nl .

Wat doet een zwijn in het clublogo van Holten Rijssen?

Tue, 17 Aug 2021 10:00:00 GMT

De letters ‘HCHR’ in het clublogo zijn nog makkelijk te verklaren, als afkorting van Hockeyclub Holten Rijssen. Hetzelfde geldt voor het getal 1973, het jaartal dat de club uit Overijssel is opgericht. Maar wat heeft een zwijn te maken met een hockeyvereniging?

Al in het oude logo, dat werd gebruikt sinds de oprichting in 1973 tot en met de naamswijziging in 2016 van Holten naar Holten Rijssen, was er een prominente plek weggelegd voor het zwijn. Het embleem was ontworpen door enkele leden, jongens die nogal van carnaval hielden. Het zwijn – in de Achterhoek een keun genoemd – verwijst namelijk naar het carnaval in Holten.

Tijdens dat feest verandert Holten immers in Keunedarp , dialect voor biggendorp. Deze naam heeft historisch gezien te maken met de vele varkensboeren die Holten rijk was. Ook de donkergroene kleur in het logo komt voort uit de agrarische identiteit van het dorp.

Lees meer:

Het bericht Wat doet een zwijn in het clublogo van Holten Rijssen? verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Eemsmond: het zeepaardje en de stick

Fri, 13 Aug 2021 10:00:00 GMT

Wat meteen opvalt, is het zeepaardje in het logo. Naast de gebruikelijke hockeystick en de naam van de club is het diertje het meest in het oog springend in het embleem van de Groningse club.

MuzeeAquarium

Het logo heeft een link met een van de toeristische attracties in Delfzijl, de stad waar de club uit Appingedam in 1974, zeven jaar na de oprichting, naar verhuisde. In deze gemeente is namelijk het MuzeeAquarium gevestigd, dat voorheen ook een zeepaard in het logo gebruikte en waar de dieren te bezichtigen zijn.

Het clublogo van Eemsmond onderging jaren later een restyling. De belangrijkste aanpassing was de hockeystick, die is veranderd van een stick met een lange krul naar een modernere variant, een stick met een korte krul. Overigens komen de kleuren groen en wit in het logo voort uit de vlag van Groningen.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Eemsmond: het zeepaardje en de stick verscheen eerst op Hockey.nl .

Concordia raapt de scherven na verwoestende overstroming

Fri, 30 Jul 2021 10:00:00 GMT

Bijna twee weken geleden trof het noodlot het Roermondse Concordia. De extreem hoge waterstand in Limburg zette het gehele complex onder water. Nu het wassende water is verdwenen en de eerste schoonmaak achter de rug is, is het nu afwachten hoeveel schade het water uiteindelijk heeft aangericht. ‘Onze handen jeuken, maar we kunnen nog niet zoveel doen. We moeten afwachten’, zegt vice-voorzitter Chantal van Eeuwijk-Caspanni.

De overstroming zorgde voor een surrealistische aanblik van sportpark Hammerveld. De velden van Concordia stonden een kleine twee meter onder water en in het clubhuis en de kleedkamers kwam het water een halve meter hoog te staan.

Schoonmaak

Nadat het waterpeil was gezakt en het nog achtergebleven water op het complex was weggepompt kon een eerste grote schoonmaak beginnen. De club kreeg daarbij hulp van een gespecialiseerd schoonmaakbedrijf. ‘Er was meer nodig dan een emmer met sop’, zegt Van Eeuwijk-Caspanni. Vanwege de waterschade konden veel spullen worden weggegooid. Uiteindelijk belandde minimaal dertig kuub aan inventaris van Concordia in de vuilcontainer.

Foto: Chantal van Eeuwijk-Caspanni

‘We gaan ervan uit dat we veel zo niet alles van de elektrische inventaris moeten vervangen. Ook veel keepersspullen en meubilair zijn verloren gegaan. Het heeft allemaal meer dan 24 uur onder water gestaan.’

‘We weten ook niet wat er in het water heeft gezeten. We hebben gehoord dat deels ook rioolwater is meegekomen. In dat geval is gezondheid belangrijker dan dat bijvoorbeeld iemand zijn gezichtsmasker weer kan gebruiken.’

Velden

Met die eerste grote schoonmaak en opruimactie is Concordia er natuurlijk nog niet. Er moet nog heel veel gebeuren op het complex. Zo is de gesteldheid van de velden een serieuze bron van zorg.

‘Wat we op het eerste gezicht kunnen zien, zijn de velden niet egaal. Er zitten kuilen in. Ook heeft de mat op een van de velden losgelaten. De velden worden binnenkort gekeurd’, zegt Van Eeuwijk-Caspanni. De overstroming heeft er ook voor gezorgd dat er slib op de velden is achtergebleven. Dat slib wordt onderzocht door de milieudienst. ‘We willen wel weten of het überhaupt gezond is om op deze velden te spelen.’

Foto: Chantal van Eeuwijk-Caspanni

In het clubhuis en de kleedkamers staan drogers om het vocht uit de ruimtes te onttrekken. ‘We wachten nog op een bouwkundige keuring. Is het veilig genoeg om het clubhuis en de kleedkamers te betreden? Of moeten we de gebouwen afbreken en nieuwe neerzetten?’

Schade nog niet bekend

Het zijn vragen waarop Concordia op dit moment nog niet de antwoorden heeft. ‘De totale schade valt nog niet te berekenen, omdat er nog veel moet gebeuren. Er zal het nodige vervangen moeten worden. Wat we vergoed krijgen en hoe hoog dat bedrag dan is, dat weten we op dit moment niet.’

Foto: Chantal van Eeuwijk-Caspanni

Er is in ieder geval veel geld nodig om de oudste hockeyclub van Limburg, die over drie jaar haar honderdjarig bestaan wil vieren, weer op te bouwen. Hiertoe is een doneeractie gestart. Inmiddels is er al 20.000 euro opgehaald. ‘De donaties komen uit het hele land, zegt Van Eeuwijk-Caspanni. ‘Maar ook ieder clublid draagt zijn steentje bij. Groot of klein. De jeugd is bijvoorbeeld met lege flessenacties begonnen.’

Helpende hand

Ook verenigingen uit de omgeving steken de helpende hand toe. Concordia is met de tennisclub in gesprek om de jeugd op de kunstgrasvelden van de tennisvereniging te laten trainen. Ook wordt gekeken of het mogelijk is om het oude complex van VHC Venlo te gebruiken.

‘We zitten in een situatie waarin we hopen dat alles morgen is opgelost, want we staan klaar om iets te doen. Onze handen jeuken, maar we kunnen nog niet zoveel doen. We moeten afwachten.’

Overzicht van de situatie op het complex van Concordia op 17 juli. Foto: Wim Vaessen

Het bericht Concordia raapt de scherven na verwoestende overstroming verscheen eerst op Hockey.nl .

Wassende water spaart Roermonds Concordia niet

Sat, 17 Jul 2021 14:10:00 GMT

De extreem hoge waterstanden in Limburg hebben ook hockeyclub Concordia getroffen. De velden van de Roermondse club staan een kleine twee meter onder water en in het clubhuis en de kleedkamers staat het water circa een halve meter hoog. ‘Het is surrealistisch. Het terrasmeubilair ligt aan de andere kant van de plas’, zegt Concordia-voorzitter Wim Vaessen.

Sportpark Hammerveld biedt een trieste aanblik zo blijkt uit foto’s op de Facebook-pagina van Concordia. De overvloedige regenval zorgde de afgelopen dagen al voor veel leed in andere delen van Limburg, België en Duitsland.

‘Dat we in Limburg met zulk hoog water zijn geconfronteerd heb ik nog nooit meegemaakt. Het is een drama. Ons tweede huis is nu even niet meer, maar we proberen het beste ervan te maken.’

‘Ik ben geen pessimist. Het is raar, maar we moeten ook proberen te relativeren’, gaat Vaessen verder. ‘Dat onze velden zijn ondergelopen heeft misschien voorkomen dat de nabijgelegen wijk geen natte voeten heeft. En als je op tv de beelden ziet van oudere mensen die met een shovel uit hun huis worden gehaald. Waar praten we dan over?’

Met spanning hield Vaessen de waterstand in de gaten die in de loop van de dag op piekhoogte de stad zou bereiken. De angst voor een overstroming bij Concordia was reëel. De oudste hockeyclub van Limburg, opgericht in 1924, ligt namelijk in een lager gelegen deel tussen de rivieren Roer en Hambeek die verderop uitmonden in de Maas.

Voorzorgsmaatregelen

Op vrijdagochtend hoopte Vaessen nog dat Concordia de dans zou kunnen ontspringen. De club had al voorzorgsmaatregelen genomen door in het clubhuis onder meer meubilair en keepersspullen te verplaatsen naar een hogere plek en de lagere lockers uit te ruimen. Maar ’s avonds tijdens een wandeling zag hij dat het misging.

‘Ik wilde toch even kijken hoe de situatie was, maar toen ik langsliep zag ik uit de dijk naast het complex een kleine waterstroom lopen.’ Vaessen lichtte direct de veiligheidsregio in en rond middernacht werd hij gebeld met de mededeling om naar de club te komen.

Inmiddels stond het water op de oprijlaan richting de club al tot de enkels. Met de mensen van Waterschap Limburg en twee pelotons van Defensie probeerde men te redden wat er te redden viel. Vrachtwagens voerden zand aan voor een nooddijk rondom het clubhuis. Het bleek vergeefs.

Mission impossible

‘We konden niet meer doen dan we hebben gedaan’, concludeert Vaessen. ‘We hebben met zandzakken gesjouwd in de hoop dat het toereikend was, maar het water bleef maar komen. Op een gegeven moment denk je dan ook: het is een mission impossible.’

Zaterdagochtend keerde Vaessen terug naar de club en nam de eerste visuele schade op. ‘Het is surrealistisch. Het terrasmeubilair ligt aan de andere kant van de plas. Het aangelegde nooddijkje is overstroomd, waardoor het clubhuis onder water staat. Op de parkeerplaats staat een auto tot aan zijn buitenspiegels in het water en op de velden is het water gestegen tot ongeveer twintig centimeter onder de lat van het hockeydoel.’

Wachten op zakken waterpeil

De verwachting is dat deze aanblik de komende dagen niet zal veranderen. Het is vooral wachten totdat het waterpeil zakt. Wegpompen van het water heeft op dit moment geen zin, want de waterstand op het complex is even hoog als in de Roer.

Facebook: RHC Concordia

‘Pas als al het water weg is, hebben we meer duidelijkheid over de schade’, zegt Vaessen. ‘Dat hangt mede af wat er zeg maar onder het water vandaan komt. Met het water is waarschijnlijk ook een berg modder en struikgewas van de dijk mee gespoeld. We hebben drie velden, maar die zijn denk ik wel klaar. Een veld begon gisteravond al te bollen vanaf de strafbalstip naar de kop van de cirkel.’

Volgens Vaessen is Concordia vooralsnog de enige club in Limburg die zo is getroffen door het wassende water. Hoewel de precieze schade nog onduidelijk is, lijkt een renovatie van het complex onoverkomelijk. Geluk bij een ongeluk was de club al met de gemeente Roermond in gesprek over veldvernieuwing en verbetering van de accommodatie. ‘Deze zullen letterlijk in een stroomversnelling komen.’

Saamhorigheid

De club moet zien op te krabbelen, de wonden likken en weer vooruitkijken. Het nieuwe hockeyseizoen begint in september. ‘Ik heb niet de illusie dat dan alles is vernieuwd’, zegt Vaessen, die al hulp aangeboden heeft gekregen van andere Limburgse clubs. ‘Als we hulp of een veld nodig hebben dan kunnen we een beroep op hen doen. Dat zijn mooie dingen. De saamhorigheid bij zo’n drama.’

Facebook: RHC Concordia

Het bericht Wassende water spaart Roermonds Concordia niet verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Rapide: het epos Van den vos Reynaerde

Mon, 12 Jul 2021 10:00:00 GMT

Het oog wordt direct getrokken door het afgebeelde dier in het logo. Is het een kangoeroe? En waarnaar is het dier op weg? Met een stok en een fles in de hand? Een grap over een Thé Dansant is dan ook heel snel gemaakt. Het is echter niet wat het lijkt.

Het dier is een vos, de hoofdpersoon in het beroemde epos uit de middeleeuwen, Van den vos Reynaerde . In het heldendicht worden misdragingen van de adel aan de kaak gesteld. Het verhaal is in Hulst gesitueerd, het dorp waar in 1942 Rapide werd opgericht. Hulst heeft dan ook een nauwe relatie met Reynaerde. Dat uit zich onder meer in optochten en voorstellingen.

In de beginjaren had Rapide nog geen logo. Een Engelse club waarmee de vereniging een uitwisselingsverband had wél. Daarop wilde Rapide ook een clublogo. Na beraad kwam er dit embleem uit: Reynaerde, twee hockeysticks en een bal.

Hoe zit dat dan met die wandelstok en fles? En heeft Reynaerde een jurk aan? Het lange gewaad dat Reynaerde draagt, is geen jurk maar een pij . Reynaerde droeg hem op pelgrimstocht ter vergeving van al zijn zonden. Daarom heeft hij ook een wandelstok in de hand en een kleine kruik met water voor onderweg.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Rapide: het epos Van den vos Reynaerde verscheen eerst op Hockey.nl .

Wat doet een palmboom in het clublogo van Kampong?

Fri, 09 Jul 2021 12:00:00 GMT

Af en toe kunnen in Nederland de mussen best van het dak vallen, maar een tropisch oord kunnen we ons landje niet bepaald noemen. Dus een palmboom in het embleem? Dat schreeuwt om een verklaring.

De omnisportvereniging is begin twintigste eeuw opgericht door een aantal voormalig Nederlands-Indiëgangers die in dezelfde wijk in Utrecht woonden. Ze gaven de club de naam Kampong, een Indische benaming voor ‘klein dorp’. Het woord is nog altijd gangbaar voor groepen woningen in de districten, en dan met name op (voormalige) plantages.

In de jaren dertig schreef Lex van Loon, secretaris van het bestuur, in het clubblad een column met de titel: Uit de directiekeet. Hierbij verscheen na een aantal jaren een afbeelding, van medebestuurslid Mart Oomkens. Hij tekende een huisje en een palmboom. Het huisje stond symbool voor de directiekeet, de palmboom voor de kampong. Dertig jaar later besloot het bestuur de columntekening te gebruiken als clublogo.

Lees meer:

Het bericht Wat doet een palmboom in het clublogo van Kampong? verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van IJsseloever: de stadspoort en Gerbrandytoren

Tue, 25 May 2021 11:00:00 GMT

Op het in blauw en rood verdeelde clublogo valt genoeg te zien. Over de naam van de club bestaat geen twijfel. Die staat halfrond afgebeeld onderin het logo. Daarboven zijn twee gekruiste hockeyclubs zichtbaar, met daarboven twee bouwwerken die kenmerkend zijn voor IJsselstein, de stad waar IJsseloever speelt.

In het logo zijn namelijk de stadspoort, IJsselstein kreeg vermoedelijk rond 1310 stadsrechten, en de Gerbrandytoren te zien. Met 372 meter is de toren, ook wel bekend als Zendmast Lopik, het hoogste bouwwerk van Nederland. Daarnaast staat de Gerbrandytoren ook bekend als de grootste kerstboom ter wereld als in december kerstverlichting in de toren wordt opgehangen.

IJsseloever werd op de voorlaatste dag van 1980 opgericht omdat een moeder het te gevaarlijk vond dat haar zoon op de brommer vijftien kilometer verderop moest gaan hockeyen. Over de naam van de club hoefde niet lang te worden nagedacht, want de club kreeg een veld aan de oevers van de ‘gekanaliseerde’ IJssel toegewezen. Ook de clubkleuren werden in een vroeg stadium vastgelegd. Er waren in die tijd namelijk meer kapers op de kust voor de combinatie rood en blauw.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van IJsseloever: de stadspoort en Gerbrandytoren verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van UNO: van welpje naar volwassen leeuw

Wed, 05 May 2021 08:00:00 GMT

Het logo bestaat uit een oranje omrand schild met daarin een, eveneens oranje, leeuwenkop en de tekst hockeyclub UNO. Het woord UNO is aan elkaar geschreven met in de letter N het cijfer 1 afgebeeld. Er zijn twee varianten van het clublogo: de witte variant op het blauwe shirt en de blauwe variant op het witte thuisshirt.

Oude logo

Maar had UNO al niet een logo? Jazeker, maar dit is het nieuwe logo dat onlangs werd onthuld. De Utrechtse club die in 2015 door een aantal ouders werd opgericht vanwege de wachtlijsten voor de jeugd bij clubs uit de regio groeit als kool. UNO krijgt er seniorenteams bij. Dat geeft een nieuwe dynamiek aan de club. Daarom was er vanuit het bestuur de gedachte het clublogo een meer volwassen uitstraling te geven.

Bram Birkhoff, wiens dochter lid is van UNO, ontwierp het nieuwe logo. Daarbij gebruikte hij het oude logo als startpunt. In dat oude logo was een welpje met schaduw afgebeeld met een bal en daarboven de woorden Hockeyclub UNO. Het geheel was in oranje uitgevoerd op een witte achtergrond.

Van welp naar leeuw

Volgens Birkhoff stond het welpje in het oude logo voor de oorsprong van de club als symbool voor de kinderen die beginnen met hockey. Kinderen worden groter dus groeit ook het welpje. Daarom is in het nieuwe logo een leeuw afgebeeld.

Het logoschild is een moderne variant van het oude schild. Het woord UNO staat in het nieuwe logo golvend afgebeeld. De golven staan symbool voor bewegen, voor kinderen die met hockey aan het bewegen zijn. Het woordbeeld UNO bestaat uit één vorm. UNO betekent ook één. In de letter N is dan ook het cijfer 1 te zien. Dat cijfer heeft te maken met waar UNO voor staat als club. Voor het nieuwe logo had het bestuur de koppen bij elkaar gestoken en daaruit kwam het motto ‘Iedereen op 1’.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van UNO: van welpje naar volwassen leeuw verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Ypenburg: vliegtuigmotor met propeller

Tue, 27 Apr 2021 13:00:00 GMT

Behalve de naam van de club en de oranje kleur vallen er nog drie dingen op aan het logo van Ypenburg: de witte hoofdletter Y, de twee gekruiste hockeysticks en een vliegmotor met propeller. Dat laatste is opvallend, wat heeft een vliegmotor met propeller te maken met de hockeysport?

Die link is eigenlijk makkelijk te verklaren. De vliegtuigmotor verwijst naar het voormalige vliegveld Ypenburg. Vanaf de jaren dertig van de vorige eeuw was Ypenburg een vliegveld voor zweefvliegers en later de burgerluchtvaart. In de meidagen van 1940 vond er rondom het vliegveld de Slag om Den Haag plaats met felle gevechten tussen Nederlandse troepen en Duitse parachutisten. Na de Tweede Wereldoorlog was Ypenburg een militaire basis en werden er tot eind jaren vijftig van de vorige eeuw jaarlijks vliegshows georganiseerd. In 1997 maakte het vliegveld plaats voor woningbouw.

De op 31 maart 2005 opgerichte hockeyclub blijft trouw aan het verleden en dat is dus ook terug te vinden in het logo. Het wapen van de vliegbasis Ypenburg had een oranje kleur en er waren drie vliegtuigmotoren met propeller op afgebeeld. Die oranje kleur is verfrist en is niet alleen terug te vinden in het logo van de hockeyclub, maar ook in het tenue. De overgenomen vliegmotor met propeller is binnen de hockeyclub niet de enige link met het luchtvaartverleden van Ypenburg. In het clubhuis hangt een propeller aan de wand en staan er in de zogenoemde chillhoek drie vliegtuigstoelen.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Ypenburg: vliegtuigmotor met propeller verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Schiedam: de molen en de leeuw

Wed, 14 Apr 2021 15:00:00 GMT

Het logo is een schild dat in vier vlakken is verdeeld, waarbij de witte vlakken met de leeuw en de molen het meest in het oog springen. In de zwarte vlakken staan de initialen HCS van de club en het jaartal 1936. Het schild is in zijn geheel goud omrand.

Fusie

Ondanks het jaartal in het logo is de club van recentere datum. In 2016 fuseerden Spirit en Asvion met elkaar tot Schiedam, maar omdat beide fusiepartners stammen uit 1936 wordt dit jaartal in het logo gevoerd.

De molen in het logo staat symbool voor de stad Schiedam, dat namelijk de vijf hoogste molens ter wereld binnen de stadsgrenzen heeft. De leeuw komt niet alleen uit het stadswapen maar ook uit het logo van Asvion. Het schild is een verwijzing naar het logo van de andere fusiepartner, Spirit.

Kleuren

De ontwerpers van het logo van de fusieclub hebben gekozen voor de kleuren zwart en goud. Goud staat voor succes en het hoogst haalbare. Daarnaast moet deze kleur worden gezien als een mengkleur van oranje en geel, waarbij geel afkomstig is van Asvion en oranje van Spirit. De zwarte kleur verwijst naar een inmiddels in onbruik geraakte bijnaam van Schiedam, dat bekend stond als Zwart Nazareth. De met steenkool gestookte jeneverbranderijen zorgde in de stad, dat in de 19de eeuw het centrum van de jenever-industrie was, voor een enorme vervuiling.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Schiedam: de molen en de leeuw verscheen eerst op Hockey.nl .

Lockdown zit levering ‘Tokio-veld’ Athena in de weg

Sat, 10 Apr 2021 05:00:00 GMT

Het is een apart gezicht op Sportpak Voorland in Amsterdam. Bij het betreden van het complex van Athena valt direct de grote zwarte vlakte op. Nee, het is niet de nieuwe kleur van het hoofdveld. Wat je ziet is de ondergrond van de mat die nog moet worden opgeleverd. De toplaag van het veld wordt gefabriceerd in Duitsland, maar de lockdown staat de levering en aanleg van deze toplaag in de weg.

‘Het duurt langer dan gehoopt. Het is wachten totdat de coronamaatregelen worden versoepeld, want alles is klaar om het karwei af te maken’, zegt Bart van Asten, bestuurslid accommodatie en velden van Athena.

Tokio-specificaties

Het veld dat bij de Amsterdamse club komt te liggen is state of the art , een mat zoals die ook tijdens de Olympische Spelen in Tokio wordt gebruikt. Een waterveld ook dat ‘groener’ is. Er hoeft geen slootwater meer te worden gesproeid. Regenwater wordt opgevangen en circulair gebruikt.

De techniek die hiervoor wordt gebruikt is complex en staat eigenlijk nog in de kinderschoenen. Onder het veld zijn holle kratten geplaatst. Deze kratten staan op waterdichte folie. Het regenwater dat door het kunstgras heen sijpelt wordt hierin opgevangen. Het opgeslagen regenwater gaat via cilinders naar een zogeheten ‘shockpad’ onder het waterveld. Daar verdampt het water, wat een verkoelend effect heeft. ‘Het veld ademt zoals een grasveld en er hoeft minder gesproeid te worden’, zegt Van Asten.

Foto: Bart van Asten

Groener klimaat

Het ‘Tokio-veld’ is duurder in aanschaf dan de normale watervelden, maar in de discussie over een groener klimaat is dit voor de gemeente Amsterdam, dat het veld financiert, ook een belangrijk project. Met name voor het waterbeheer in de stad, omdat het regenwater niet in het riool terechtkomt en het veld de hitte in de stad helpt te reduceren.

Vooralsnog wordt vooral het geduld van de club uit Amsterdam-Oost op de proef gesteld. Het uiterst moderne veld werd vorig jaar al opgeleverd. De jongste jeugd van Athena trainde op de nieuwe mat, maar al snel bleek dat het veld niet goed was gelegd. Het was te zacht waardoor blessures konden ontstaan. Afgelopen oktober werd het veld gelicht en een betonnen bak geïnstalleerd. De stabiliteit van de ondergrond waarop de holle kratten staan werd hiermee vergroot.

Lockdown houdt levering tegen

De verwachting was dat het nieuwe veld na de winter in gebruik kon worden genomen. Echter, de hernieuwde lockdown met de daaraan gekoppelde strenge maatregelen en reisrestricties hielden de levering van de ‘Tokio-mat’ tegen.

Foto: Bart van Asten

Het zorgt voor een capaciteitsprobleem bij Athena, dat voorlopig kan beschikken over vier van de in totaal vijf velden. ‘Het vergt veel werk van onze planners, maar er valt altijd een mouw aan te passen. We kijken ook of we kunnen uitwijken naar andere Amsterdamse clubs, zoals wij voorheen ook Diemen hebben gehuisvest.’

Uitstel, maar geen afstel

Van Asten twijfelt niet aan een goede afloop en hoopt dat het nieuwe veld snel kan worden geleverd: ‘Met man en macht wordt er gewerkt om zo snel mogelijk het veld naar Nederland te krijgen. De gemeente heeft er belang bij, maar natuurlijk ook de leverancier. Die wil natuurlijk in de toekomst ook meer van deze velden verkopen. Van uitstel komt zeker geen afstel.’

Het bericht Lockdown zit levering ‘Tokio-veld’ Athena in de weg verscheen eerst op Hockey.nl .

Na aanleg waterkelders mag van Zwolle de zon gaan schijnen

Thu, 08 Apr 2021 11:00:00 GMT

Het was een niet alledaags gezicht op het complex van Zwolle: graafmachines, hijskranen, mannen met helmen op die via een ladder afdaalden in een gigantische bouwput. Nee, er werd geen archeologisch onderzoek gedaan naar de geschiedenis van de Hanzestad. De werklui waren druk in de weer met de aanleg van waterkelders voor de veldbesproeiing.

De afgelopen jaren had de club uit Overijssel problemen met het beregenen van de drie watervelden, vooral in de zomer als de velden vaker moesten worden besproeid. De oorzaak van de problemen lag bij de zuivering en opslag van het uit de grond opgepompte water. De capaciteit van de zuiveringsinstallatie was te klein en de opslag van het gezuiverde water in een andere natuurlijke bron gaf steeds meer problemen waardoor de velden niet genoeg konden worden besproeid.

Situatie verslechterde

‘De situatie verslechterde mettertijd, waardoor we in de zomer problemen hadden’, zegt Peter Vereecken, bestuurslid horeca en facilitaire zaken van Zwolle. ‘Je krijgt dan te maken met een veiligheidsissue. Het veld moet nat genoeg zijn zodat je er een stukje op kan glijden en de bal een bepaalde snelheid heeft. Bovendien slijt de mat ook sneller.’

Foto: Peter Vereecken

Om het probleem te ondervangen gebruikte Zwolle afgelopen seizoen containers als reservoir gevuld met leidingwater. Het was een oplossing waarbij de club zich niet goed bij voelde. ‘Het was heel dubbel. Boeren kregen het advies om in de zomer hun akkers niet te besproeien, terwijl wij leidingwater gebruikten om onze velden nat te maken. Dat is lastig uit te leggen.’

In gesprek met de gemeente

Er moest een oplossing komen. Zwolle ging met de gemeente, eigenaar van de velden, om de tafel zitten. ‘We hebben als club goed contact met de gemeente en hebben dan ook meegedacht over een alternatief. Het is prettig dat met het huidige systeem geen leidingwater meer wordt gebruikt.’

Foto: Peter Vereecken

Grote bouwput

Vorige maand begonnen de werkzaamheden. Op het complex van Zwolle werd uiteindelijk een bouwput gegraven van 2,4 meter diep, acht meter breed en vijftien meter lang. ‘Het was een mooie kuil’, zegt Vereecken. Daarna werden in de bouwput via hijskranen drie waterkelders geplaatst. ‘Het ging allemaal heel snel. Binnen een week was het werk gedaan.’

In het nieuwe systeem wordt uit de grond water opgepompt. Dat water gaat door de zuiveringsinstallatie in het clubgebouw om van daaruit naar de kelders gepompt te worden waarna de velden kunnen worden besproeid.

Meer capaciteit

‘De capaciteit van de zuiveringsinstallatie is verdubbeld naar zevenduizend liter per uur. De waterkelders kunnen zestig kuub water bevatten. Theoretisch is dat genoeg om alle drie de watervelden tien keer per dag te besproeien’, legt Vereecken uit. ‘De installatie is niet mega-innovatief, maar bij elkaar is het wel complex.’

Foto: Peter Vereecken

Trainingen konden doorgaan

Tijdens de werkzaamheden op het complex konden de trainingen, die onder de coronamaatregelen zijn toegestaan, gewoon doorgaan. ‘Het zou zonde zijn geweest als die zouden worden gehinderd door de bouw, maar het verliep allemaal voorspoedig. De twee reservedagen die we hadden ingepland, waren niet nodig.’

In eerste instantie zou er een grote rechthoekige kelder komen met een betonnen deksel die kon worden benut als fundering voor een kinderspeeltoestel, krachthonk of buitenbar. Uit kostenoverwegingen is op het laatste moment gekozen voor drie losse eivormige kelders, waardoor die plannen niet konden worden gerealiseerd.

Foto: Peter Vereecken

Beplanting

‘Dat was een teleurstelling, maar het primaire doel, goede veldberegening, is waar het om ging en dat is nu prima voor elkaar. De losse kelders steken iets boven het maaiveld uit en zijn in een grondwal weggewerkt. Het geheel wordt afgewerkt met beplanting.’

Vereecken is vooral blij dat de problemen met de veldbesproeiing tot het verleden behoren. ‘De installatie draait nu een paar weken tot volle tevredenheid. Door vermindering van pomp- en drukverlies verbruiken we iets minder energie en hebben we een betere bedekking op de velden. We kunnen nu ook in de zomer volop hockeyen en dat is waar het om gaat. Laat die zon nu maar schijnen.’

Het bericht Na aanleg waterkelders mag van Zwolle de zon gaan schijnen verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Culemborg: poppetje met hart symboliseert leden

Wed, 07 Apr 2021 10:00:00 GMT

Het logo van Culemborg is een schild dat is verdeeld in een rood en een wit vlak. Twee ondersteboven geplaatste gekruiste hockeysticks vormen een hart met daarboven een rood-wit gekleurde hockeybal. Verder staat onderin het logo de volledige naam van de club met bovenin de afkorting van de clubnaam in vier letters: CMHC.

Het nieuwe logo van Culemborg.

Het is het nieuwe logo van de club uit het midden van het land. Omdat de tijden veranderen, vond men in Culemborg het belangrijk om met de tijd mee te gaan. Volgens de club is hockey het middel om mensen samen te brengen en te verbinden. ‘Thuis zijn in je club’ is een motto dat Culemborg hoog in het vaandel heeft staan. De club is de plek waar leden de tijd van hun leven beleven en later met plezier op terugkijken.

Het vormt het basisidee voor het nieuwe logo van Culemborg. Een logo met een bijzondere twist zoals de club het omschrijft. Door de sticks om te draaien ontstaat een poppetje en een hart. Het symboliseert de leden zoals ouders, trainers, coaches, vrijwilligers en commissieleden van Culemborg die zich met liefde inzetten om de andere leden de tijd van hun leven te bezorgen.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Culemborg: poppetje met hart symboliseert leden verscheen eerst op Hockey.nl .

Memorabel: de wedstrijd die begon met een strafcorner

Thu, 01 Apr 2021 05:00:00 GMT

Duels die lang in de herinnering blijven, worden niet enkel gespeeld op de Olympische Spelen of een WK, maar net zo goed in de Derde Klasse of de reserve Zevende Klasse. In de serie ‘ Memorabele wedstrijden ’ krijgen zij alsnog de spotlights die ze verdienen. Deze keer MEP Dames 1-HOD Dames 1 uit 2012.

Het mag inmiddels dan wel achtenhalf jaar geleden zijn dat de wedstrijd is gespeeld, nog altijd kan Roel Arnold, coach van HOD Dames 1 in het seizoen 2012/2013, zich er hoofdschuddend over verbazen. ‘Wat er toen gebeurde, heb ik tot op de dag van vandaag niet meer meegemaakt’, zegt hij. ‘Het was zó gek. Ik dacht bij mezelf: je begint een wedstrijd toch niet met een corner?!’

Het begint allemaal op zondag 4 november 2012. In de Eerste Klasse staat een weinig sprankelend affiche op het programma: degradatiekandidaat HOD uit Valkenswaard gaat op bezoek bij titelkandidaat MEP uit Boxtel. Een potje zoals zovelen. Bovendien is het een grauwe dag. De eerste regendruppels dwarrelen al naar beneden. ‘En het veld waarop we moesten hockeyen, wás al niet best’, herinnert Roel zich, met een intonatie in zijn stem die doet vermoeden dat MEP-HOD niet werd gespeeld op een versleten waterveld, maar op kiezelsteentjes in de binnenlanden van India.

Roel Arnold, coach van HOD Dames 1 in het seizoen 2012/2013

Op de plek waar voor rust nog een hockeyveld lag, lag na rust een vijftigmeterbad

Wanneer de wedstrijd eenmaal begonnen is, en MEP zoals verwacht op 1-0 voorsprong is gekomen, begint het harder en harder te regenen. In de rust wordt de vraag opgeworpen of verder hockeyen nog wel zin heeft. ‘Als het aan ons had gelegen, waren we ermee gestopt. Maar de scheidsrechters hadden vastgesteld dat we door konden spelen’, zegt Roel. ‘Bovendien wilde ook de tegenstander niets van stoppen weten. Logisch. Zij hadden ons de eerste helft alle hoeken van het veld laten zien, haha!’

Als beide teams de kleedkamer hebben verlaten, blijkt een nieuwe hoosbui de situatie verder te hebben verslechterd. Op de plek waar voor rust nog een hockeyveld lag, ligt nu een vijftigmeterbad. Er wordt nog wel even doorgespeeld, maar op een gegeven moment rolt de bal echt niet meer. Achttien minuten voor tijd, op het moment dat HOD een strafcorner mag nemen, dirigeren de scheidsrechters de teams naar binnen. Even later, als de regen met bakken uit de hemel blijft komen, wordt de wedstrijd definitief gestaakt.

De KNHB besluit dat het duel drie weken later op vrijdagavond 23 november wordt hervat. Een historisch moment. Voor misschien wel de eerste keer sinds men ontdekte dat je met een stick tegen een bal kunt slaan, begint een wedstrijd met het nemen van een strafcorner. ‘Die week hebben we natuurlijk de hele week op de strafcorner getraind’, zegt Roel. ‘Eerlijk gezegd konden we dat ook wel gebruiken. Ik herinner me nog dat we dat seizoen tegen Basko speelden. We kregen twintig corners. Er ging er niet één in.’

Een foto uit het seizoen 2012/2013 van HOD Dames 1, dat na een bewogen jaar degradeert en afscheid neemt van coach Roel.

Speelster Christel Dekkers is degene op wie de druk komt te liggen. ‘Normaal gesproken trainden we misschien één keer per week op de corner’, zegt ze. ‘En dan niet eens met het hele team. Iemand gaf de bal aan, iemand stopte ‘m, en ik sloeg ‘m op goal. Dat was het eigenlijk wel. Maar nu draaide het heel de week om de corner. Ineens trainde het hele team mee. We wilden namelijk ook scherp op de rebound zijn.’

En dan is het plotseling zover. Ze zijn op vrijdagavond helemaal naar Boxtel gereden, ze hebben nog snel wat rek- en strekoefeningen gedaan en dan neemt Christel haar plek op de kop van de cirkel in. ‘Ik vond het heel spannend. We hadden er veel tijd in gestopt en vervolgens moest ik het gaan doen. Er lag behoorlijk wat druk op me. Ik heb lang in Dames 1 gehockeyd, maar weinig momenten waren de ogen zo op me gericht als toen.’

Dan wordt de bal aangegeven. Het voelt even alsof de olympische finale begonnen is in plaats van een wedstrijdje in de Eerste Klasse. Met haar stick geeft Christel de bal een harde klap. De bal vliegt richting het doel, buiten het bereik van de keepster. Maar toch lijken de vele trainingsuren voor niets te zijn geweest. Het schot spat uiteen op de linkerpaal.

Aan de bal Christel Dekkers van HOD.

Gelukkig voor HOD gebeurt er iets bijzonders. Aangeefster Rebecca Oostveen duikt op bij de paal. Ze weet de bal onder controle te krijgen en speelt snel een teamgenoot in. Die staat zo’n beetje op de doellijn, met in geen velden of wegen een tegenstander te bekennen. Het missen van een kans zo groot als deze blijkt zelfs in de Eerste Klasse onmogelijk. Het wordt zowaar 1-1.

‘Het verschil met de rest van het seizoen was dat de speelsters deze keer veel meer overtuiging hadden dat die corner erin zou gaan’, luidt de verklaring van Roel voor het heroïsche tafereel. ‘Voor ons was de situatie bovendien makkelijker om mee om te gaan dan voor de tegenstander. Zij vreesden natuurlijk dat wij ‘m er meteen in zouden leggen. Ze begonnen aan die wedstrijd met poep in de broek.’

Als de feestvierende speelsters van HOD eindelijk zijn uitgeknuffeld en er met nog achttien minuten op de klok nog lang niets is beslist, is MEP – volgens de verhalen dan – zó in de war dat een doelpunt er voor de titelkandidaat geen moment meer in zat. Al helpt het waarschijnlijk ook niet mee dat HOD met elf man een muur optrekt alsof het geen hockeydoel aan het verdedigen is, maar een fort.

Opvallende climax van het verhaal

Toch blijkt achtenhalf jaar later dat het niet veel had gescheeld of MEP tóch had gewonnen. ‘Ik weet het niet helemaal zeker meer, het is natuurlijk al lang geleden’, zegt aangeefster Rebecca, degene die bij de strafcorner attent reageerde op de rebound bij de paal (1-1). ‘Maar het is zeer goed mogelijk dat de bal toen per ongeluk op mijn voeten kwam.’

Het bericht Memorabel: de wedstrijd die begon met een strafcorner verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Alliance: symbool van verbondenheid

Sat, 13 Mar 2021 11:00:00 GMT

Met grijs, wit en zwart is het logo van hockeyclub Alliance weinig kleurrijk te noemen. De naam van de club staat in sierlijke zwarte aan elkaar geschreven letters op het embleem en is schuin geplaatst over een grijze driehoek met daarin drie witte cirkels die met elkaar vervlochten zijn.

Deze cirkels beelden verbondenheid uit. Ze symboliseren daarmee de naam Alliance, dat Frans is voor ‘bondgenootschap’ en ‘verbintenis’. Het clublogo hangt op deze manier nauw samen met de naam van de club.

Aan de naam van de hockeyclub uit Heemstede ging nog wel enige discussie aan vooraf. Leerling Charles van Rooy van klas 2B van het Triniteitslyceum in Haarlem wilde in 1927 een hockeyclub oprichten. Hij had voor de club al een naam bedacht: Hockeyclub Triniteits College, oftewel H.T.C.. Echter de rector van het lyceum, pater Vlaar, vond het leuk als alle sportclubs van het lyceum dezelfde naam droegen. Hij wilde de hockeyclub net als de schoolvoetbalclub Alliance noemen. Na enige discussie werd een compromis gesloten: H.T.C. Alliance.

Oh ja, nog even over de kleuren. Het zwart en wit komen ook terug in het tenue. In eerste instantie speelde Alliance in een wit shirt en zwarte broek. De hockeybond vroeg de club echter om de outfit aan te passen. Amsterdam speelde namelijk in hetzelfde tenue en dat leidde tot verwarring. Alliance wilde de kleurencombinatie niet loslaten en koos uiteindelijk voor zwart-wit geblokte shirts.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Alliance: symbool van verbondenheid verscheen eerst op Hockey.nl .

Een hart onder de riem voor alle clubs die met verhuisplannen worstelen

Wed, 10 Mar 2021 06:00:00 GMT

Bomen die niet gekapt mogen worden, boze buren die in opstand komen of vleermuissoorten die beschermd blijken te zijn. Voor je het weet beland je als club met verbouw- of verhuisplannen in een hoofdpijndossier van de bovenste plank. Tijd voor een steunbetuiging aan clubs die met de beste bedoelingen iets aan hun ruimtegebrek willen doen, maar onvoorzien over een lange adem blijken te moeten beschikken.

Je zult maar bestuurslid van het arme UNO zijn, een kleine hockeyvereniging uit Utrecht. Heb je je jarenlang hard gemaakt voor een verhuizing naar een groter sportpark, waar genoeg ruimte is om twee hockeyvelden aan te leggen en zodoende eindelijk iets aan de oplopende wachtlijsten te kunnen doen, stuiten de plannen opeens op bezwaar van de Utrechtse Bomenstichting. Voor je het weet sta je te discussiëren over het wel of niet kappen van 96 bomen, helemaal tot aan de Raad van State aan toe.

Een zogenoemde artist’s impression van de nieuwe locatie van UNO. Beeld: Yvo Ruiters – Wearearchitects.

Opeens moet je je als club bezighouden met een referendum

Het is een probleem waartegen meerdere clubs onverwacht aanlopen. Met de beste bedoelingen proberen ze een oplossing te vinden voor hun veldentekort, maar zomaar kunnen ze verstrengeld raken in een doolhof van bezwaarschriften, procedures en andere onvoorziene hordes. Veelal geïnitieerd door bezorgde of boze omwonenden, die soms (terecht) in het gelijk worden gesteld, maar in ieder geval niet zullen rusten tot ze dat gelijk hebben gekregen.

De zoektocht van de ingesloten hockeyvereniging Roomburg naar een oplossing voor hun ruimtegebrek duurt nu bijvoorbeeld al vijftien jaar. Met de plannen van de herinrichting van het omliggende park was de oplossing eindelijk voorhanden, totdat een kleine groep actievoerders met een petitie afdwong dat er de komende Tweede Kamerverkiezingen onder de Leidse bevolking een heus referendum moet worden gehouden. Begin er als club maar aan, om niet alleen je eigen leden, maar ook nog alle stemgerechtigden van de hele stad achter je te krijgen. Opeens moet je als hockeyvereniging een soort campagne voeren, alsof het om een zetel in de gemeenteraad gaat.

Een buurman die bang is voor herrie van doorschietende ballen

Of neem Overbos uit Beverwijk. Die club was van plan het naastgelegen Poppodium te kopen om vervolgens het pand te slopen en op die plek een nieuw clubhuis te bouwen. Alleen: de eigenaar van het Poppodium verkocht het pand uiteindelijk aan heel iemand anders. Moest de club wéér terug naar de tekentafel .

Ook interessant: Gooische. Ideaal leek het plan om een nieuw clubhuis aan te leggen en twee velden een kwartslag te draaien, behalve dan dat de buurman er anders over dacht . Na maandenlang gesteggel ging het bij de Raad van State over het risico op overwaaiend sproeiwater en herrie van doorschietende ballen, compleet met officiële geluidsonderzoeken en ingewikkelde rekenmodules.

(De video die de buurman van Gooische maakte van het overwaaiende sproeiwater)

Dan is de boosdoener weer de Noordse woelmuis

Maar het beste voorbeeld waar je als club met verhuisplannen zowaar tegenaan kunt lopen, is waarschijnlijk dat van De Kraaien . Was het eerst de aanwezigheid van een beschermde vleermuissoort die het kappen van 153 bomen en daarmee de verhuizing verhinderde, bleek vervolgens het grondgebied ook nog te worden bewoond door de Noordse woelmuis: ook een beschermd dier. Precies op het moment dat alle onderzoeken waren afgerond met voor De Kraaien een positieve uitkomst, begon het broedseizoen en moest het kappen wéér een paar maanden worden uitgesteld. Gekapt is er overigens nog steeds niet: nu speelt het stikstofprobleem weer.

Je zou er als club moedeloos van worden. Gelukkig is er soms ook goed nieuws. Nu de Utrechtse hockeyvereniging UNO door de Raad van State in het gelijk is gesteld, zijn onlangs de herinrichtingswerkzaamheden op het sportpark eindelijk van start gegaan. Laat het een motivatie zijn voor al die andere hockeyclubs in Nederland die met eenzelfde soort problematiek worstelen. Hoe lang de weg soms ook zo is: de aanhouder wint.

Het bericht Een hart onder de riem voor alle clubs die met verhuisplannen worstelen verscheen eerst op Hockey.nl .

De verdwenen club: Te Werve

Tue, 09 Mar 2021 16:00:00 GMT

Nederland heeft meer dan driehonderd hockeyclubs. Maar in de rijke historie van onze sport is ook een aantal clubs ter ziele gegaan. Op die verenigingen blikken we in deze serie terug. In aflevering twee reizen we in gedachten naar Rijswijk, waar tot 1998 Te Werve was gevestigd.

Een duiventoren. Een koloniaal landhuis met een groot meer. Een monumentale poort met een lange oprijlaan. Welkom in de idylle van Te Werve. Een verdwenen club op een nog altijd bestaand landgoed.

Het embleem van Te Werve, dat op het shirt werd gedragen.

‘Hoe langer ik er niet meer hockey, hoe meer ik de club ga waarderen.’ Michou van den Houten, nu 55 jaar, liep als meisje al rond op Te Werve. ‘Ik kom er nog steeds. De tennisclub zit nog op dezelfde plek. Verder is er veel veranderd.’

De club van Shell en ‘buitenleden’

Een vreemde eend in de bijt. Dat was Te Werve. En niet alleen door de schilderachtige ligging. Het was geen club waar je zomaar lid van kon worden. En nee, dat kwam niet door een iets te fanatieke ballotagecommissie.

Een plattegrond van Te Werve. Beide hockeyvelden lagen dus een stuk uit elkaar.

‘Te Werve was de club van de Bataafse Petroleum Maatschappij, dat later is opgegaan in Shell, dat hier in de buurt nog steeds zijn Nederlands hoofdkantoor heeft. In mijn tijd mochten in principe alleen werknemers van Shell en hun kinderen lid worden van de club. En met de club bedoel ik niet alleen hockey. Maar ook bijvoorbeeld een rugby-, tennis-, voetbal-, zwemmen- en postzegeltak. Een omni-vereniging, waar je ook hobby’s kon uitvoeren. En waar je als medewerker tegen een vriendelijk tarief kon sporten.’

Eigenlijk was het bijzonder dat Van den Houten hockeyde bij de club die speelde in een wit shirt, met een groene broek/rok. ‘Mijn vader werkte niet bij Shell. Hij speelde wel al jaren bij de voetbalclub van Te Werve, daar was hij ooit voor gevraagd. Dat mocht dus wel. In extreme gevallen was het werken bij Shell geen voorwaarde. Dan werd je ‘buitenlid’ genoemd. Omdat mijn ouders zo actief waren bij Te Werve, mocht ik ook lid worden. Er was een tekort aan meisjes, dat hielp ook wel mee. Maar die ‘Shell-regels’ hadden ook nadelen. Je kon niet zomaar iemand meenemen naar een training. Dat was echt not done .’

Het huishoudelijk beleid van Te Werve.

Over eigen regels gesproken. De belangrijkste wedstrijd op Te Werve vond niet op het hockeyveld plaats. ‘Dat was het Duiventoren Sportbokaal evenement. De opzet was als volgt: alle sporttakken maakten een teams, die elkaars sporten beoefenden. Dat was een week lang een avondvullend programma, met als afsluiter een geweldig feest. Voor ons als hockeyers was dat vrij lastig, omdat deze week altijd in de aanloop naar het nieuwe seizoen plaatsvond. Probeer een betaalde trainer maar eens uit te leggen dat zo’n feestweek toch echt bij je ‘Te Werve-opvoeding’ hoort.’

De ludieke portier

Als Van den Houten naar de club ging, moest ze haar lidmaatschapskaart vooral niet vergeten. ‘Anders werd je bij de poort teruggestuurd door ome Jaap. Dat was de portier. Een ludieke man, die ook erg op zijn strepen kon staan. Want wie je ook was en hoe lang je ook op Te Werve rondliep, die kaart was heilig. Ome Jaap, die ook op het terrein woonde, moest elke dag het complex afsluiten. Hij maakte dan fluitend zijn ronde op de fiets. Vaak konden we ‘m nog wel overhalen om de club nog even open te houden. Dan dronk hijzelf een borreltje mee.’

De portierswoning van ‘Ome Joop’.

Bij een club die niet-alledaags was, hoort ook een bijzonder onderkomen. ‘Wij hadden geen clubhuis, maar een loggia. Een smal, langgerekt gebouwtje met beperkte faciliteiten. We hadden bijvoorbeeld geen keuken. Bij ons kon je alleen een soepje of een tosti klaarmaken. Als iemand bij ons een broodje kroket bestelde, stapte het barpersoneel op de fiets. Bij het landhuis, het algemene clubhuis, stonden de hele dag mensen in de keuken. Zo liepen er ook tientallen tuinmannen rond. Allemaal op kosten van Shell.’

De loggia, het hockey-onderkomen van de omni-club.

De verkoop

Van den Houten vertrok begin jaren negentig bij Te Werve, dat destijds Tweede Klasse speelde. Zij zocht en vond de sportieve uitdaging bij overgangsklasser Klein Zwitserland, een paar kilometer verderop. Al was de contributie daar wel twee keer zo hoog.

In 1998 kwam na een bestaan van 76 jaar een einde aan het verhaal van Te Werve. ‘Dat zat eraan te komen’, zegt Van den Houten met spijt in haar stem. ‘Het aantal leden liep al een tijdje terug, waardoor er incomplete teams ontstonden. Op een gegeven moment besloot Shell het complex te verkopen. Het was simpelweg te duur geworden om het te onderhouden. Vlak voordat ik wegging, hebben we nog met hockeyclub Rijswijk gesproken over een fusie. Dat werd tegengehouden door Shell, omdat het idee van de personeelsvereniging dan zou verdwijnen.’

Dames 1 en heren 1 van Te Werve in 1986. Op de bovenste foto, onderin tweede van links: Michou van den Houten.

Een paar jaar later viel het doek dus alsnog. ‘De meesten leden vertrokken naar Hudito. Naar Delft dus. Ik vermoed omdat daar ruimte was voor volledige teams. In die laatste jaren kwam ik al niet meer zo vaak op Te Werve. Het gemis is pas later gekomen. Ik loop nog wel eens op het landgoed, waar je nog steeds kunt wandelen. Het is teruggeven aan de natuur. Van de sportclubs is alleen de tennisvereniging overgebleven. Het landhuis staat er nog. Dat wordt gebruikt door een evenementenorganisatie en is zeer gewild als trouwlocatie.’

Het hoofdveld in de jaren tachtig. Tevens de cover van het lustrumboek ter ere van het zestigjarig bestaan.

De waterspuwende kikker en het muurtje van de loggia

Wie goed zoekt, kan op het landgoed nog tastbare herinneringen vinden. De waterspuwende kikker uit de hockeyspeeltuin staat nu bij de tennisbaan. ‘Vroeger had-ie een andere kleur groen’, zegt Van der Houten, die voor ons recente foto’s heeft gemaakt op Te Werve. ‘Donkergroener, volgens mij. Als aangeslagen koper.’

Het best verstopte hockeyrestant is toch wel een muurtje van de loggia. ‘Vraag me niet waarom die er nog staat. Maar bijzonder is het wel. Toen ik jaren geleden trouwde, hebben we onze foto’s laten maken op Te Werve. Natuurlijk moest het muurtje er ook op. Het geeft misschien aan dat ik mijn club nooit ben vergeten.’

Het bewuste muurtje anno nu, vastgelegd door Van den Houten.

Geluksvogel

‘Weet je?’, besluit Van den Houten. ‘Ik vind mezelf een geluksvogel. Ik heb mazzel gehad dat ik zoveel jaar in zo’n mooie, vertrouwde en beschermde omgeving rond mocht dwarrelen. Waar we in het weekend en vakanties van ’s ochtends vroeg tot zonsondergang – naast het hockeyen – hutten bouwden, zwommen en vrienden maakten. Wat ik toen niet besefte, weet ik nu wel. Dat het heel bijzonder was, bij ons op Te Werve.’

De kikker die van kleur veranderde, maar wel op het landgoed is gebleven.

Lees ook:
De verdwenen club: Be Fair

Over welke verdwenen club zouden de lezers van hockey.nl beslist meer moeten weten? Stuur dan een mail naar redactie@hockey.nl

Het bericht De verdwenen club: Te Werve verscheen eerst op Hockey.nl .

Pinoké door corona in financieel zwaar weer: anderhalve ton schuld

Thu, 04 Mar 2021 06:00:00 GMT

Het bestuur van Pinoké luidt de noodklok. De coronacrisis heeft grote impact op de financiële situatie van de club. De cijfers van de eerste seizoenshelft laten een fors verlies van ongeveer 150.000 euro zien. Het verwachte verlies aan het einde van het seizoen bedraagt drie ton. ‘Ik maak me geen zorgen over de toekomst van de club, maar dit is wel echt een probleem’, stelt voorzitter Astrid Ventevogel.

De twee jaar zittende voorzitter van Pinoké geeft aan dat haar club aan het begin van het seizoen de begroting op orde had. ‘We waren een financieel gezonde vereniging met ambitieuze plannen, maar niet buitensporig’, zegt Ventevogel. ‘Heel veel leningen waren terugbetaald. Juist daarom is deze situatie dood- en doodzonde.’

Gebrek aan horeca-inkomsten

Het verlies is volgens Ventevogel direct toe te schrijven aan het gebrek aan inkomsten uit de horeca. Voor de club uit het Amsterdamse Bos zijn de ‘derde helft’ en de befaamde Thé Dansants namelijk belangrijke inkomstenbronnen. ‘In normale tijden betalen wij de horeca-kosten en het onderhoud aan het complex van de baropbrengst’, schetst de voorzitter. ‘Dan is het onderaan de streep ‘nul’ en hebben we het hele complex betaald. Nu lopen de kosten door, terwijl er al bijna een jaar geen baropbrengsten zijn.’

De club heeft het afgelopen jaar zoveel mogelijk gestuurd op het terugschroeven van de kosten, zoals schoonmaak, inkoop en personeel. Het flexibele personeel wordt al een jaar niet meer ingezet en overheidssubsidies zoals NOW, Taso en TVL zijn aangevraagd en ontvangen, zo valt te lezen op de clubsite .

Omgerekend 200 euro per lid

Pinoké informeerde haar leden op 16 februari 2021 via de clubsite over de huidige financiële situatie. ‘Ik denk dat het oplossen van dit probleem begint bij de erkenning’, stelt de voorzitter over de openheid van zaken bij de club. ‘Toen was het probleem al groot, maar dat is nu na ruim twee weken alleen nog maar groter geworden. Het clubhuis is nog altijd dicht. Je kan het schuldbedrag na verloop van tijd gewoon vermenigvuldigen’, zegt Ventevogel met een zucht.

Pinoké-voorzitter Astrid Ventevogel. Foto: Willem Vernes

Het bestuur heeft de seniorenleden afgelopen zomer een voorstel gedaan voor gedeeltelijke teruggave van contributie, mits er minder wordt gehockeyd. Daardoor kan het verlies nog verder oplopen dan de – met een gesloten clubhuis – verwachte 300.000 euro.

Om hoeveel geld het precies gaat, is afhankelijk van het aantal leden dat de contributie daadwerkelijk terugvraagt. Op dit moment verwacht Pinoké dit seizoen omgerekend 200 euro per lid verlies te draaien.

Sponsor financiert vaandelteams

Terwijl de schulden zich opstapelen, draait de club sportief gezien als een trein. De dames staan in de Hoofdklasse op een vijfde plek en de mannen hebben met een tweede plaats in de Tulp Hoofdklasse Heren virtueel al een playoff-plek te pakken . Dat doen beide ploegen met een selectie waarbij spelers EK’s, WK’s en Olympische Spelen achter hun naam hebben staan. Hockeyers die door Pinoké worden betaald.

Pinoké-coach Jesse Mahieu. Foto: Willem Vernes

Hoe valt dat te rijmen in de financiële situatie waarin de club verkeerd? ‘Het is een lastige situatie’, erkent Jesse Mahieu. De coach van de mannen wijst naar de contractuele verplichting. ‘Die moeten we linksom of rechtsom nakomen. We kunnen niet ineens contracten gaan doorscheuren. Er is veel overleg met het bestuur over hoe we het beste met deze situatie om kunnen gaan.’

Mahieu stippelt het belang van de prestaties van Heren 1 aan. ‘Hoe beter wij presteren, hoe meer mensen naar de livestreams kijken’, zegt de coach. ‘Er is dit jaar een reële kans om aan te sluiten bij de top, dat ziet de club ook. Soms moet je tegen de stroom in roeien om ergens te komen. Dat is eigenwijs, maar ik denk dat het ook iets moois heeft.’

Pinoké-voorzitter Astrid Ventevogel. Foto: Willem Vernes

Ventevogel geeft aan dat ze wat betreft tophockey in een ‘brugfunctie’ zit als voorzitter. ‘Ik zorg bij topsport dat ze de club niet vergeten en vice versa’, legt Ventevogel uit. ‘We hebben gevraagd of beide ploegen water bij de wijn wilden doen en dat doen ze in de vorm van activiteiten.’ Dat hoeft wat de voorzitter betreft niet met een salariskorting. ‘De hockeyers leven van dat geld. En laten we wel wezen: het zijn geen topsalarissen zoals in het voetbal.’

De salarissen van de selectiespelers worden bovendien betaalt door sponsorbijdragen en zijn dus niet bedoeld om het financiële gat met de horeca te dichten, zo legt Ventevogel uit. ‘Dat zijn twee verschillende potjes. Sponsors betalen voor exposure. De sponsors krijgen waar ze voor betalen.’

Pinoké doet beroep op haar leden

Het bestuur vraagt haar leden om mee te denken aan goede ideeën om geld te genereren. Daarnaast kunnen leden een donatie van 200 euro overmaken. Ventevogel: ‘We gaan dat onze leden niet verplichten, want ook zij zijn getroffen door de coronacrisis.’

Het clubhuis van Pinoké zit al maanden op slot. Foto: Willem Vernes

Toch doet de voorzitter een beroep op de leden van Pinoké. ‘Kijk, de club is van iedereen. Ik vergelijk het maar even met een start-up, iedereen is aandeelhouder. Er zijn al best een hoop leden die 200 euro hebben overgemaakt. Ik heb zelf als spelend lid ook gedoneerd. Ik zie de zon langzaam achter de wolken verschijnen, maar we zijn er nog niet. Er zijn al wel mooie initiatieven gestart.’

Doggydas en clinics

Zo heeft Dames 1 de doggydas geïntroduceerd. ‘Dat zijn sjaaltjes voor honden’, verduidelijk speelster Josephine Murray. ‘Dat was echt heel leuk en de verkoop liep hartstikke goed. Toen er nog publiek bij de wedstrijden mocht zijn, liepen er allemaal hondjes met blauwe sjaaltjes rond.’

Verder hebben de hockeysters van Dames 1 sponsortruien voor de club geregeld. Beide vaandelteams geven gratis trainingen en clinics aan de jeugd. Mahieu: ‘Iedereen is bereid om een stapje extra te zetten om de club te helpen. Laten we hopen dat we snel weer met z’n allen op de club mogen zijn.’

Het bericht Pinoké door corona in financieel zwaar weer: anderhalve ton schuld verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Phoenix: de blauw gekleurde feniks met kroon

Fri, 26 Feb 2021 09:00:00 GMT

Een blauw gekleurde vogel met een gouden kroon. Dat is in het kort de omschrijving van het clublogo van SV Phoenix. In het embleem zijn geen verwijzingen naar de hockeysport te vinden. Dat komt omdat de club in 1884 in eerste instantie werd opgericht als cricketvereniging. In 1964 sloot Phoenix zich aan bij de KNHB.

De vogel in het embleem is een feniks. Het belichaamt de wederopstanding, hoewel de club sinds de oprichting nooit is verdwenen en opgestaan, zoals de feniks uit de as herrees. De blauwe kleur van de feniks verraadt de Rooms Katholieke achtergrond van Phoenix. Het waren namelijk Jezuïeten die de club aan het einde van de negentiende eeuw oprichtte. De kleur van de feniks in het clubembleem is afgeleid van de blauwe kleur van de cape van de maagd Maria.

De gouden kroon is het gevolg van een koninklijke onderscheiding. Bij het 125-jarige bestaan van de club in 2009 kreeg Phoenix van toenmalig koningin Beatrix de Koninklijke Erepenning. De op na hoogste onderscheiding. De club kwam niet aanmerking voor het predicaat ‘koninklijk’, omdat de vereniging is aangesloten bij de KNHB en de hockeybond al die status bezit.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Phoenix: de blauw gekleurde feniks met kroon verscheen eerst op Hockey.nl .

Clubs Midden-Brabant maken samen einde aan ronselpraktijken

Thu, 25 Feb 2021 06:00:00 GMT

Het behouden van toptalenten voor de regio en een einde maken aan ronselpraktijken. Met deze intenties hebben onlangs elf clubs uit Midden-Brabant hun handtekening gezet onder een convenant. Daarin staat hoe clubs moeten handelen om talenten van andere clubs binnen de regio aan te trekken.

‘Het is een goed signaal. We moeten open willen en durven communiceren’, zegt voorzitter Harold de Baar van Berkel-Enschot over het convenant. ‘Ronselen is niet de bedoeling. We willen ongewenst leuren door ouders die met hun kinderen de clubs afgaan voorkomen. We willen elkaar niet het gevoel geven dat we spelers bij elkaar weghalen.’

Heet hangijzer

Het onderwerp is een heet hangijzer. Het leidde eerder al tot scheve gezichten en onderling onbegrip. Zo werden twee speelsters van Baarle via de achterdeur benaderd. ‘Dat is niet netjes gegaan’, zegt Dennis Stegeman, secretaris van de jongste club binnen de regio.

Duel om de bal tijdens Tilburg JA1-Rotterdam JA1. Foto: Renske van Vugt

‘Ik ben zelf coach van de meiden. Zij zijn wel de betere speelsters van het team, maar zouden na een overstap niet in het eerstelijnsteam komen. Ik denk niet dat ze erbij gebaat zijn als ze naar een andere club gaan om in de MC6 of MC7 te gaan spelen. Dat leidt tot teleurstelling en daar heeft geen enkele club iets aan. Is een speler een enorm talent dan zullen wij hem of haar met trots en met een grote strik afleveren bij een andere club.’

Rechtstreeks benaderen van spelers

Baarle stond niet alleen, ook spelers van Goirle en Hilvarenbeek werden rechtstreeks benaderd door andere clubs. Het werd tijd om aan te bel te trekken en het onderwerp op de agenda van het regio-overleg te zetten. ‘We zijn op onze strepen gaan staan’, zegt Stegeman, die daarmee met Baarle aan de basis lag van het toptalentenconvenant .

Naast Baarle, Goirle en Hilvarenbeek zetten ook de andere clubs uit het regio-overleg Midden-Brabant, Tilburg, Were Di, SHOT, HOCO, DES, Berkel-Enschot, Liberty en Udenhout, hun handtekening onder het akkoord dat moet leiden tot wederzijds vertrouwen en voorkomen van misstanden. De clubs delen sinds 2019 in het regio-overleg al kennis en ervaringen op technisch en organisatorisch vlak.

Wat is een toptalent?

Belangrijk bij het opstellen van de afspraken was het definiëren van toptalent. Want hoe bepaal je nu of een speler, in wie je interesse hebt, wel of geen talent is? Om eindeloze discussies te voorkomen kwamen de clubs tot de volgende omschrijving: een talent is iemand die bij de nieuwe club, die in een hogere klasse speelt, bij de beste zes spelers/speelsters van het betreffende eerste team behoort.

De wedstrijd tussen Deventer JB1 en Tilburg JB1. Foto: Paulien Menzel

Vervolgens wordt in het convenant beschreven hoe zo’n talent moet worden benaderd. Als een club denkt dat een bepaalde speler een meerwaarde is voor het eerstelijnsteam, dan melden ze dit bij de technische commissie van de betreffende club. Deze TC gaat in gesprek met de speler om te vragen hoe hij of zij tegenover een overstap staat. Met de begeleiding van de technische commissie en de mogelijkheid voor een terugkeer naar de oude club – indien het talent tijdens de proeftrainingen niet goed genoeg wordt bevonden – hopen de verenigingen het verloop in goede banen te leiden.

Talenten voor de regio behouden

‘We willen met respect met elkaar omgaan. Het was een soort landjepik. Nu zijn we open en transparant naar elkaar toe en willen we de talenten uit de regio ook in de regio houden’, zegt Marcel van de Rande, voorzitter van Tilburg en in 2019 initiatiefnemer van het regio-overleg.

‘In de voetbalwereld is het gebruikelijk om als clubs samen te werken. Toen ik in de hockeywereld kwam, viel mij op dat iedere club met oogkleppen op bestuurde. Als we ons allemaal om de eigen club bekommeren, dan blijven we concurrenten. We willen dat de sport groter wordt, dat kinderen kiezen voor hockey in plaats van voetbal’, zegt Van de Rande die een verleden heeft als commercieel manager bij voetbalclub Willem II.

Regelmatig om de tafel

De clubs uit de regio praten regelmatig met elkaar. Niet alleen over verschillende samenwerkingsmogelijkheden, maar staan de clubs elkaar ook bij met adviezen zoals bijvoorbeeld op het gebied van vrijwilligers en sponsorwerving. ‘Zo hoeft niet iedere club het wiel opnieuw uit te vinden. Er zijn tien andere clubs die met je mee willen denken’, zegt De Baar.

Meisjes B1 van HOCO tijdens een training. Foto: Orange Pictures/Ron van Dijk

Ook voor praktische zaken kunnen clubs bij elkaar aankloppen. Baarle beschikt pas vanaf maart over een eigen veld, maar sinds de oprichting maakt de club voor wedstrijden op zaterdagen gebruik van de velden van SHOT, dat op die dag veldcapaciteit over heeft. ‘Samen sta je sterk’, zegt Stegeman. ‘Zeker als kleine club kunnen we leren van de grote clubs, omdat wij nog een stuk ervaring missen.’

Elkaar versterken

Inmiddels heeft Gilze-Rijen zich als twaalfde club aangesloten bij het regio-overleg. ‘Ik heb niet het gevoel dat met twaalf clubs het maximum is bereikt’, zegt De Baar. ‘Door een goede agenda met onderwerpen op te stellen, blijft het behapbaar. Het gaat om zenden en ontvangen. De clubs moeten er allemaal wijzer van worden. We zijn allemaal gebaat bij sterke clubs en hebben elkaar nodig een sterke competitie te krijgen. Door het overleg zijn de lijntjes kort. Als er iets is, kunnen we direct contact met elkaar opnemen. Per saldo moet elke club er beter van worden.’

Het bericht Clubs Midden-Brabant maken samen einde aan ronselpraktijken verscheen eerst op Hockey.nl .

Clubs niet in acuut gevaar, maar KNHB maakt zich wel zorgen

Fri, 19 Feb 2021 16:00:00 GMT

Net als andere hockeyclubs zucht Evergreen uit Maassluis onder de corona-pandemie. Een groot deel van de inkomsten is weggevallen, terwijl de vaste lasten zijn gebleven. Om te voorkomen dat de club in financiële problemen komt, werd bij de gemeente aangeklopt om de betaling van de huur uit te stellen naar oktober. Volgens de KNHB is het water de hockeyclubs nog niet tot aan de lippen gestegen, maar, voegt Karin van Willigen, manager Financiën en Bedrijfsvoering van de bond er meteen aan toe: ‘We maken ons wel zorgen.’

Al bijna een jaar wordt er van de clubs veel uithoudingsvermogen en creativiteit gevraagd. De maatregelen om het coronavirus te beteugelen trekken een zware wissel op de verenigingen. Met uitzondering van de Hoofdklasse liggen alle competities stil. De jeugd mag trainen en onderling wedstrijden spelen op de eigen club. Senioren trainen alleen in tweetallen en mogen geen wedstrijden spelen, ook niet onder elkaar. Het clubleven ligt zo goed als stil en dat wordt gevoeld door de clubs.

Evergreen

Bijvoorbeeld bij Evergreen uit Maassluis dat zo’n 380 leden telt. ‘Als club heb je drie inkomsten: contributie, bar en sponsoren. Als een van de drie wegvalt, zoals de barinkomsten, geeft dat een flinke klap. De baromzet hebben we letterlijk begroot op nul euro’, legt voorzitter Jasper van Blitterswijk uit.

De club, die de afgelopen jaren door de verbouwing van het clubhuis en de aanleg van het waterveld de eigen reserves zag slinken, wilde dit seizoen een zaaltoeslag innen bovenop de contributie, maar zag daarvan af toen duidelijk werd dat er niet in de zaal werd gespeeld. ‘Maar we zijn wel op het veld doorgegaan. In december, januari en februari gingen de lichtmasten al om vijf uur aan. Dat gebeurde normaal gesproken nooit. We kregen minder contributie binnen, maar hadden wel meer kosten. Dat loopt aardig op. We zagen het al aankomen, vandaar dat we bij de gemeente hebben aangeklopt.’

Liquiditeitsproblemen

Evergreen heeft inmiddels van de gemeente de mondelinge toezegging van huuruitstel tot oktober. Het moet voorkomen dat de club in liquiditeitsproblemen komt. ‘De huur is de grootste uitgavenpost. Op zich zijn we als club financieel gezond. We schrijven nog steeds zwarte cijfers, maar met het uitstel hebben we nu een ruime marge’, zegt Van Blitterswijk die hoopt dat tegen die tijd de coronamaatregelen zijn versoepeld. ‘Ik hoop dan dat de senioren kunnen starten en de bar weer open kan. Dat is voor ons de grootste inkomstenbron.’

Om de financiële gevolgen van de coronamaatregelen op te vangen kunnen de clubs een beroep doen op verschillende overheidsregelingen. De hockeybond helpt de clubs hun weg te vinden in het woud van steunpakketten die er zijn. Met TASO, TVS, NOW, TVL en SWS vliegen de afkortingen van de regelingen de verenigingen om te oren.

‘De regelingen die er zijn, zijn niet verkeerd’, zegt Van Willigen. ‘Maar je moet je erin verdiepen. Het is complex. Er worden echt nieuwe dingen van de bestuurders van verenigingen gevraagd. Daarin proberen wij hen zo veel mogelijk te ondersteunen. Wij adviseren de clubs ook: vraag waar dat past op alle gebieden compensatie aan.’

Dat advies volgde Evergreen ook op. Naast uitstel van de huur maakt de club uit Maassluis gebruik van de steunpakketten om de coronaperiode financieel te overleven. ‘De steun die voor ons van toepassing was, hebben we aangevraagd. We hebben de goede stappen genomen, dus ik denk wel dat het goed komt. Daarnaast hebben we aan de leden gevraagd of ze iets extra’s kunnen missen en zijn we op zoek naar sponsoren.’

Wat past bij de situatie

Elke club moet afzonderlijk kijken welke regelingen en mogelijkheden het best bij de specifieke situatie van de betreffende club past. Van Willigen geeft een voorbeeld: ‘Als een club huur voor de accommodatie betaalt, dan kan de club aanspraak maken op de TVS. Heeft een club een eigen accommodatie met hypotheek dan kom je als club voor de TVL in aanmerking. Het totale pakket aan voorzieningen is breed en goed georganiseerd. En, er zit nog wel wat geld in de verschillende potjes.’

Indien clubs met vragen zitten over overheidssteun, is de website van de KNHB een goed startpunt . De bond heeft alle regelingen op een rij gezet. Er is een sectie met veelgestelde vragen en een tool, ontwikkeld door NOC*NSF in samenwerking met de sportbonden , die helder maakt voor welke regelingen een club in aanmerking komt.

Contact opnemen

‘Als een club ergens niet uitkomt, dan kunnen ze allereerst contact opnemen met hun accountmanager. Deze collega’s kunnen generiek een heleboel vragen beantwoorden. Zijn er dan specifieke gevallen dan hebben we de kennis in huis om een antwoord te vinden. Natuurlijk zullen er ongetwijfeld vragen zijn waar wij niet direct een antwoord op hebben, omdat wij soms ook worden verrast door ontwikkelingen en regelingen. Wij gaan dan vanzelfsprekend ons stinkende best doen om die vragen alsnog te beantwoorden.’

De coronacrisis raakt de kleinere clubs niet harder dan de grote verenigingen, constateert Van Willigen. ‘Waar clubs ontzettend veel last van hebben, is het gesloten clubhuis. Dat is voor bijvoorbeeld Kampong net zo’n groot probleem als voor Evergreen. Alleen de omzet van het clubhuis van Kampong is natuurlijk anders dan van Evergreen. De bedragen zijn anders, maar verenigingen kunnen naar rato allemaal van dezelfde soort regelingen gebruikmaken.’

Keten in stand houden

Van Willigen stipt daarbij wel een belangrijk punt aan. ‘We blijven de clubs erop attenderen allereerst aan hun betalingsverplichtingen te voldoen, zoals wij dat ook als bond moeten doen. Zo houden we met elkaar de keten met elkaar in stand. Dus leden blijven dan contributie betalen, verenigingen betalen de afdracht aan de bond en de bond betaalt op haar beurt weer haar afdrachten, denk bijvoorbeeld aan NOC*NSF. Door deze keten in stand te houden, houden we samen de sport overeind. De regelingen vanuit de overheid dienen ertoe om waar nodig te ondersteunen in het doen van de betalingen.’

WEESP – Ook de velden van de MHC WEESP zijn afgesloten ivm Coronavirus. .. Het paard van de buren laat zichzelf uit. COPYRIGHT KOEN SUYK

Ondanks de coronazorgen is de grote paniek nog niet uitgebroken onder de clubs, constateert Van Willigen. ‘Dat valt op dit moment mee. De besturen van de hockeyclubs hebben het over het algemeen goed op orde. Er zijn echt wel clubs die problemen hebben en er zijn clubs die door deze crisis geconfronteerd worden met zaken die ze onbewust niet goed geregeld hebben, maar er zijn ook clubs die geïnvesteerd hebben in een gezonde financiële huishouding. Er zijn sporten waar de problemen nog groter zijn.’

Er zijn wel zorgen

‘Op dit moment hebben we nog niet te horen gekregen dat het water de verenigingen tot aan de lippen is gestegen. We maken ons echter wel zorgen. De tijd zal het leren of de huidige regelingen afdoende zijn. Hoe langer deze situatie duurt, hoe lastiger het wordt. Je kan als club nog zo gezond zijn, er komt een moment dat je het niet meer kan dragen. Daarom hebben wij sinds het begin van de coronacrisis veelvuldig contact met NOC*NSF en VWS en doen we er alles aan om knelpunten te voorkomen en waar mogelijk invloed uit te oefenen op de totstandkoming van de regelingen’, zegt Van Willigen.

Het bericht Clubs niet in acuut gevaar, maar KNHB maakt zich wel zorgen verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Tilburg: de eekhoorn uit het bos

Wed, 17 Feb 2021 11:00:00 GMT

Achter de eekhoorn in het embleem van Tilburg schuilt een bijzondere anekdote.

Tilburg ligt idyllisch gelegen in De Oude Warande, een van de weinige intact gebleven sterrenbossen van Nederland. Een sterrenbos is een bos waarin vanuit een centraal punt een aantal lanen, acht in dit geval, naar de hoeken en de buitenranden lopen.

Tussen 1932 en 1973 lag ook de Tilburgse dierentuin in De Oude Warande. Na de sluiting daarvan werden alle dieren verkocht. Het verhaal doet de ronde dat tijdens de verhuizing de kist met Siberische eekhoorns is gevallen, waarna de diertjes konden ontsnappen en het bos zijn ingevlucht.

Feit is in ieder geval dat de Siberische eekhoorn nog altijd in De Oude Warande leeft. Als er niet al te veel mensen aanwezig zijn, kun je ze op de club zien rondhuppelen. Het is de reden waarom Tilburg de Siberische eekhoorn, te herkennen aan zijn bruingrijze vacht, in het logo heeft opgenomen.

De donkerblauwe vorm achter de eekhoorn stelt een klaverblad voor, gebaseerd ook weer op het bos. De sterren bovenin hebben een dubbele betekenis. Enerzijds hebben ook zij natuurlijk te maken het bos, het sterrenbos. Anderzijds verwijzen ze symbolisch naar de sterren die bij Tilburg hockeyen. Alles bij elkaar opgeteld straalt het logo uit waar de club voor staat: topsport, maar ook ontspannen en recreatief hockeyen in een natuurrijke omgeving.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Tilburg: de eekhoorn uit het bos verscheen eerst op Hockey.nl .

De verdwenen club: Be Fair

Mon, 15 Feb 2021 16:00:00 GMT

Nederland heeft meer dan driehonderd hockeyclubs. Maar in de rijke historie van onze sport is ook een aantal clubs ter ziele gegaan. En op die verenigingen blikken we in deze serie terug. We slaan af in Hilversum, waar in 1994 Be Fair ophield te bestaan. Een club van de kerk én met misschien wel de best verzorgde grasmat van het Gooi.

‘Ik kom mijn hele leven al op Be Fair.’ Het woord is aan Annette Kappelle-ten Herkel, 62 jaar. Erelid van de voormalige Gooise club. Opvallend: Kappelle praat in de tegenwoordige tijd. Alsof Be Fair nooit verdwenen is. En voor haar gevoel is dat ook niet zo.

‘Natuurlijk veranderde in 1994 veel. Nieuwe naam, andere samenstelling, andere kleuren. Maar de hockeyclub bleef gewoon de hockeyclub. Het gevoel veranderde niet.’

Annette Kappelle (tweede van rechts) als jeugdlid van Be Fair.

Jaar van Kok, Senna en Borsato

Het was het jaar van het eerste kabinet-Kok. Van de voltooiing van de Kanaaltunnel. Van de dood van Formule 1-legende Ayrton Senna. Van Marco Borsato’s Dromen zijn bedrog. En het jaar waarin Be Fair samenging met plaatsgenoot Kameleon. De nieuwe club werd ’t Spandersbosch genoemd. De locatie bleef hetzelfde, voor de Be Fair-leden dan. Kameleon stak over naar de voormalige zandafgraving, waar Be Fair al sinds 1922 speelde.

Kappelles Be Fair-historie begint in de jaren vijftig. ‘Mijn ouders speelden er allebei en als kinderen gingen we mee. Ik denk dat we allemaal borstvoeding hebben gekregen op de club. Van origine zijn we een katholieke club. Op het hek bij de ingang stond R.K. S.V. Be-Fair. De Rooms-Katholieke Sport Vereniging, officieel met een streepje in de naam dus. Maar of dat katholieke echt uitmaakte? Als niet-katholiek was je, in mijn tijd, ook welkom. Maar voor die tijd zijn er om die reden ook leden afgewezen en daardoor naar Kameleon gingen.’

‘Wel maakte de pastoor van Hilversum ook onderdeel uit van het bestuur. Hij zegende het veld ook in voor het seizoen. Daarna ging het andere alcoholische water er achteraan, want dat vond hij ook wel lekker. De beste man heeft mij en mijn man later nog getrouwd.’

Een bestuursfoto uit 1962. Met inderdaad daarop – voorzien van witte kraag – pastoor Bos.

Grote gezinnen

Als katholieke club was er een voordeel. ‘Er waren veel grote gezinnen. Vijf of zes kinderen per gezin was heel normaal. De teams vulden zich daardoor vrij gemakkelijk. Be Fair was ook een club van de middenstanders en ondernemers. Vaak bedrijven in het dorp of de regio, die bij velen bekend waren.’

‘Zo had iedere Hilversumse club min of meer een eigen doelgroep. Hockeyclub Hilversum was van oudsher een vereniging van de artsen, advocaten en notarissen. Zeg maar, de notabelen uit het dorp. Kameleon, waar gemiddeld meer journalisten speelden, was bijvoorbeeld weer wat alternatiever.’

Het embleem van Be Fair. Met het streepje.

Clubheld ‘Meneer Vrolijks’

Op Be Fair hebben oud-internationals Tom van ’t Hek en Kik Thole hun eerste hockeypassen gezet. Maar de onbetwiste clubheld was Willem Vrolijks. ‘De groundsman van Be Fair’, verduidelijkt Kappelle. ‘Wij waren als gezin vaak op de club, maar meneer Vrolijks? Die was er echt altijd. Daardoor was hij een fenomeen. Zelfs tegenstanders kenden hem bij naam. Hij woonde ook met zijn gezin letterlijk naast de club. Hun huis, op de foto links, zat aan het clubhuis vast. Vanuit de keuken van de club kon je zo, als de deur open was, bij hem naar binnen.’

‘Meneer Vrolijks – ik zei nooit Willem – was beroemd om de gezelligheid aan de bar, de hardgekookte eieren op de maandagavond en de lekkere maaltijden die zijn vrouw Wil op tafel zette. De befaamde en heerlijke bami met satésaus van Wil op donderdagavond na de training van heren 1 was een welkome aanvulling voor de hongerige studenten uit Amsterdam. Twee of drie borden opscheppen was geen probleem.’

Niet in de cirkel!

Daarnaast was Vrolijks de meester van het gras, dat hij tot in de puntjes verzorgde. Zelfs in een helse zomer, waarin veel velden er verschroeid bijlagen, waren op Be Fair de grassprieten keurig op orde.

‘Dat was in de wijde omtrek bekend: bij Be Fair ligt een strakke mat. Niet voor niets was er aan het begin van het seizoen, voordat het kunstgras zijn intrede deed, altijd een oefentoernooi met bijna alle Hoofdklassers. En meneer Vrolijks was daar zuinig op. In de rust van wedstrijden gingen er, zoals op iedere club, kinderen het hoofdveld op. Dat mocht natuurlijk. Maar oh wee als ze in de cirkel kwamen. Daar lag natuurlijk het gras dat het meest te verduren kreeg. Als daar wel kinderen kwamen, schalde Willem dat door de luidsprekers: Niet in de cirkel! Dan was het voor iedereen duidelijk: wegwezen!’

Heren 1 van Be Fair uit 1975 met onder meer oud-internationals Joost Claushuis (gehurkt, geheel links) en Tom van ’t Hek (naast Claushuis).

Mislukte fusie met Hilversum

Begin jaren negentig liep het ledenaantal bij Be Fair terug. ‘Dat gold ook voor de omliggende clubs. De clubliefde werd minder waardoor de jongere seniorleden, zoals de studenten, bij andere clubs gingen spelen. Golf kwam opzetten en ook de opkomst van de bedrijfscompetitie op maandagavond speelde mee. Lekker het weekend vrij en alleen op maandag ballen.’

‘We zijn daardoor in gesprek gegaan met Hilversum. Die gesprekken hebben in mijn beleving best lang geduurd, dik twee jaar. We hadden een fusie voor ogen, maar uiteindelijk vreesden we ervoor dat het ons allebei veel leden zou kosten. Wij waren bang dat onze leden uit Bussum niet mee wilden, als we op een andere locatie terecht zouden komen. Zo dacht Hilversum ook over hun leden uit aan de zuidkant van het dorp. En een club in het midden, dat wilde de gemeente niet.’

Het eerste damesteam van Be Fair, in de jaren zeventig.

Na die eerste mislukte toenaderingspoging keek het bestuur van Be Fair nogmaals om zich heen. ‘Toen ging het op de ALV’s over ‘die club aan de ander kant van het spoor’. Kameleon dus. Qua publiek zaten Hilversum en Be Fair dichter bij elkaar, maar al snel bleek het al goed te klikken met Kameleon. Er is nog een plan gekomen om Hilversum ook in een fusie te betrekken, maar zij haakten op het laatste moment af. De samenwerking met Kameleon was zo rond en leverde amper problemen op. Zij trokken moeiteloos bij ons in en sindsdien heten we samen ’t Spandersbosch. Spabo , zoals de meesten zeggen.’

‘Je had natuurlijk nog wel echte Be Fair- en Kameleon-teams. Spelers die al jaren samen zijn, haal je niet zomaar uit elkaar. Ik zat rond die fusietijd bij de veterinnen. In mijn team met oude Be Fair-spelers was het echt not done om naar een Kameleon-team te gaan. Dan was het waarschijnlijker dat je stopte met hockey. In het begin verloren wij ook best nog wat leden, maar met een huidig ledenaantal van 1500 kan je uiteindelijk toch wel zeggen dat deze fusie geslaagd is en zijn wij een bruisende vereniging.’

Een veteranenteam van Be Fair, vermoedelijk eind jaren zeventig/begin tachtig.

Eindelijk verlost van het tenue

Voor Kappelle zat er één groot pluspunt aan de samensmelting. ‘Eindelijk waren we verlost van ons tenue. Geel-bruin. Dat vindt toch niemand mooi? Alles wat gekozen zou worden, zou een verbetering zijn.’

Hoewel nog niemand er in de Be Fair-periode nog niemand had gehoord van social media, is de voormalige Hilversumse club daar wel op te vinden. ‘Haha, we hebben inderdaad een Facebook-pagina. Die is in aanloop naar de vorige reünie aangemaakt. In 2022 vieren we het honderdjarig bestaan van de club. We houden dus nog altijd het oprichtingsjaar van Be Fair aan.’

Kappelle is daar ongetwijfeld bij. Nog steeds is de oud-speelster van het tweede damesteam (‘In het eerste was ik alleen invaller, dat telt niet. Toch?’) actief bij de fusieclub. ‘Ik doe tegenwoordig nog de ledenadministratie. Al sinds ruim dertig jaar. Welke naam of kleur we ook hebben, het is mijn club.’

Het bericht De verdwenen club: Be Fair verscheen eerst op Hockey.nl .

Lot verhuisplan B ligt in handen van leden Overbos

Fri, 12 Feb 2021 06:00:00 GMT

De bouw van het nieuwe clubhuis van Overbos heeft flink wat voeten in de aarde. Het beoogde plan kan niet doorgaan, daarom is de Beverwijkse club overgeschakeld op plan B. Binnenkort beslissen de leden van Overbos over het lot van het alternatieve plan. ‘Er is altijd een mogelijkheid dat de leden nee zeggen, maar ikzelf ben optimistisch gestemd’, zegt voorzitter Roy Breurken.

In het geval van Overbos is het geen overbodige luxe om te beschikken over een lange adem. ‘Dit project heeft een hele historie’, zegt Breurken. Het begon allemaal met een aanvraag bij de gemeente Beverwijk voor een vierde veld, alweer zo’n tien jaar geleden.

Vierde veld

Door het groeiende ledenaantal met name bij de jeugd wilde Overbos de eigen accommodatie uitbreiden met een vierde veld. Omdat de club aan het Park Overbos grenst, stuitte de plannen voor een extra veld op weerstand. Vervolgens ging Overbos met de sportverenigingen van het nabijgelegen Sportpark Adrichem om tafel zitten en kwam het plan naar voren dat Overbos zou gaan verhuizen naar dat sportpark.

De eerste stap was de aanleg van een veld dat werd omgedoopt tot hoofdveld van Overbos. ‘Het is ons eerste waterveld en het zou raar zijn als we onze Dames 1 en Heren 1 daarop niet laten spelen’, zegt Breurken, die de gevolgen van deze beslissing wel voelt in de clubkas.

In de nabijheid

‘We kunnen de lichtmasten zien en het veld is maar een paar minuten lopen van ons clubhuis, maar de mensen verlaten wel ons complex als ze naar de wedstrijd willen kijken. Op de club is er dan niet veel te doen. In de rust komen ze ook niet allemaal terug voor een kop koffie, maar na afloop zijn veel mensen ook meteen naar huis. Dat betekent omzetverlies. Als vereniging wil je alles in de nabijheid’, zegt Breurken, die deze wens na de verhuizing in vervulling zou zien gaan.

In de plannen ligt het nieuwe clubhuis van Overbos pal naast het Poppodium Beverwijk. Dat stuitte op bezwaren van de eigenaren. Opnieuw ging de hockeyclub om de tafel, dit keer met de gemeente en het Poppodium. En opnieuw werd een oplossing gevonden: Overbos zou het Poppodium kopen om vervolgens het pand te slopen en het clubhuis op die plek te bouwen. De gemeente ging akkoord met dit scenario en ook de leden van de club gaven groen licht voor de aankoop.

Argumenten

‘Het scheelde tijd, want door de aankoop hadden we niet meer te maken met bezwaren. Bovendien kregen we hierdoor meer ruimte, ruimte ook voor de aanleg van een oefenveld dat we graag wilden’, legt Breurken uit.

Alles leek in kannen en kruiken, maar er kwam toch een kink in de kabel. Eind 2020 meldde de eigenaar van het Poppodium een andere koper te hebben voor het pand. ‘Hij vroeg: willen jullie nog kopen? We hadden op dat moment nog geen overeenkomst met de gemeente. Hij heeft het toen aan iemand anders verkocht.’

Overschakelen op plan B

Voor de zoveelste keer moest Overbos schakelen. Breurken: ‘We zijn altijd van twee scenario’s uitgegaan. We hebben plan B uit de kast getrokken. Het verschil is dat we het Poppodium nu niet kopen en we willen nog steeds het oefenveldje, waarin in dit scenario eigenlijk geen plaats voor is.’

In dit ‘oude’ scenario komt het clubhuis van Overbos op de parkeerplaats pal naast het pand van het Poppodium. Naast het hoofdveld dat er al ligt, wordt een voetbalveld opgeofferd ten faveure van een hockeyveld, blijft een veld op de oude locatie liggen en komt er een veld op een gedeeltelijk gedempte vijver.

Veld op vijver

Over dat laatste veld ontstond ook enige discussie. ‘Voordat de vijver werd aangelegd, lag daar een hockeyveld. De Beverwijkers zijn de vijver gewend, ze vissen en lopen daar rond. Ze werden boos omdat ze niet wisten wat ze er voor terugkregen. Op de oude locatie komt meer groenvoorziening, want twee van onze velden verdwijnen en die ruimte wordt teruggeven aan het park.’

Het tweede scenario wordt deze maand aan de leden voorgelegd met de vraag of het traject moet worden voortgezet. Zodra de leden van Overbos akkoord gaan, wordt het traject van de vergunningsaanvraag opgestart. De nieuwe eigenaar van het pand van het Poppodium kan in die fase bezwaar maken, waardoor de uitvoering van de plannen wordt vertraagd.

Thermometer

‘Door de corona kan je niet echt de thermometer in de club steken. Dat maakt het lastig. Leden zullen verbaasd zijn, zij waren uitgegaan van de aankoop van het Poppodium. Nu dat niet doorgaat, kunnen ze ook kunnen: we zijn er zo lang mee bezig, we kunnen beter blijven zitten. De mogelijkheid dat leden nee zeggen is er altijd, maar ikzelf ben optimistisch gestemd, want afgelopen juli zagen de leden wel de voordelen van dit scenario. Uiteindelijk hopen we eind 2022 op de nieuwe locatie te zitten.’

Het bericht Lot verhuisplan B ligt in handen van leden Overbos verscheen eerst op Hockey.nl .

Were Di aan de slag met verhuisplannen

Thu, 11 Feb 2021 06:00:00 GMT

Het is nog te vroeg om de dozen in te pakken, maar Were Di heeft een klankbordgroep samengesteld naar aanleiding van de informatieavonden over een eventuele verhuizing van de Tilburgse club. Tijdens deze sessies, die vorige maand plaatsvonden, konden leden niet alleen vragen stellen, maar ook adviezen geven en ideeën uitwisselen.

Vorig jaar maart legde de gemeente namelijk de vraag op tafel of de club bereid was om mee te werken aan de voorwaarden waarbij een verhuizing van Were Di op voldoende draagvlak bij de leden kan rekenen.

Nieuwe locatie

De omnivereniging, waar naast hockey ook tennis, lacrosse en jeu de boules wordt beoefend, ligt aan de IJslubweg langs het Wilhelminakanaal. De beoogde nieuwe locatie voor Were Di is het Hacasterrein aan de Kempenbaan op zo’n tweehonderd meter van het huidige complex.

Op het verzoek van de gemeente werd overwegend positief gereageerd door de leden, zegt voorzitter Fabiënne van Engelen van de hockeyafdeling van Were Di. Ook bij de informatieavonden merkte ze een positieve teneur.

De dames van Were Di tijdens het duel met Helmond.

Reacties leden

‘De sfeer was heel open en ik vond het zelf heel fijn dat leden mee willen denken en met ideeën komen. Dat zijn vaak verrassende ideeën, bijvoorbeeld de plaatsing van een nieuwe tribune ten opzichte van de zon. Dat soort praktische dingen, waar je soms in eerste instantie niet zo bij stil staat, maar dan denkt: dat is een goede suggestie. Er was vanaf het begin enthousiasme. Natuurlijk heb je ook tegenstanders, maar er zitten zo veel positieve kanten aan de eventuele verhuizing, waarom zou je tegen zijn?’

Een van de voordelen voor Were Di zou van financiële aard zijn. ‘Financieel gezien hebben we het als club niet breed’, zegt Van Engelen. Met de renovatie van het clubhuis in 2016, de aanleg van het derde veld en de renovatie van twee watervelden, ging Were Di flinke leningen aan, die een zware wissel trekken op de club. Een verhuizing zou een structurele oplossing kunnen bieden voor de schuldenlast, waardoor er meer geld vrij komt voor sport, stelt Van Engelen.

De druk verlichten

Daarnaast kan een verhuizing voor met name de hockeytak van de vereniging de druk op de velden en de wachtlijst verlichten. ‘We hebben 3,5 hockeyveld en die zijn in de avonden en weekenden 120 procent bezet’, zegt Van Engelen.

De KNHB hanteert de norm van driehonderd leden per veld. Bij Were Di is dat vierhonderd leden per veld en als het halve veld niet wordt meegerekend, komt de club zelfs op 466 leden. In vergelijking met stadgenoot Tilburg en andere grote clubs als Den Bosch en Rotterdam; deze hebben tussen de 330 en 350 leden per veld.

Uitbreiden

‘Bij een verhuizing is de mogelijkheid om uit te breiden met een vierde veld. Er is dan sowieso meer ruimte. Voor de tennisafdeling kunnen we wellicht padelbanen aanleggen, waar veel vraag naar is. Padel is een sport die in populariteit toeneemt en een doelgroep aanspreekt die ook interessant kan zijn voor de hockeyclub.’

Tess Olde Loohuis (MOP, rechts) in duel met Rymme van Dessel (Were Di). Foto: Koen Suyk

Echter, de grond van de beoogde nieuwe locatie is in bezit van een projectontwikkelaar, die op deze plek een distributiecentrum wil bouwen. De gemeente Tilburg ziet dat distributiecentrum graag elders. Omdat het terrein niet geschikt is voor woningbouw wil de gemeente een sportcomplex aanleggen om vervolgens op de huidige locatie van Were Di woningbouw realiseren. Boze tongen beweren dat de verhuizing door de gemeente als excuus wordt gebruikt om de komst van een distributiecentrum te dwarsbomen.

Afwachten

‘Wij hebben niet het gevoel dat wij voor het karretje van de gemeente worden gespannen’, zegt Van Engelen over deze suggestie. ‘De gemeente is in gesprek met de projectontwikkelaar. Op dit moment kunnen wij niets anders doen dan afwachten. Het voelt wel vreemd om het lot niet in eigen hand te hebben.’

Er is een kans dat de gemeente en de projectontwikkelaar niet tot een akkoord komen en dat er een streep kan door de verhuizing van Were Di. ‘Dat zou vervelend zijn. Wellicht dat de gemeente dan toch nog een vierde veld subsidieert. Dan zou het parkeerterrein en een tennisbaan moeten worden aangepast. We hebben daar de planologische medewerking van de gemeente nodig.’

Klankbordgroep

Maar voordat het allemaal zover is gaat de klankbordgroep van Were Di de komende periode aan de slag. De groep bestaande uit twaalf leden van de diverse sportunits van de omniclub staat het bestuur bij tijdens de onderhandelingen met de gemeente over het ontwerp van het nieuwe sportcomplex.

Dit ontwerp wordt vervolgens voorgelegd aan de ALV en na goedkeuring voorgelegd aan de gemeenteraad. Als daarna alle procedures zijn doorlopen en alle seinen op groen staan, zou Were Di in het seizoen 2024/2025 op de nieuwe locatie kunnen spelen. ‘We gaan pas verhuizen als alles klaar is. Tot die tijd kunnen we het zeker volhouden op de huidige locatie.’

Het bericht Were Di aan de slag met verhuisplannen verscheen eerst op Hockey.nl .

Diemen telt de dagen af tot de bal rolt op eigen accommodatie

Wed, 10 Feb 2021 06:00:00 GMT

De aftelklok op de website van Diemen geeft nog minder dan tweehonderd dagen aan. Vanaf maandag 23 augustus moet de jonge club aan de rand van Amsterdam de beschikking hebben over een eigen accommodatie met twee hockeyvelden; een zand- en een waterveld. Daarmee komt er een einde aan een periode van waarin Diemen moest pionieren, zegt Gideon Swaab, voorzitter en tevens een van de oprichters van de club.

Sinds de oprichting in september 2017 moest Diemen bij gebrek aan eigen velden voor trainingen en wedstrijden onderdak vinden bij andere clubs. Het eerste jaar maakte Diemen gebruik van de velden van Athena, in de naburige Amsterdamse Watergraafsmeer. Voor de zondag jeugdcompetitie weken de teams vervolgens uit naar IJburg en sinds vorig seizoen kan Diemen terecht op de oude accommodatie van Xenios, eveneens in Amsterdam. Binnen de Diemense gemeentegrenzen werd getraind op de velden van de tennisclub TVDZ en korfbalvereniging DKV.

‘We zijn blij dat we op het oude complex van Xenios kunnen spelen’, zegt Swaab, ‘maar uiteindelijk heten wij HC Diemen en niet HC Sloten. Straks kunnen de kinderen op de fiets of lopend naar de trainingen en wedstrijden op ons eigen complex.’

Behoefte

De behoefte aan een hockeyclub in Diemen ontstond nadat veel ouders, onder wie ook Swaab, te horen hadden gekregen van clubs uit de omgeving dat hun kinderen op een wachtlijst werden geplaatst . ‘In Diemen konden de kinderen niet hockeyen en de wachtlijsten bij omliggende clubs waren ellenlang. Athena had duizend kinderen op de wachtlijst en IJburg zes- tot zevenhonderd. Natuurlijk zit daar wel overlap in, maar als je eindelijk een keer aan de beurt bent, dan heeft een kind al drie keer een andere sport gekozen. Dat is niet goed voor de hockeysport’, zegt Swaab.

De nood voor een oplossing was hoog. Samen met een tiental ouders besloot Swaab een burgerinitiatief op te starten. De gemeente Diemen toonde zich enthousiast over een initiatief voor een hockeyclub. Een werkgroep, met daarin diverse Diemense sportverenigingen en de gemeentes Diemen en Amsterdam, bekeek opties waarin zowel ruimte was voor hockeyvelden als naar het meest efficiënte gebruik van de beperkte ruimte in Diemen voor andere sportverenigingen.

Schaarse ruimte

‘Grond is schaars in Diemen en elk vrijliggend stukje grond is bekeken. Het was een puzzel, ook omdat het terrein een sportfunctie moest hebben. Uiteindelijk is voor het meest geëigende stuk in Diemen gekozen. Er was ook geen andere mogelijkheid’, zegt Swaab.

In juli vorig jaar stemde een ruime meerderheid van de gemeenteraad in met de herinrichting van Sportpark De Diemen. Naast twee hockeyvelden worden ook een handbalveld, een half voetbalveld en een beachveld aangelegd. Dit betekent wel dat honkbalvereniging TIW-Survivors moet verhuizen naar Sportpark Middenmeer in Amsterdam, tot ontevredenheid van de club.

Discussie

‘Er is nog een discussie gaande tussen de honkbalclub en de gemeente Diemen. Hoe lang dat gaat duren, weet ik niet. Ik kan en wil er op dit moment ook niet te veel op ingaan’, zegt Swaab over de kwestie. Hij verwacht niet dat het leidt tot vertraging in de aanleg van de hockeyvelden.

‘De gemeente is al bezig met werkzaamheden en de planning is dat deze maand het definitieve ontwerp van de herinrichting bekend wordt gemaakt. Dan volgt de aanbesteding, waarna in mei kan worden gestart met de aanleg van de velden. Begin augustus moeten die er dan liggen.’

Inmiddels telt de hockeyclub Diemen ruim tweehonderd leden, voornamelijk jeugd, die vooral uit heel Diemen komen. ‘Kinderen in de leeftijd van zes tot en met dertien, veertien jaar. Een aantal is ouder, maar die hebben dispensatie. Meisjes C is de oudste groep bij ons en daarnaast hebben we twintig trimhockeyers.’

Nieuw hoofdstuk

Na de zomer kan de club op de eigen accommodatie beginnen aan een nieuw hoofdstuk in de nog jonge geschiedenis. ‘De afgelopen jaren zijn we met de rem erop gegroeid. We begonnen met 150 leden en dit jaar is de doelstelling om driehonderd leden te hebben. Met een eigen accommodatie kunnen we zevenhonderd leden kwijt. Dat zal gestaag gaan, maar we kunnen een vollediger programma aanbieden. Je biedt zodoende zekerheid naar huidige en toekomstige leden. We worden nog meer een volwaardige club.’

Het belooft ondanks de voortdurende coronapandemie een mooi jaar voor Diemen te worden, een jaar dat goed werd afgeslagen met het binnenhalen van een hoofdsponsor. ‘Het is mooi dat we in deze tijd een hoofdsponsor (AVT Makelaars, red.) voor de club hebben kunnen aantrekken, een Diemens bedrijf dat zich voor een langere periode heeft verbonden. Ja, de toekomst van de club ziet er rooskleurig uit.’

Het bericht Diemen telt de dagen af tot de bal rolt op eigen accommodatie verscheen eerst op Hockey.nl .

Clubnieuws: nieuwe kleur clubhuis Alkmaar, Terriërs installeert camera’s

Fri, 05 Feb 2021 09:00:00 GMT

Door het coronavirus is er momenteel geen competitiehockey. Toch gebeurt er bij de 323 hockeyclubs in Nederland genoeg. In onze nieuwe rubriek Clubnieuws vind je de meest opvallende berichten van verenigingen door het hele land. Vandaag onder meer aandacht voor Alkmaar dat clubleden laat meedenken over de nieuwe kleur van het clubhuis, beveiligingscamera’s bij De Terriërs en de februari sportmaand op Bemmel. Heb je zelf ook een interessant nieuwsbericht over jouw club? Mail naar redactie@hockey.nl .

Het bericht Clubnieuws: nieuwe kleur clubhuis Alkmaar, Terriërs installeert camera’s verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Drienerlo: een pul bier

Wed, 03 Feb 2021 11:00:00 GMT

Wat het meest opvalt aan het clublogo van Drienerlo, is natuurlijk de rijkelijk gevulde pul bier. Voor zover bekend is de club uit Enschede de enige hockeyvereniging uit Nederland dat een logo heeft met daarin een prominente rol voor de goudgele rakker. Veel woorden zijn er vanzelfsprekend niet nodig om uit te leggen waar de verwijzing vandaan komt. Drienerlo is een studentenhockeyclub.

Behalve het Spaatje Geel toont het logo ook een eenhoorn. Over de oorsprong hiervan is minder bekend. Het zou een verwijzing zijn naar het landgoed waar ooit de Technische Hogeschool Twente werd opgericht, tegenwoordig de Universiteit Twente. Alleen: de herkomst van dit verhaal is in de loop der jaren ernstig vertroebeld. Links twee gekruiste sticks, die we natuurlijk niet hoeven uit te leggen. Tot slot is gekozen voor rood en groen, de clubkeuren.

Verder interessant aan Drienerlo is het verhaal achter de naam. Toen de club in 1964 werd opgericht, heette het nog Rubbish. Het Engelse woord voor rotzooi. Twee jaar later trad de club toe tot de competitie van de KNHB, maar wel onder de voorwaarde dat de naam werd aangepast. Om de bond te sarren, werd gekozen voor DHC Drienerlo: Drienerlose Hockey Club Drienerlo.

Lees ook

Het bericht Het clublogo van Drienerlo: een pul bier verscheen eerst op Hockey.nl .

Roomburg: ‘Referendum op basis van halve waarheden’

Wed, 27 Jan 2021 06:00:00 GMT

Ruimtegebrek is een probleem waar Roomburg al ruim vijftien jaar mee kampt. Met een kleine 1400 leden barst de enige hockeyclub uit Leiden bijkans uit zijn jasje. Met een nieuw plan wil Roomburg uitbreiden op de huidige locatie. Dat stuit tegen de borst van enkele bewoners in de buurt. Deze groep verzamelde genoeg handtekeningen om een referendum uit te schrijven. Op 17 maart mogen de inwoners van Leiden zich uitspreken over de plannen die onder meer Roomburg voorzien van een extra, vierde, veld.

‘Het is een raadgevend referendum. Het is aan de gemeenteraad hoe zij omgaan met de uitkomst ervan. Zij besluiten wat er gaat gebeuren’, zegt voorzitter Bas Pietersen van Roomburg, die niet is verrast dat het referendum er komt. ‘Er is een kleine, fanatieke groep die niet bereid is mee te denken over het plan. Zij zijn niet voor rede vatbaar en zien het liefst dat de hockeyclub verhuist.’

Roomburgerpark

Al 65 jaar huist de hockeyclub in het Roomburgerpark. ‘We zijn letterlijk en figuurlijk vergroeid met de wijk. 82 procent van onze leden komt uit de omliggende wijken.’ Het complex met naast de hockeyclub ook een tennisclub en een buitenschoolse opvang ligt ingeklemd tussen het Rijn-Schiekanaal en een woonwijk.

‘Met bijna 1400 leden en drie velden hebben we volgens de ratio van de KNHB te weinig ruimte voor de huidige leden. We werken al met teams met een grootte van zeventien kinderen en dat kan eigenlijk niet. Het kan niet anders en daarbij anticiperen wij ook op de uitbreiding van onze accommodatie. We werken niet met wachtlijsten. Je kan je wel inschrijven en je krijgt dan voorrang als je je al vaker hebt ingeschreven. We verwijzen ook wel door naar andere clubs, maar merken ook dat mensen afhaken als ze twintig minuten moeten fietsen terwijl er op loopafstand een club is.’

Impressie Roomburgerparkleiden.nl

Plannen

Zo’n drie jaar geleden lagen er plannen op tafel om Roomburg te verhuizen naar sportpark de Vliet. Ook daar bleek onvoldoende ruimte beschikbaar te zijn voor een zwembad, een ijshal en een vijftal hockeyvelden. Er moest een andere oplossing worden gevonden voor het chronische ruimtegebrek van Roomburg.

De club ging in gesprek met de buren in het Roomburgerpark: de basisschool, de tennisclub, de BSO, die gebruikmaakt van het clubgebouw van Roomburg, en de buurtbewoners. Deze gesprekken werden begeleid door een extern bureau en dat leidde tot een inrichtingsplan voor het park.

Wijksportpark

Het plan dat wordt gesteund door het stadsbestuur voorziet in een wijksportpark met meer groen en biodiversiteit. Er komt een multifunctioneel sportveld dat ook voor andere sporten ingezet kan worden. Daarnaast worden de parkeerproblemen aangepakt en de verkeerscirculatie verbeterd en veiliger gemaakt. ‘We willen een park met een open karakter dat toegankelijk is voor iedereen’, zegt Pietersen. ‘De faciliteiten van de club willen we ook voor niet-leden beschikbaar stellen. Kinderen krijgen de ruimte in het park, dat ook een uitvalsbasis moet zijn voor wandelaars. We willen iets bieden voor iedereen van nul tot honderd en dat is toch best een aardig streven.’

De goede intenties trokken niet iedereen over de streep. Een kleine groep bewoners kan minder enthousiasme opbrengen voor het plan en biedt tegenstand. Verenigd in Vrienden van het Roomburgerpark namen zij het initiatief tot een referendum.

Impressie Roomburgerparkleiden.nl

Geen serieus alternatief

‘Zij zijn met geen enkel serieus alternatief voor het plan gekomen’, zegt Pietersen. ‘Ze willen dat alles blijft zoals het is. Als wij als club iets willen, dan moeten we volgens hen verhuizen of ons opsplitsen. Verhuizen is geen optie, want er is geen ruimte in Leiden. Er is in de stad terecht veel aandacht voor wonen en groen, maar de sport wordt nog wel eens vergeten. Als corona een ding duidelijk heeft gemaakt, is dat samen bewegen en vitaal blijven belangrijk is.’

Ook het opsplitsen van de hockeyclub biedt volgens Pietersen geen soelaas. ‘Dat is niet verstandig. Het is niet goed voor de vitaliteit van de vereniging. We zijn een familieclub waar sommige families al drie generaties rondlopen. De club is goed bereikbaar voor jonge kinderen en daarnaast heeft de club ook een sociale functie. Opsplitsen zou de doodsteek betekenen.’

Opsplitsen

‘Een nieuwe club zou ook tussen de wal en het schip vallen’, gaat Pietersen verder. ‘Een club van tweehonderd leden zou heel moeilijk in de lucht te houden zijn. We hadden in Leiden een wildgroei van voetbalclubs. Die clubs hadden allemaal problemen en waren niet levensvatbaar. Ze werden samengevoegd. Opsplitsen zou dan ook tegendraads zijn. Voor ons zou fuseren geen oplossing van het probleem zijn, want het levert geen extra ruimte op.’

Wat Pietersen in het gehele proces vooral steekt, is de wijze waarop het benodigde aantal handtekeningen om een referendum uit te kunnen schrijven is binnengehaald door de tegenstanders van het plan. ‘De handtekeningen zijn verkregen door het verkondigen van halve waarheden. Er is angst gezaaid en verteld dat bomen gerooid zullen worden en dat er niets voor in de plaats komt. Dat is niet waar. Er komen juist dertig bomen meer terug dan er op dit moment staan en dat staat dan nog los van het geplande ‘tiny forest’.’

Campagne

Tot aan het referendum kunnen de voor- en tegenstanders van het plan campagne voeren en hun standpunten naar voren brengen. Zij krijgen hiertoe budget van de gemeente. ‘Wij willen het hele verhaal vertellen’, zegt Pietersen. ‘Het is aan ons om de kwaliteit van het plan uit te leggen: meer groen, meer biodiversiteit en meer ruimte voor sport en beweging toegankelijk voor iedereen, voor kinderen en ouderen.’

Er rest iets minder dan twee maanden om de inwoners van Leiden te overtuigen voordat ze op 17 maart hun stem kunnen uitbrengen tijdens het referendum.

Uitslag

‘Als de uitkomst niet positief is, dan is de behoefte aan ruimte nog steeds niet weg’, zegt Pietersen. ‘Als het referendum positief adviseert dan denk ik dat het snel zal gaan en moet het plan binnen een paar jaar gerealiseerd kunnen worden. Van de kosten van het proces om een referendum uit te schrijven en te organiseren, hadden we al lang een vierde veld kunnen aanleggen. Maar goed, in coronatijd is het kop in de wind en gaan.’

Het bericht Roomburg: ‘Referendum op basis van halve waarheden’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Maarn: het wapenschild van de abdij

Tue, 26 Jan 2021 11:00:00 GMT

Wie snel een blik werpt op het clublogo van Maarn denkt niet meteen aan een hockeyclub. Het embleem toont, zo op het eerste gezicht, een scheepsroer, maar als je goed kijkt zie je dat de gekruiste spaken van dat roer hockeysticks zijn. Naast het scheepsroer staat op het embleem duidelijk de naam van de club vermeld: M.H.C. Maarn.

Abdij

Een scheepsroer in het clubwapen zou logisch zijn als Maarn aan het water zou liggen, maar de dichtstbijzijnde waterweg bevindt zich hemelsbreed op zo’n vijftien kilometer. Het antwoord van dit mysterie ligt in de Abdij van Berne, waaronder de kloosterboerderij in het naburige Maarsbergen in de Middeleeuwen viel. Deze abdij voerde een wapenschild met een rad met acht spaken. Die beeltenis werd in 1926 deels overgenomen – zes spaken in plaats van acht – door de inmiddels verdwenen gemeente Maarn.

Toen de hockeyclub in 1963 werd opgericht, werd gekozen voor een clubembleem waarin het Maarnse rad terugkwam. Twee van de spaken werden vervangen door hockeysticks om duidelijk te maken dat het om een hockeyclub gaat.

De bordeauxrode kleur van het clublogo komt terug in het clubtenue. De mannen spelen in rode shirts en witte broeken. Bij de vrouwen is dat omgekeerd, omdat in de jaren zestig hockeyen in een witte rok niet geschikt werd geacht voor vrouwen.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Maarn: het wapenschild van de abdij verscheen eerst op Hockey.nl .

Breda staat garant: nieuw veld en clubhuis voor Prinsenbeek

Thu, 14 Jan 2021 06:00:00 GMT

Een waterveld, een gloednieuw clubhuis en ledverlichting rondom het complex aan sportpark De Heikant. Die flinke opknapbeurt bij hockeyclub Prinsenbeek start komende zomer doordat de gemeente Breda zich garant heeft gesteld voor de investering van ruim één miljoen euro voor de dorpsvereniging. In 2022 hoopt de club haar 50-jarig jubileum in het nieuwe clubhuis te kunnen vieren.

‘We zijn heel blij dat we kunnen starten. De club was hieraan toe’, zegt Bart Herklots, bestuurslid accommodatie van Prinsenbeek. Het nieuwe clubhuis is begroot op één miljoen euro. Een te groot bedrag om zelf op te hoesten. ‘Ieder jaar hebben we een bedrag gereserveerd voor de vervanging van het clubhuis en de velden’, vertelt de 68-jarige vrijwilliger van de club.

‘We hebben altijd een goede penningmeester gehad. Daardoor kunnen we nu zelf 82.000 euro op tafel leggen. Dat was ook als symbool in de richting van politiek Breda. Om te laten zien dat we echt heel graag willen.’

Burgermeester en wethouders van Breda willen borg staan voor de investeringen die de hockeyclub wil doen. De gemeente staat voor 1,25 miljoen euro garant, zo is afgelopen donderdag definitief bepaald. De totale kosten voor de nieuwbouw worden geschat op 1,75 miljoen euro. Het resterende bedrag wordt aangevuld door subsidies. ‘De nieuwbouwplannen zijn nog nooit zo concreet geweest’, klinkt Herklots enthousiast.

‘We spelen break-even met 600 leden. Op dit moment hebben we 730 leden en vooral in de jeugd is er genoeg aanwas. De contributie voor leden gaat dus voorlopig niet omhoog. Een andere meevaller is dat de huidige sponsors aan boord blijven en dat er reële kansen zijn om nieuwe sponsors binnen te halen. Dat zag het stadsbestuur ook. Bovendien is de rente in deze tijd erg laag.’

Vervallen clubhuis met asbest in het dak

Dat Prinsenbeek aan een opknapbeurt toe was, was voor het bestuur wel duidelijk, zo schetst Herklots. Het huidige clubhuis staat er namelijk al sinds 1988. Sindsdien is er weinig aan het gebouw veranderd.

Het huidige clubhuis van Prinsenbeek. Foto: Bart Herklots

Het clubhuis is door de ledengroei in de afgelopen jaren simpelweg te klein. De douches en toiletten voldoen niet meer en er zit asbest in het dak van het clubhuis. ‘Er moest echt iets gebeuren.’

Afgekeurd veld

‘Daarnaast is ons tweede veld al twee jaar afgekeurd, maar er was financieel gezien enig discussie of we deze zouden vervangen voor een nieuw kunstgrasveld of een waterveld. We speelden in ieder geval al wel een tijdje met het idee om een grote opknapbeurt te houden. Lang geleden hebben we ook al eens een voorstel gedaan, maar toen was er geen geld.’

Het huidige clubhuis van Prinsenbeek dat tegen de vlakte gaat. Foto: Bart Herklots

‘In het voorjaar, toen er na de eerste coronagolf weer gehockeyd mocht worden, zijn we opnieuw gaan rekenen’, vervolgt de voorzitter van de accommodatiecommissie. ‘Daarbij kregen we hulp van een ouder met drie spelende kinderen, Rein Raaijmakers. Hij richt zich met zijn bedrijf op maatschappelijk financieren.’ Met de kennis en expertise van Raaijmakers heeft de club een rekenmodel gemaakt, gericht op een nieuw clubhuis in plaats van een renovatie aan het huidige gebouw.’

‘Er heeft een aantal veteranenhockeyers naar het huidige clubhuis gekeken. In dat team zit een architect (Arend Groenewegen, red.) die de schets heeft gemaakt die nu op tafel ligt. We zijn heel blij met de hulp van mensen die van wanten weten.’

Nieuwbouw snel van start

In september gaat de sloopkogel door het huidige gebouw. Het nieuwe clubhuis met betere sanitaire voorzieningen wordt een kwartslag gedraaid. Hierdoor verbetert het uitzicht op de drie speelvelden. Het achttien jaar oude tweede veld wordt in de zomer vervangen voor een waterveld.

De schets van het nieuwe clubhuis van Prinsenbeek. Bron: Bart Herklots

Dit is het tweede waterveld voor de Brabantse dorpsclub. ‘We hebben in onze regio te maken met concurrentie’, legt Herklots de keuze voor een waterveld uit. ‘Breda, Push en Zwart-Wit hebben allemaal veel watervelden. Zo’n veld trekt toch meer bij de jeugd dan een zandveld. We kunnen niet achterblijven willen we een beetje meedoen in de regio. Prinsenbeek wil met twee watervelden de ambitie uiten om met de selectieteams naar een hoger niveau te promoveren.’

Rondom het vernieuwde tweede veld plaatst de club ledverlichting. Herklots: ‘Dat zit bij de subsidieverstrekking. We vonden het raar dat ons hoofdveld dan geen ledverlichting heeft. De financiering van ledverlichting boven ons eerste veld verzorgen we zelf.’

Jubileum met goud randje

De club hoopt in juni 2022 helemaal klaar te zijn met de renovatie. Dat is nog aan het einde van het jubileumseizoen: Prinsenbeek viert volgend seizoen haar 50-jarig bestaan.

Herklots: ‘Iedereen is erg betrokken om alles op tijd af te hebben. We gaan nu eerst als een speer in gesprek met aannemers. Het zou geweldig zijn als we het jubileumfeest in het nieuwe clubhuis kunnen vieren.’

Het bericht Breda staat garant: nieuw veld en clubhuis voor Prinsenbeek verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Westerpark: een konijn in het park

Mon, 04 Jan 2021 11:00:00 GMT

Net als op het clublogo van Hattem prijkt ook op het embleem van Westerpark een haas. Het dier springt rond in een groenkleurige omgeving waarin ook vijf bomen staan. Daarnaast vallen op het logo twee gekruiste sticks te zien die zijn afgebeeld boven de clubnaam.

Recent onderwerp

Waar veel clublogo’s een lange historie hebben is het embleem van Westerpark een recent ontwerp. Het is namelijk een jonge club. De vereniging werd in 2009 opgericht. Het logo werd gemaakt door Greet Egbers, die overigens ook het logo van het Olympisch Stadion ontwierp.

De zoon van Egbers hockeyde vanaf het begin bij Westerpark en zodoende kwam ze langs de lijn in gesprek met een van de oprichters. Egbers werd aangestoken door het enthousiasme en bood haar diensten aan als ontwerpster. Ze ging aan de slag.

De basis van het logo werd een park met een konijn. Met een dier identificeert iemand zich eerder dan met een abstract logo. Met dat gegeven maken ook veel bedrijven gebruik. De vos van Firefox symboliseert snelheid en de vlinder van MSN staat voor vrijheid. De keuze voor een konijn was snel gemaakt. Men vindt konijnen schattig. Bovendien wemelt het in het Westerpark van de konijnen. De link was dan al snel gelegd.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Westerpark: een konijn in het park verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Roomburg: molen met hockeysticks als wieken

Wed, 30 Dec 2020 16:00:00 GMT

Het clubembleem laat weinig aan de fantasie over. Het is overduidelijk een oranje gekleurde molen. De wieken van de molen zijn vervangen door hockeysticks. Maar waar staat die molen dan voor?

Daarvoor moeten we een duik in de geschiedenis nemen. In 1971 fuseerden MHC Zuidwijck en SISEO tot Roomburg. Zij speelden op een sportpark nabij de Rodenburger- en Cronesteinse polders. Vlakbij het sportcomplex staat de molen waar het in het clubembleem draait: de Rodenburgmolen. De molen zorgt al sinds 1647 voor de bemaling van deze twee polders.

Waarom heet de hockeyclub dan Roomburg en geen Rodenburg? Roomburg is een verbastering van Rodenburg dat al in de negende eeuw in geschriften opduikt als een kleine nederzetting bij Leiden. En misschien heeft het een rol gespeeld dat er in Leiden al een voetbalclub met de naam Roodenburg was.

De oranje kleur van de molen in het clubembleem heeft te maken met de clubkleuren van de Leidse vereniging. Sinds de fusie speelt Roomburg in het oranje shirt van MHC Zuidwijck.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Roomburg: molen met hockeysticks als wieken verscheen eerst op Hockey.nl .

Tilburg-voorzitter Rob Kluyt: ‘Hoofdklasse moet professioneler’

Tue, 29 Dec 2020 06:00:00 GMT

Tilburg was volop in het nieuws dit jaar. De Brabanders maakten als eerste hockeyclub in Nederland bekend trainers te korten op hun inkomsten, zorgden voor commotie met het aantrekken van het MOP-trainersduo Boomgaardt/Paumen en werden ongewild onderdeel van de corona-affaire bij Kampong. Op de drempel van 2020 hebben we dus voldoende stof tot napraten met voorzitter Rob Kluyt.

We spreken Kluyt de dag na de persconferentie waarop premier Mark Rutte aankondigt dat Nederland in een lockdown gaat. Op het kantoor van het clubhuis van Tilburg heeft het bestuur van de hockeyclub al vroeg overleg gevoerd over de consequenties van de maatregelen voor de circa 2.500 leden.

Jullie moeten – negen maanden na de vorige speech van Rutte vanuit het Torentje – toch ook een déjà vu-gevoel hebben overgehouden?
Rob Kluyt: ‘Het was beide keren onwerkelijk. Na zo’n bericht slaap je toch een nacht wat onrustig. Al is er voor mijn gevoel wel een verschil met maart. Destijds was de klap harder, werden we voor mijn gevoel meegenomen in een slechte film waarvan we geen idee hadden hoe die zou aflopen. Dat is nu wel anders. Al is er nog steeds niks zeker. De Hoofdklasse mag weer beginnen, maar de griepperiode maart, april moet nog komen.
Ik hoop in ieder geval dat de jeugd kan doorgaan, maar verder ben ik sceptisch. Ik ga ervan uit dat de situatie pas in de zomer van 2021 grotendeels weer is zoals die was. Ik ga ervan uit dat we in het nieuwe seizoen normaal kunnen starten. Dat neemt niet weg dat we de boel, als het eerder kan, natuurlijk zo goed mogelijk optuigen. Hoe mooi zou het zijn als we dit seizoen alweer publiek langs de lijn hebben.’

Rob Kluyt: ‘Ik maak me voor de vereniging het meeste zorgen om de jongeren van 18+.’ Foto: Willem Vernes

Betrokkenheid

Hoe moeilijk is het om in deze coronatijd de leden bij de club betrokken te houden?
‘Dat is een uitdaging. Als bestuur communiceren we veel en proberen we inventief te zijn. Dat gaat best goed. Al komt dat ook door de betrokkenheid en het enthousiasme van de leden. Dat vind ik bewonderenswaardig. Eigenlijk kost het betrekkelijk weinig moeite om zaken geregeld te krijgen; de leden staan bijna in de rij om wat te doen.
Ik maak me voor de vereniging het meeste zorgen om de jongeren van 18+. Zij mogen al zo’n tijd niet meer in teamverband sporten, dat het lastig is om hen aangehaakt te houden. Je ziet dat zij alternatieven aangeboden krijgen, zoals mountainbiken en padel. Sporten die je niet alleen 22 zondagen per jaar kunt doen, maar wanneer je wilt. Als we straks weer kunnen sporten, moeten we extra ons best doen om ervoor te zorgen dat ze blijven hockeyen. Daar zijn we ons erg van bewust.’

Tilburg was in maart de eerste hockeyclub in Nederland die openlijk erkende de betalingen aan spelers en trainers te beperken . Hoe kijk je terug op die beslissing?
‘Daar sta ik nog steeds achter. Die persconferentie van Rutte was destijds echt een mokerslag. Alles ging plots op slot. Dat betekende dat wij als Tilburg, door het wegvallen van horeca-inkomsten, bedrijfsmatig een groot risico liepen. Als bestuur moesten wij onze verantwoordelijkheid pakken en ingrijpen. Daar zijn we destijds heel transparant over geweest. Ik weet dat andere clubs dezelfde maatregelen namen, maar dat stil hielden. Ik heb destijds eerlijk geantwoord op jullie vraag. We hebben niks te verbergen. We hebben de beslissing in goed overleg met de betrokkenen genomen. Intern was er ook niet zoveel discussie over.’

Dat was extern wel anders. Daar werd heftig gereageerd en vonden mensen dat jullie de trainers in de kou lieten staan. Hoe verklaar je dat?
‘Vergeet niet dat de coronacrisis in Brabant begon. Wij waren hier al met de heftigheid van het virus geconfronteerd toen andere regio’s er nog veel minder bekend mee waren. Ik herinner met nog een online meeting met de HHcv. Daar vroegen bestuurders van sommige clubs zich af of bij wijze van spreken door corona mijn vader was overleden, omdat ik in hun ogen zo heftig reageerde. Ik denk dat er later wel meer begrip voor is gekomen.’

Goede vrienden

Ondanks dat jullie ingrepen, eindigden jullie het seizoen 2019/2020 met een operationeel verlies van 150.000 euro. Jullie hebben een dreigend liquiditeitstekort opgelost met een lening verstrekt door derden. Hoe is dat gegaan?
‘We hebben eerst tevergeefs aangeklopt bij de gemeente Tilburg. Dat was een grote teleurstelling. We zijn de grootste sportclub van Tilburg, hebben sinds de fusie in 2011 geen euro subsidie gehad, terwijl we wel een belangrijke rol spelen in de sociaal maatschappelijk structuur. We zijn nu weer met de gemeente in gesprek. Die toont zich welwillend en ik hoop en ga er eigenlijk van uit dat we er nu wel uitkomen.
‘Gelukkig heeft Tilburg, net als bijna elke hockeyclub, goede vrienden rond de vereniging staan. Die hebben ons geholpen. Samen met het naar voren halen van de betaling van de contributie is het liquiditeitsprobleem opgelost.’

Rob Kluyt bij het hoofdveld van Tilburg: ‘We willen een bruisende, ambitieuze club zijn. Waarbij zowel Heren 1 als Dames 1 structureel meedraait in het linkerrijtje in de Hoofdklasse. Ik sluit ook niet uit dat we in de toekomst een echte omnivereniging worden.’ Foto: Willem Vernes

Ben jij ook een van die goede vrienden van Tilburg?
‘Ja. Ik ben ook een van de mensen die de club tijdelijk geld heeft geleend. Natuurlijk, heb ik daar wel even over moeten nadenken. Maar ik heb vertrouwen in de toekomst van de club, ken de financiële situatie en zit zelf ook achter de knoppen. Dat maakte de beslissing uiteindelijk niet zo moeilijk.
We hebben ons geld inmiddels netjes teruggekregen. Ook de rente op de lening is terug de club ingegaan. Het laatste wat ik zou willen, is geld verdienen aan de club. Iedereen weet dat voorzitter zijn enkel tijd en geld kost.’

Hoe staat de club er nu voor?
‘Voor dit seizoen hebben we met passen en meten een sluitende begroting. Ik weet dat andere clubs een extra wintercontributie innen. Dat vinden wij voor nu een stap te ver en is ook niet nodig. De club staat er goed voor. We hebben ondanks de coronacrisis vier nieuwe sponsoren binnengehaald en zijn bezig met een plan om obligaties uit te geven. Die mogen niet worden opgekocht door twee of drie suikerooms, maar zijn toegankelijk voor alle leden. We willen Tilburg duurzaam toekomst bestendig maken.’

Hoe ziet het Tilburg van de toekomst eruit?
We willen een bruisende, ambitieuze club zijn. Waarbij zowel Heren 1 als Dames 1 structureel meedraait in het linkerrijtje in de Hoofdklasse. Met daaronder als basis een heel goede jeugdopleiding, waarin we veel investeren.
In de toekomst zouden we als club graag het sportaanbod verbreden. We bieden hier nu hockey en jeu de boules aan, maar ik sluit niet uit dat we in de toekomst een echte omnivereniging worden. Samen met een uitstekende horeca moet dat ons minder kwetsbaar maken.’

Boomgaardt en Paumen

Jullie hebben je ambities met Dames 1, dat nu in de Promotieklasse speelt, kracht bij gezet door het trainersduo Ageeth Boomgaardt en Maartje Paumen over te nemen van MOP . Dat ging met de nodige commotie gepaard. Zij namen een vracht speelsters van buitenaf mee, terwijl een stoet dames vertrok dat al jarenlang bij Tilburg speelde. Is dat ook het Tilburg van de toekomst?
‘Het vertrek van de speelsters had niets te maken met de komst van Maartje en Ageeth. Sommigen hadden al te horen gekregen dat er geen plek meer voor ze was en anderen zijn met de vorige coach (Martin van der Rakt, red.) naar België vertrokken. Dat gunnen we ze van harte.
Dat neemt niet weg dat we duidelijk ambities hebben. Daarom hebben we ook een fantastische coachduo aangesteld. Maartje en Ageeth hebben zo hun ideeën hoe we de volgende stappen kunnen zetten. Die kunnen we nu niet alleen met onze eigen jeugd zetten. Dus moeten we de komende jaren doorselecteren tot de jeugdmachine op volle toeren draait. Zo werkt het mechanisme van de topsport.’

Coach Ageeth Boomgaardt en assistent-coach Maartje Paumen. Kluyt: ‘Maartje en Ageeth hebben zo hun ideeën hoe we de volgende stappen kunnen maken. Die stappen kunnen we nu niet alleen met onze eigen jeugd zetten.’ Foto: Willem Vernes

Corona-affaire

Over topsport gesproken. De corona-affaire van Kampong was niet bepaald reclame voor de Hoofdklasse. Hoe kijk jij terug op die zaak?
‘ De beroepscommissie heeft uitspraak gedaan en daarmee is de zaak afgerond. Ik heb begrepen dat de hoofdcoach van Kampong (Roelant Oltmans, red.) inmiddels zijn excuses aan onze coach Jeroen Delmee heeft aangeboden. Daarmee is de zaak voor ons ook afgedaan. Ik weet dat veel mensen vinden dat Kampong niet in beroep had moeten gaan. Ik vind dat als je denkt dat je gelijk hebt, je binnen de regels mag strijden voor je recht.
Ik heb me wel verbaasd over de manier waarop de hockeybond heeft geacteerd en gecommuniceerd. Ik heb best wat druk moeten zetten om de bond de juiste stappen in de juiste richting te laten zetten.
Wat mij betreft is het vooral belangrijk dat we lessen leren uit deze zaak. Ik hoop in ieder geval dat de nieuwe richtlijnen voor de herstart van de Hoofdklasse geen ruimte meer bieden voor verschillende interpretaties.’

Jij hebt kritiek op de hockeybond, aan de andere kant noemde Erik Gerritsen, directeur van de KNHB, het gebrek aan solidariteit bij de Hoofdklasse-clubs ‘zorgwekkend’ . Herken jij je daarin?
‘Ik snap wat Erik bedoelt. We hebben als clubs deels dezelfde belangen, maar verder zijn we vooral divers. We hebben nu als Hoofdklasse-clubs de HHcv. Die functioneert prima als overlegorgaan, maar tophockey in Nederland moet professionaliseren.
We hebben behoefte aan een gezamenlijke ambitie, een tienjarenperspectief. Daar wordt nu gelukkig in breder verband over nagedacht. Ik denk aan een Eredivisie hockey naar model van het voetbal. Dus met een eigen organisatie, met misschien wel een licentiesysteem en een directie die een mandaat heeft om beslissingen te nemen. De komst van Tulp als hoofdsponsor van de Hoofdklasse Heren geeft aan dat de potentie er is. We moeten nu gezamenlijk stappen voorwaarts zetten om tot een goed verdienmodel te komen. Als dat de uitkomst van deze crisis is, is die toch nog ergens goed voor geweest.’

Het bericht Tilburg-voorzitter Rob Kluyt: ‘Hoofdklasse moet professioneler’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van DES: kleuren als stil verzet tijdens Tweede Wereldoorlog

Tue, 22 Dec 2020 16:00:00 GMT

Er valt veel te zien op het logo van DES, de club uit Kaatsheuvel. Eigenlijk bestaat het embleem van de club uit twee delen. Aan de linkerkant staat de naam van de club en zijn er verticale witte en oranje banen zichtbaar. Aan de rechterkant zijn in het bovenste gedeelte van het logo twee hamers zichtbaar, daaronder in een oranje vlak zijn twee hoorns afgebeeld.

Het clublogo vertegenwoordigt een combinatie van de clubkleuren van DES en het wapen van de gemeente Loon op Zand, waarvan Kaatsheuvel een onderdeel is. Dat gemeentewapen blijkt in het clublogo precies door midden te zijn gesneden. Het gemeentelogo telt namelijk drie hoorns en drie hamers.

Elke hoorn staat voor een dorpskern, waaruit Loon op Zand bestaat. Het land in deze streek van Noord-Brabant was lang geleden in bezit van de familie Van Horne. Dat is later verbasterd tot hoorn. De hamers zijn schoenmakershamers. Deze refereren aan de schoenmakersindustrie, die in Brabant voor een bloeitijd in de industrie zorgde.

De oranje en witte clubkleuren zijn tijdens de oprichting van DES bewust gekozen. De club werd namelijk in 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog, opgericht. Als teken van stil verzet besloten de oprichters de nationale Nederlandse kleuren te kiezen als clubkleuren. Het sluit aan bij de naam van de club, want DES staat voor: Door Eendracht Sterk.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van DES: kleuren als stil verzet tijdens Tweede Wereldoorlog verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Strawberries: what you see is what you get

Tue, 15 Dec 2020 11:00:00 GMT

Een club die de naam Strawberries draagt en als logo een aardbei heeft, daar is geen speld tussen te krijgen. Dat is logisch, maar waarom vernoemt een hockeyclub zich naar dit soort fruit?

We moeten hiervoor terug naar de oorsprong van de club. Op 16 oktober 1929 werd een vergadering bijeengeroepen om een hockeyclub op te richten in Beverwijk. In het Kennemer Hotel stelde voorzitter H.J. Blaauw voor om de club Strawberries te noemen. In die tijd lagen rondom Beverwijk veel grote aardbeienvelden. De aanwezigen stemden toe en er werd gekozen voor het Engelse woord voor aardbeien.

Hoewel de club een aantal keren is verhuisd en de velden niet meer tussen de aardbeienvelden in Beverwijk liggen maar in Driehuis, blijft de aardbei de basis van het logo. Het embleem is door de jaren wel een aantal maal veranderd. Oorspronkelijk bestaat het clublogo uit een witte aardbei met daarin drie rode aardbeien. Tegenwoordig ziet de aardbei er ‘strak’ uit.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Strawberries: what you see is what you get verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Loenen: huh, een reiger?

Wed, 09 Dec 2020 06:00:00 GMT

Toch wel iets, eerlijk gezegd. De liefde voor de reiger komt niet uit het niets. Tijd voor een geschiedenisles. Opgericht is Loenen is ruim 45 jaar geleden, op 21 mei 1975. Rond die tijd neemt de club zijn intrek in een oude bouwkeet. Het is het eerste eigen onderkomen van de club, dat later is afgebrand.

Vanuit de bouwkeet genieten de leden van een prachtig uitzicht. Hun stekkie ligt immers midden tussen de weilanden. En daar komt de aap uit de mouw. Want drie keer raden welk dier daar keer op keer neerstrijkt.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Loenen: huh, een reiger? verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Alkemade: de tulp en de leeuw

Mon, 07 Dec 2020 16:00:00 GMT

Het logo laat er geen misverstand over bestaan om welke club het gaat. Met zwarte letters staat er op het embleem hockeyclub Alkemade. Daarnaast valt de rode tulp op en een staande leeuw met een hockeystick in de hand.

De in 1981 opgerichte club draagt de naam van de gemeente waartoe Rijpwetering, waar de club aan de Oude Adeselaan speelt, en vijf omliggende dorpen behoorden. Sinds 2009 is de gemeente Alkemade met Jacobswoude samengevoegd tot de gemeente Kaag en Braassem.

De leeuw in het clublogo is afkomstig van het wapen van de gemeente Alkemade. In het clublogo is de koning der dieren gespiegeld ten opzichte van het gemeentewapen en iets strakker getekend. Ook is de hockeystick toegevoegd in de rechterpoot van de leeuw, die de verbondenheid met de regio symboliseert. Ook de tulp staat voor de regio, want in de streek rondom Rijpwetering wordt een kwart van alle Nederlandse tulpen gekweekt.

Het idee voor het clublogo ontstond zo’n 22 jaar geleden. Het ging in die jaren niet goed met Alkemade. Door het ontbreken van de kunstgrasveld ontstond een grote leegloop. De overgebleven leden besloten vervolgens de schouders eronder te zetten. Daarbij hoorde een professionele uitstraling met een logo. Sindsdien gaat het weer goed met de club.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Alkemade: de tulp en de leeuw verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Myra: de geboorteplaats van de goedheiligman

Sat, 05 Dec 2020 16:00:00 GMT

Wat meteen opvalt aan het clubembleem is de gele staf op de paarse achtergrond. Daarnaast is ook een hockeystick en een bal goed zichtbaar. De naam van de club wordt in dikke letters getoond waarbij de letters M en A schuin zijn afgebeeld.

Vanwege de staf en de clubnaam is de connectie met Sinterklaas snel gemaakt. De club is voortgekomen uit het Sint-Nicolaas Lyceum. In eerste instantie heette de club Hockey Nicolaas Lyceum (HNL), maar de clubnaam moest op last van de KNHB worden veranderd. Er werd besloten om de club om te dopen naar Myra, de geboorteplaats van de goedheiligman.

Of Sinterklaas zelf ooit de hockeystick ter hand heeft genomen is niet bekend. De Sint kan prima paardrijden, maar is nog nooit betrapt op het bedrijven van een andere sport.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Myra: de geboorteplaats van de goedheiligman verscheen eerst op Hockey.nl .

Memorabele wedstrijd: Een transfer van zuigertje naar wereldgozer

Wed, 02 Dec 2020 06:00:00 GMT

Duels die lang in de herinnering blijven, worden niet enkel gespeeld op de Olympische Spelen, maar ook in de Derde Klasse of de reserve Zevende Klasse. In de serie ‘ Memorabele wedstrijden ’ krijgen zij alsnog de spotlights die ze verdienen. Deze week over de veteranen van Barendrecht, die het tegen HDS aan de stok kregen met uitgerekend de speler die ze op het oog hadden om in te lijven.

‘Wat ik me nog goed van die wedstrijd tegen Barendrecht herinner’, zegt Mike Demelinne, toenmalig middenvelder van HDS in Den Haag en de man om wie dit verhaal allemaal draait, ‘dat is de confrontatie met die twee zuigertjes, de gebroeders Vos. Ze liepen constant op mij te zeiken.’

Het is inmiddels een jaar of tien, vijftien geleden dat Mike het niet langer kon ontkennen, de strammere spieren en de langzamere benen. Na jarenlang in Heren 1 te hebben geschitterd, maakte hij de onvermijdelijke overstap naar het ouderdom, het veteranenteam. Inmiddels was hij verhuisd naar Barendrecht. Daar hockeyden zijn kinderen. Zodoende had hij de vaders van het veteranenteam van Barendrecht leren kennen en begonnen zij hem te polsen voor een transfer naar de club waar hij wél op de fiets naartoe kon, in plaats van een half uur in de auto te moeten zitten. Zijn komst leek slechts een kwestie van tijd. Tot Mike met HDS tegen zijn potentiële nieuwe team aantrad. Toen veranderde alles.

Een archieffoto van Mike aan de bal.

De jaren hebben inmiddels bij alle betrokkenen de herinneringen over het scoreverloop vervaagd, maar geen van hen is vergeten dat Mike zijn ploeg op voorsprong zette. Vooral Raymond Vos niet, ‘één van die twee zuigertjes’. Anders dan zijn meeste ploeggenoten was hij nog geen vader en kwam hij op zaterdag dus niet op de club. Wist hij veel dat ‘die irritante gast van HDS’ de Mike was die hen volgend seizoen zou moeten komen versterken.

Raymond: ‘Mike en ik waren allebei redelijk goede hockeyers. Die wedstrijd kwamen we elkaar op het middenveld keer op keer tegen en er ontstond haantjesgedrag. Ik meen me te herinneren dat Mike uiteindelijk óf iets bij mij deed óf iets bij mijn broer, dat weet ik niet meer precies. Maar als broers namen wij het natuurlijk voor elkaar op. We wilden hem te grazen nemen en staken niet zo in elkaar dat we hem eerst een waarschuwing gaven. Nee, wij stonden gewoon opeens op zijn tenen of zo. Gehéél per ongeluk natuurlijk.’

De gemoederen liepen zo hoog op dat het net was alsof de mannen om de winst van de laatste editie van de Champions Trophy streden, in plaats van een plek in de middenmoot van de Veteranen Eerste Klasse. Mike: ‘Op een gegeven moment vreesde ik echt dat het uit de hand zou lopen. Laat ik maar de verstandigste zijn, dacht ik. Mijn kinderen hockeyden bij Barendrecht, ik wilde niet die vader zijn die op de vuist ging. Ik ben middenin de wedstrijd gewoon het veld afgelopen.’

De veteranen van Barendrecht. Staand tweede van rechts is Mike. Raymond ontbreekt.

Groot was de verbazing toen Mike richting de dug-out liep en niet op de bank plaatsnam, maar zijn benen over de boarding zwiepte en linearecta richting het clubhuis beende. Vanaf daar volgde hij het restant van de wedstrijd: alsof hij een gemiddelde toeschouwer was, in plaats van de maker van de 1-0. ‘Het scheelde niet veel of ik had een biertje in mijn hand gehad.’

Het scenario dat zich vervolgens voltrok, klinkt bijna onwerkelijk. Langs de lijn zag Mike hoe HDS zonder hem twee tegengoals incasseerde en op achterstand kwam. Zijn ploeg zakte zo diep weg dat één van zijn teamgenoten, zijn zwager, hem smeekte het veld weer te betreden. Zodoende kon het gebeuren dat de man die zich had laten wisselen toch maar weer over de boarding klom, zijn rentree maakte, twee strafcorners verzilverde en zijn ploeg aan de overwinning hielp.

Toen waren de rapen gaar. De verhitte discussie die in het veld werd gevoerd, werd na de wedstrijd in het clubhuis voortgezet. Daar kwamen Raymond en een paar anderen erachter dat hij die bewuste Mike was die hen zou moeten komen versterken. ‘Sommigen zeiden toen zelfs: die gozer komt echt niet meer ons terrein op, hoor!’

Raymond Vos.

Het huwelijk dat zo lang leek voorbestemd, was opeens verder weg dan ooit. Het seizoen erop reed Mike gewoon weer elke zondag vanuit Barendrecht helemaal naar Den Haag om tegen een bal te kunnen slaan. Maar op een onverwacht moment, tijdens zijn zomervakantie die hij doorbracht in Toscane, liep hij Barendrecht-speler Erik tegen het lijf. Hij vertelde hem dat het veteranenteam van HDS ophield te bestaan. Nog dezelfde avond werd de transfer beklonken.

De vraag was alleen hoe zijn nieuwe teamgenoten, onder wie natuurlijk Raymond, hem zouden verwelkomen. Maar de tijd had zijn werk gedaan. Wat twee jaar daarvoor nog moeilijker leek op te lossen dan het conflict in de Gazastrook, was binnen een paar biertjes uit de wereld geholpen.

‘Je bent helemaal geen irritante gozer’

Na een paar trainingen stapte Raymond op Mike af. Deze keer niet om op zijn tenen te gaan staan, maar om iets hartverwarmends tegen hem te zeggen: ‘Jongen, ik heb me zo verschrikkelijk in jou vergist. Je bent helemaal geen irritante gozer. Je bent juist een ontzettend sympathieke kerel.’

Ook Mike had zijn mening inmiddels bijgesteld. ‘Het was al snel goed tussen die gasten en mij. Ik ben door niemand vijandig bejegend. Sterker nog, ik ben bevriend met ze geraakt. Zelfs met Raymond, haha. Hij bleek in het echt een wereldgozer te zijn.’

Het enige waarover nu, zo’n tien, vijftien jaar later, nog steeds twijfel is, is waarom Mike die bewuste dag nu eigenlijk het veld afliep. ‘Daar heb ik nog eens goed over nagedacht’, zegt Raymond. ‘Dat had echt niets te maken met dat zijn kinderen bij Barendrecht hockeyden en hij erger wilde voorkomen. Daar was hij veel te fanatiek voor, die ouwe moraalridder. De ware reden dat hij zich liet wisselen, dat was gewoon omdat hij zwakke knietjes had.’

Lees uit deze serie ook

Het bericht Memorabele wedstrijd: Een transfer van zuigertje naar wereldgozer verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Hattem: spelen op de Hazenakker

Mon, 30 Nov 2020 16:00:00 GMT

Dieren en hockey. Het blijken goede combinaties voor het maken van een clublogo. Het embleem van Hattem toont een haas die over twee gekruiste hockeysticks springt. De haas speelde een rol in de oprichting van de club.

In de zomer van 1952 speelde een groep kinderen in de Hattemse bossen, ondertussen luisterend naar het wedstrijdverslag van een hockeywedstrijd van de Olympische Spelen in Helsinki op de radio. Ze besloten hun eigen Spelen te organiseren. Er werd ook gehockeyd met de takken die ze vonden in het bos. Ook werd er een bal gemaakt van elastiekjes. Het enthousiasme voor de hockeysport groeide en er werd besloten een club op te richten.

Er werd gezocht naar een plek om te trainen en wedstrijden te spelen. De keuze viel op een grasveld dat bekend stond als de Hazenakker, omdat het er wemelde van de hazen en konijnen. Het was reden voor een van de ouders, tevens kunstenares, een logo met een haas te ontwerpen.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Hattem: spelen op de Hazenakker verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Oudenbosch: drie eenden en twee bomen

Thu, 26 Nov 2020 16:00:00 GMT

Drie eenden, twee bomen, twee gekruiste hockeysticks en een burcht. Het embleem van Oudenbosch behoeft enige uitleg.

Toen de hockeyvereniging uit Noord-Brabant in 1982 werd opgericht, viel het nog onder de gemeente Oudenbosch. Het logo was dan ook gebaseerd op het wapen van Oudenbosch, waarin een belangrijke rol is weggelegd voor drie bomen en een kroon. Sinds 1977 valt de gemeente Oudenbosch echter onder Halderberge. Toch wachtte de hockeyvereniging met het presenteren van een nieuw logo tot 2012. Dat was het jaar dat het dertigjarig bestaan van de club werd gevierd.

Logischerwijs was het embleem deze keer geïnspireerd op het wapen van Halderberge. Daarop te zien is een rode burcht, twee groene bomen, drie zilveren eenden en een gouden kroon. De kroon liet de hockeyclub achterwege, toegevoegd zijn twee gekruiste sticks. Het vernieuwde logo vertelt dus het volgende verhaal: waar eerst vooral inwoners van Oudenbosch welkom waren, geldt dat inmiddels ook voor iedereen uit Halderberge.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Oudenbosch: drie eenden en twee bomen verscheen eerst op Hockey.nl .

Memorabele wedstrijd: hoe derdeklasser Barneveld tóch niet kampioen werd

Thu, 26 Nov 2020 06:00:00 GMT

Duels die lang in de herinnering blijven, worden niet enkel gespeeld op de Olympische Spelen, maar ook in de Derde Klasse of de reserve Zevende Klasse. In de serie ‘ Memorabele wedstrijden ’ krijgen zij alsnog de spotlights die ze verdienen. Deze week de ‘kampioenswedstrijd’ van Barneveld H1, uit tegen Zevenaar in juni 2009.

De pijn is ouder dan de selfpass is toegestaan. Toch is bij Robert-Jan Lubbers – toenmalig keeper van Barneveld Heren 1 – de wond nog niet volledig geheeld. ‘Goh’, zegt hij. ‘Nu ik aan die wedstrijd terugdenk, lopen de rillingen weer over mijn rug.’

Normaal gesproken stond bij een uitwedstrijd van Barneveld een handjevol meegereisde supporters langs de lijn. Deze keer was elke vierkante centimeter van de lange zijde bezet. De speelsters van Dames 1 hadden na hun eigen wedstrijd snel het gaspedaal in getrapt om op tijd aanwezig te zijn. Zelfs een met supporters uitpuilende touringcar was vanuit Barneveld richting Zevenaar gestuurd, bij de Duitse grens. Iedereen die de selectie een warm hart toedroeg, wilde getuige zijn van deze historische dag. Wat kon er misgaan? Tijdens deze laatste speelronde van de competitie hoefde er alleen maar gewonnen te worden van Zevenaar, een middenmoter. Dan was Heren 1 kampioen van de Derde Klasse.

De supporters van Barneveld hadden er vertrouwen in.

Barneveld had de titel voor het grijpen. Tot de laatste minuut aanbrak.

Geheel in lijn met de feeststemming was de eerste kans van Barneveld meteen raak. Nog voor rust werd ook een strafcorner binnengeslagen en de voorsprong uitgebouwd naar 0-2. Er was niets aan de hand. Zelfs toen Zevenaar terugkwam tot 1-2, was er gezien het aantal kansen voor Barneveld geen vuiltje aan de lucht.

De tijd tikte door, zonder dat de koploper in gevaar kwam. Het ging gebeuren. Er zou vijftig kilometer verderop in het clubhuis van Barneveld een volksfeest losbarsten waar zelfs carnaval in Rio de Janeiro niet aan tippen kon.

Maar toen gebeurde het. Het mag dan elf jaar geleden zijn geweest; Robert-Jan kan zich die laatste minuut van de wedstrijd beter voor de geest halen dan wat hij eergisteren gegeten heeft. ‘Wat er gebeurde, is dat er een jongen van Zevenaar over hun rechterflank aan kwam rennen. Hij haalde de achterlijn en gaf de bal voor. In mijn ogen speelde hij ‘m hoog de cirkel in. Gevaarlijk spel, dacht ik. Maar dat zag de scheidsrechter anders. Die zag vooral dat een van onze spelers de bal tegenhield met zijn hand. Ik kon het niet geloven. Hij gaf een strafbal.’

Barneveld-keeper Robert-Jan Lubbers,

Keeper Robert-Jan Lubbers moest zich focussen op het belangrijkste moment van het seizoen

Van dichtbij zag ook Barneveld-routinier en maker van de 0-2 Maarten Kievits het gebeuren. ‘Van het doelpunt dat ik heb gemaakt, herinner ik me niets. Maar wat ik nog wél weet, is dat in die laatste minuut het horloge van de scheidsrechter begon te piepen. Pas daarná kreeg die jongen – ik geloof dat het onze linksachter was – de bal op zijn hand. Die strafbal had dus nooit gegeven mogen worden. Het was al lang tijd!’

Als een zwerm bijen vlogen de spelers van Barneveld op de scheidsrechter af. Ook keeper Robert-Jan mengde zich in het gedruis. Maar nadat hij zijn gal had gespuwd, onttrok hij zich weer aan de menigte woedende spelers en nam hij geconcentreerd plaats in zijn doel. Hij moest zich focussen op het belangrijkste moment van het seizoen. Het moment dat zou bepalen of het jaar wel of niet geslaagd was.

Hield hij zijn doel schoon, dan moest hij oppassen dat hij geen hernia opliep wanneer zijn teamgenoten hem hondsdol zouden bespringen. Liet hij de bal door, dan volgde juist een drama van Shakespeare-achtige proporties. Zelfs voor een keeper van het Nederlands elftal zou de druk immens groot zijn, laat staan voor een doelman uit de Derde Klasse.

Barneveld-speler Maarten Kievits, die de 0-2 maakte.

‘Ik had besloten naar de rechterkant te duiken. Ik was ervan overtuigd dat de bal daar heen zou gaan. Op het moment dat die speler van Zevenaar die strafbal nam, bewoog ik al een beetje naar rechts. Maar ik zag de bal de andere kant op gaan. Ik heb nog geprobeerd mijn duik af te breken. Ik heb mijn linkerarm nog zo ver mogelijk naar links gestrekt. Maar er was niets meer aan te doen. Het was 2-2. Klaar. Er is niet eens meer afgeslagen.’

Bloemen hoefden niet uit te worden gedeeld. In plaats daarvan vloog de helm van Robert-Jan door de lucht. Net als zijn stick. En zijn handschoen. En de rest wat binnen een straal van een paar meter voorhanden was.

‘Ik was niet eens zozeer boos over het feit dat we niet gewonnen hadden. Natuurlijk, daar was ik ook pissig over, maar dat kon nog gebeuren. Waar ik vooral moeite mee had, was de reactie van de tegenstander. Zij speelden nergens meer om, ze konden niet promoveren en niet degraderen. Maar ze vierden feest alsof ze landskampioen waren geworden. Daar kon ik met mijn verstand niet bij.’

Het clubhuis van Barneveld.

Wat restte, was een laatste kans in de play-offs. Maar het geknakte team herpakte zich niet en moest genoegen nemen met wéér een seizoen in de Derde Klasse.

Keeper Robert-Jan: ‘Later heb ik het met onze trainer nog eens over die strafbal gehad. Hij zei dat hij van één moment van die wedstrijd spijt had gekregen. Toen die strafbal werd gegeven, had hij direct naar me toe moeten lopen en tegen me moeten zeggen welke kant ik op moest duiken, vond hij achteraf. Zodat de druk meer op zijn schouders was komen te liggen – in plaats van alleen op die van mij. Want dat ik ervoor gekozen heb niet naar links, maar naar rechts te duiken, dat blijft zeer doen.’

Dan zucht hij eens diep.

‘En het wás niet eens een strafbal.’

Lees uit deze serie ook:

Het bericht Memorabele wedstrijd: hoe derdeklasser Barneveld tóch niet kampioen werd verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Bennebroek: met dank aan Adriaan Pauw jr.

Mon, 23 Nov 2020 11:00:00 GMT

De leden van hockeyclub Bennebroek zullen met recht trots als een pauw zijn op hun club. Op het clublogo staat namelijk een pauw in volle glorie afgebeeld met daaronder de naam van de club op een donkerblauwe of een witte achtergrond.

Om de link tussen de pauw en de hockeyclub te kunnen leggen, moeten we in tijdmachine stappen om ergens rond 1650 uit te komen. In die periode was ambachtsheer Adriaan Pauw jr. beschermheer van de gemeenten Heemstede en Bennebroek. Pauw schonk Bennebroek onder meer haar Nederlands hervormde kerk. Normaal gesproken hebben kerken een kruis op het dak, maar omdat Pauw de bouw financierde plaatste de kerk een pauw, die dienst deed als windvaan.

Achter deze kerk lagen de eerste velden van Bennebroek, dat in 1965 was opgericht. De ontwerper van het clublogo nam de pauw over. Later vertrok de club naar een andere locatie maar de pauw verhuisde mee.

De keuze voor donkerblauw in het logo had niets te maken met Adriaan Pauw of Bennebroek. Het wapen van Pauw was rood met geel, maar rood zat al in de kleuren van Rood-Wit en geel was voor Bennebroek niet een voor de hand liggende kleur.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Bennebroek: met dank aan Adriaan Pauw jr. verscheen eerst op Hockey.nl .

UNO wil op nieuwe locatie doorgroeien naar volwaardige club

Sun, 22 Nov 2020 15:00:00 GMT

De verhuisdozen kunnen worden ingepakt, want de kogel is door de kerk. De Utrechtse hockeyclub UNO heeft groen licht gekregen voor de verhuizing naar Sportpark Vechtzoom aan de rand van de wijk Overvecht. De bezwaren van de Utrechtse Bomenstichting zijn afgelopen woensdag door de Raad van State ongegrond verklaard waardoor de laatste horde voor de verhuizing werd weggenomen en UNO op de nieuwe locatie kan uitgroeien tot een volwaardige hockeyclub.

‘Het is een superweek’, zegt UNO-voorzitter Harm Geels aan de telefoon die zijn gevoel beschrijft als een mix van blijdschap en opluchting. ‘We kunnen nu doorpakken en worden niet teruggeworpen in onze ambitie. De weg is vrij.’

UNO deelt na de verhuizing het complex met voetbalclub FC Vechtzoom. Op het park was een veld over en deze wordt ingezet om twee hockeyvelden aan te leggen. Om dat mogelijk te maken moest het sportpark worden uitgebreid, ten koste van 96 bomen. Dat stuitte op bezwaar van de Utrechtse Bomenstichting. De stichting stapte naar de rechter om de kap tegen te gaan, maar kreeg uiteindelijk geen gelijk.

Foto: Artist impression/Yvo Ruiters – Wearearchitects

Vanaf de zijlijn

In de rechtszaak was UNO geen partij, waardoor de club vanaf de zijlijn moest toekijken. ‘Veel leden gingen ervan uit dat de verhuizing door zou gaan, maar woensdag bekroop mij wel het gevoel: het zal toch niet waar zijn dat er iets misgaat. Alle vrijwilligers hebben er veel tijd in gestoken. Als de gemeente de rechtszaak had verloren hadden we wel door kunnen gaan, maar niet als volwaardige club’, zegt Geels.

Vanwege de wachtlijsten voor de jeugd bij clubs in de regio besloot een aantal ouders in 2015 de koppen bij elkaar te steken en UNO op te richten. In de beginperiode kon de club tijdelijk terecht bij voetbalclub Hercules. Omdat de ruimte daar te beperkt was, week de club uit naar sportpark Olympos op De Uithof. Ook op deze locatie loopt UNO, inmiddels gegroeid naar 230 leden, tegen grenzen aan.

De feestelijke start van UNO in 2015. Foto: UNO

‘We kunnen niet groeien’, legt Geels uit. ‘Op dit moment kunnen we geen volwaardig hockeyaanbod aanbieden. We zijn een jeugdclub, maar willen ook dat studenten en senioren bij ons kunnen hockeyen. We willen goede trainingstijden en trainingsdagen aanbieden en de ouders trimhockey, maar dat kan op dit moment niet.’

Op de nieuwe locatie op de kop van Overvecht ziet UNO mogelijkheden om zich te ontwikkelen tot een volwaardige hockeyclub. ‘De ambitie is om over vijf jaar naar zeshonderd leden te groeien, waarvan twee derde jeugd en een derde senioren’, zegt Geels die zich daarbij baseert op de geschatte groei van de stad Utrecht.

‘Ik denk dat we als club zelfs meer dan tweehonderd senioren kunnen trekken zeker met twee watervelden’, gaat Geels verder. ‘We hebben dat aantal relatief laag ingeschat. Met een aantal seniorenteams en trimhockey zit je zo aan dat aantal.’

Foto: Artist impression/Yvo Ruiters – Wearearchitects

Geels is meer dan tevreden met sportpark Vechtzoom als nieuwe locatie van UNO. ‘Het is een mooie parkachtige omgeving. De stedelijke vernieuwing schuift die kant op, waardoor wij met de velden heel centraal in de stad komen te liggen.’

Aan de slag

Nu de Raad van State het licht op groen heeft gezet, kunnen de werkzaamheden op het sportpark beginnen. Het clubgebouw op het complex wordt gesplitst zodat de voetbal- en hockeyclub hun eigen clubhuis hebben. ‘Vanaf december gaan we daarmee zelf aan de slag’, zegt Geels. ‘De gemeente gaat in de loop van het jaar de twee watervelden aanleggen. In juni 2021 moeten we klaar zijn met de verbouwing van het clubhuis en een maand later zijn volgens planning de velden gereed.’

Hoewel de leden van UNO vooral uit Tuindorp, Tuinwijk en Wittevrouwen komen, hoopt de club in de toekomst ook de jeugd in Overvecht en de andere wijken om Vechtzoom te kunnen enthousiasmeren voor de hockeysport in deze relatief A-typische hockeywijken.

Foto: Artist impression/Yvo Ruiters – Wearearchitects

Hockey foundation

UNO krijgt hierbij ondersteuning van de Hockey Foundation. Dit maatschappelijke initiatief van de Rabobank en de hockeybond wil de hockeysport nog toegankelijker maken voor iedereen. Daarbij richten zij zich op wijken met een traditioneel lagere sportparticipatie.

Het doel van de Hockey Foundation is om in die wijken de komende tien jaar dertig nieuwe clubs op te richten. UNO is een van die clubs naast Amsterdam Dynamics en AHC Noorderlicht, die onlangs zijn opgericht.

Geels: ‘De bond wil de hockeysport inclusiever en meer toegankelijk maken en de sport onder de aandacht brengen bij kinderen die normaal gesproken niet met hockey in aanraking komen. Buurtsportcoaches gaan de scholen langs om de interesse voor de hockeysport aan te wakkeren. Dat is iets waar we als club graag aan meewerken.’

Het bericht UNO wil op nieuwe locatie doorgroeien naar volwaardige club verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Don Quishoot: het werk van Picasso

Thu, 19 Nov 2020 11:00:00 GMT

Een kangoeroe, een kasteel of een mees die bovenop een stick is geklommen: hockeyclubs hebben de meest uiteenlopende clublogo’s. Soms rechttoe rechtaan, soms een mysterie dat moet worden ontrafeld. Hockey.nl gaat op zoek naar het bijzondere verhaal erachter. Deze aflevering: Don Quishoot, waarvan zowel Dames 1 als Heren 1 uitkomt in de Derde Klasse.

Je moet goed kijken om überhaupt te zien wat de getekende figuren in het embleem van studentenhockeyvereniging Don Quishoot uit Eindhoven nu eigenlijk voorstellen. Duidelijk herkenbaar is natuurlijk de zon. Ook nog wel enigszins waar te nemen, is dat rechts een man op een paard zit. Een stuk moeilijker te zien is dat er links een ezel staat, met iemand daarop. De kleine streepjes op de achtergrond stellen molentjes voor.

Waar komt deze inkttekening in het logo van de club vandaan? En wie is de maker ervan? Om het antwoord op deze vragen te geven, is het nodig eerst uit te leggen waar de naam van de club vandaan komt. Don Quishoot is natuurlijk vernoemd naar Don Quichot. Maar wie was dat ook alweer?

In 1605 schreef de Spaanse schrijver Miguel de Cervantes het boek De vernuftige edelman Don Quichot van La Mancha . Het hoofdpersonage is een oude edelman die denkt dat hij ridder is. Hij is het stereotype van de idealist, een dwaze held die zich met zijn goede bedoelingen, maar onpraktische daden min of meer belachelijk maakt.

Maar veel belangrijker nog: Don Quichot is ruim twee eeuwen na de verschijning van het boek vastgelegd door de beroemde Spaanse schilder Pablo Picasso. En het doek daarvan – een inkttekening van de ridder te paard, samen met zijn trouwe schildknaap – gebruikt de hockeyvereniging als logo.

Heeft jouw club ook een bijzonder logo? Mail naar redactie@hockey.nl .

Het bericht Het clublogo van Don Quishoot: het werk van Picasso verscheen eerst op Hockey.nl .

Memorabele wedstrijden: Rechtsback Fabian kwam speciaal van vakantie terug

Tue, 17 Nov 2020 06:00:00 GMT

Duels waarover nog jarenlang wordt nagesproken, worden niet enkel gespeeld op de Olympische Spelen, maar ook in de Derde Klasse of de reserve Zevende Klasse. In de serie ‘Memorabele wedstrijden’ krijgen zij alsnog de spotlights die ze verdienen. Deze week de eerste aflevering, over het bijzondere verhaal achter de degradatiekraker Barneveld-Leeuwarden van 20 mei 2012.

Elke keer wimpelde hij het verzoek van zijn familie vakkundig af. Maar deze keer kwam rechtsachter Fabian Dijkstra, vaste waarde en routinier van Leeuwarden Heren 1, er niet onderuit om gezellig met de boot een weekendje naar Vlieland te gaan. Zijn teamgenoten konden vast wel één wedstrijd zonder hem, redeneerde hij.

Alleen bleek die ene wedstrijd net ‘Barneveld-uit’ te zijn. Voor Leeuwarden de laatste serieuze kans van het seizoen om zich veilig te spelen in de Tweede Klasse.

Het was vrijdagavond, twee dagen voor de belangrijkste wedstrijd van het jaar, toen de boot met Fabian aan boord al lang en breed in de jachthaven van Vlieland lag aangemeerd en de rechtsachter onverwacht een telefoontje kreeg van Harmen van Balen Walter, zijn trainer.

Coach Harmen: ‘Ik was er niet gerust op. Onze selectie was dat jaar niet erg breed. We speelden met vijf A-junioren, die de ene week een acht haalden, maar de andere week een vier. Fabian was als rechtsachter een vaste waarde. Niet dat hij drie, vier man passeerde, maar hij kon wel een vent uitschakelen. Dus heb ik vrijdagavond na de training de telefoon gepakt en hem vriendelijk doch dringend verzocht zondag de eerste de beste veerboot naar huis te nemen. We hadden hem die wedstrijd gewoon nodig.’

Aanvankelijk was Fabian niet gevoelig voor de smeekbede van zijn coach. Maar die bleef zo lang aandringen dat hij Fabian uiteindelijk een ongebruikelijk voorstel deed. ‘Ondanks dat je niet getraind hebt, mag je toch in de basis beginnen.’ En zo kon het gebeuren dat de verloren zoon zondagmiddag toch lachend het sportpark opliep.

Rechter Fabian Dijkstra van Leeuwarden.

‘Ik heb er nog eens goed over nagedacht’, zei coach Harmen, ‘maar we gaan het toch anders doen.’

Twee weken daarvoor was onverwacht gewonnen met 5-1 van middenmoter PW. Foto’s daarvan waren uitvergroot en de bewuste zondag van ‘Barneveld-uit’ op de muren binnenin de kleedkamer geplakt. Alles werd uit de kast getrokken om in de overwinningsmodus te komen. Winst betekende dat Leeuwarden zich veilig speelde. Verlies leidde ertoe dat er in de laatste twee competitiewedstrijden gewonnen moest worden van óf de koploper óf de nummer drie. Een vrijwel onmogelijk taak. Feitelijk was dit de laatste kans om serieuze degradatieproblemen af te wenden.

De sfeer was toen nog opperbest, maar alles veranderde toen Harmen aan de wedstrijdbespreking begon. ‘Ik heb er nog eens goed over nagedacht’, zei hij, ‘maar we gaan het toch anders doen. Fabian, jij begint op de bank.’

Fabian was zondagochtend extra vroeg opgestaan. Hij liep al om 07.00 uur het dek van de eerste veerboot op die naar Harlingen vertrok. Hij had de treinreis naar Leeuwarden overleefd. En hij had thuis nog snel zijn sporttas moeten inpakken. En dat allemaal vanwege de smeekbede van zijn coach, die nu zo brutaal was zijn woord te breken en hem toch op de bank te zetten.

Harmen: ‘Toen ik Fabian op de club hoorde vertellen dat hij op Vlieland naar de kroeg was geweest, begon ik te twijfelen wat ik moest doen. Ik kende hem al jaren. Ik wist heus wel dat hij niet alleen water gedronken had. Eerlijk gezegd keek hij ook niet helemaal fris uit zijn ogen. Toen dacht ik: doe ik er verstandig aan om de wedstrijd met hem te beginnen? In de auto op weg naar Barneveld heb ik overlegd met mijn assistent Jan Gillebaard. We besloten niet Fabian, maar iemand anders – een middenvelder – op rechtsachter te zetten.’

De gemoederen bleven tijdens de wedstrijdbespreking nog bedaard. Maar toen Harmen als laatst de kleedkamer verliet, stond Fabian hem buiten al op te wachten. Fabian: ‘Ik heb hem de huid vol gescholden. De spanning liep zo hoog op dat ik op het punt stond hem aan te vliegen. Het scheelde niet veel, of ik had hem een klap verkocht.’

Coach Harmen van Balen Walter.

Zonder Fabian op rechtsachter werd Leeuwarden op de flank overlopen

Doorwisselen was bij Leeuwarden geen vanzelfsprekendheid. Mokkend, maar gelukkig zonder bloedspetters, nam Fabian plaats naast Harmen op de bank. Verscholen in zijn trainingspak zag hij vanaf daar hoe Barneveld herhaaldelijk gevaar stichtte over de rechterflank. De vondst een middenvelder op zijn plek te zetten, pakte desastreus uit. Onvermijdelijk was het moment na tien minuten, toen Barneveld de 1-0 scoorde. Toen erkende Harmen zijn fout en dirigeerde hij Fabian het veld in.

Wat er vervolgens gebeurde, was een moment dat beide mannen achtenhalf jaar later nog steeds niet vergeten zijn. Fabian stond nog geen vijf minuten binnen de lijnen, of hij kreeg de bal voor zijn stick. Scoren deed hij net zo vaak als de keeper, nooit, maar uitgerekend nu schoot hij de gelijkmaker binnen (1-1).

Coach Harmen: ‘Zijn reactie na dat doelpunt herinner ik me nog als de dag van gisteren. Hij kwam zó hard op me afgerend dat ik me serieus afvroeg wat hij met me ging doen. Hij was marinier, hij heeft op piraten gejaagd. Ik wist niet waar hij op dat moment toe in staat was. Maar in plaats van zijn gram te halen, deed hij heel iets anders. Hij pakte mijn hoofd vast en gaf me een volle pakkerd op mijn wang.’

Die wedstrijd gebeurde er nog meer memorabels. Eerst barstte er een stortbui los die het duel twintig minuten stillegde. Daarna werd in de rust ontdekt dat de uitvergrote foto’s door Barneveld van de muren waren gescheurd en vervolgens speelde Leeuwarden een geweldige tweede helft, waarin het twee keer scoorde en zich met een 3-1 zege veilig speelde. Maar wat achtenhalf jaar later het meest is blijven hangen, is toch echt de ruzie die de twee vrienden die dag uitvochten – en het feit dat ze het nog tijdens de wedstrijd weer met elkaar goedmaakten met een zoen op de wang.

Links Harmen van Balen Walter, rechts assistent Jan Gillebaard.

Inmiddels kunnen de heren er hartelijk om lachen

Vandaag de dag hockeyen de mannen nog altijd in hetzelfde team. Niet meer in Heren 1, maar – met iets strammere benen – in Veteranen A. Dat de clash met Barneveld nog altijd in het geheugen gegrift staat, blijkt uit de hilariteit die telkens in de groepsapp ontstaat wanneer aanvoerder Harmen het niet kan nalaten om op zaterdagavond dat ene appje te versturen:

‘Fabian, jij begint morgen in de basis.’

Het bericht Memorabele wedstrijden: Rechtsback Fabian kwam speciaal van vakantie terug verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Voordaan: de beschermheilige van Utrecht

Mon, 16 Nov 2020 16:00:00 GMT

Het embleem van Voordaan is geen logo dat je even snel natekent. Het is namelijk een nogal gecompliceerde voorstelling. Er staat een man op een paard afgebeeld. Draagt hij een zwaard of is het een kruis? Daarnaast staat een man met een stok. Zijn linkerbeen lijkt te zijn omzwachteld met verband.

De man op het paard is Sint-Maarten, beschermheilige van Utrecht. Hij snijdt met het zwaard zijn mantel in tweeën om te delen met de man met de stok, een bedelaar. Het in 1935 opgerichte Voordaan heeft dit tafereel overgenomen van het wapen van de voormalige gemeente Maartensdijk, waartoe Groenekan behoorde. Nadat Maartensdijk is opgegaan in de gemeente De Bilt is het clublogo hetzelfde gebleven.

Ook de geel-blauwe clubkleuren van Voordaan hebben te maken met Maartensdijk. Het zijn de kleuren van het wapen van Maartensdijk. Vandaar dat het clubembleem is uitgevoerd op een blauwe achtergrond met in het geel de afbeelding van Sint-Maarten die zijn mantel deelt met de bedelaar.

Lees meer:

Het bericht Het clublogo van Voordaan: de beschermheilige van Utrecht verscheen eerst op Hockey.nl .

Dieren hockeyde op complex met granaten uit WOII in bodem

Thu, 12 Nov 2020 16:00:00 GMT

In maart 2018 verruilde MHC Dieren uit Gelderland de verouderde, te klein geworden locatie voor een spiksplinternieuw onderkomen, even verderop. Tweeënhalf jaar lang was het oude complex van het netvlies verdwenen. Tot vorige week opeens een bijzonder bericht in de Gelderlander opdook.

Jos Wortelboer is een voorzitter die niet snel ergens van opkijkt, maar toen hij opeens het betreffende artikel op de website van de regionale krant onder ogen kreeg, schoten zijn wenkbrauwen toch minimaal een meter de lucht in. Het stond er echt. ‘Hockeyers in Dieren speelden op veld met granaten uit Tweede Wereldoorlog.’

Hij las het nog een keer. En nog een keer. Maar dat veranderde niets aan de strekking van het verhaal. Bij een bodemonderzoek op hun voormalige complex bleek men te zijn gestuit op munitie uit de Tweede Wereldoorlog. Begraven onder de grond lagen onder meer mortiergranaten, brisantgranaten, een brisantpantsergranaat en een rookgranaat.

‘Tweeënhalf jaar geleden hebben we het hek op slot gedaan en zijn we verhuisd naar onze nieuwe locatie. We hebben het oude complex opgeleverd aan de gemeente zoals het opgeleverd had moeten worden. Sindsdien hebben we er niet vaak aan teruggedacht. Je kijkt niet achterom. Tot opeens dat bericht in de krant stond. Dit hadden we nooit kunnen bevroeden‘, zegt voorzitter Wortelboer.

Het huidige onderkomen van Dieren.

Voor de oude locatie is nog altijd geen nieuwe bestemming gevonden. Wel was duidelijk geworden dat de bodem op enkele plekken was verkleurd. Een onderzoeksbureau werd gevraagd de oorzaak van die verkleuringen te achterhalen. Toen het bureau daarbij op de granaten stuitte, is het werk meteen stilgelegd. Inmiddels heeft de Explosieven Opruimingsdienst Defensie de munitie tot ontploffing gebracht.

Wortelboer: ‘Midden jaren zestig zijn we als club op die locatie begonnen. Ooit zijn daar velden aangelegd. Ik heb me de afgelopen week wel afgevraagd of ze toen de bodem niet onderzocht hebben. Blijkbaar niet. Het is in ieder geval geen belemmering geweest om daar een hockeyclub te beginnen. Gelukkig is er nu geconstateerd wat er in de bodem zat. Het is goed dat het boven water is gekomen. Of nou ja, eigenlijk boven de grond dus.’

De sloop van het clubhuis van op het vorige complex van Dieren.

De veiligheid van de hockeyers zou nooit in het geding zijn geweest

Binnen de club werden al snel de eerste grappen gemaakt. Dat hun veld voor de tegenstander altijd al een mijnenveld was. Dat het nieuws is ingeslagen als een bom. Gelukkig kan er om gelachen worden, zeker omdat de gemeente in het artikel benadrukt dat de veiligheid van de hockeyers nooit in het geding is geweest. Toen de explosieven in de grond zaten, zouden ze geen gevaar hebben opgeleverd.

‘Daarom heb ik waarschijnlijk ook geen mails van verontruste ouders gehad’, zegt Wortelboer. ‘We hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Simpelweg omdat we het niet wisten. We halen er onze schouders maar over op. Maar dat het bijzonder is, dat is wel duidelijk.’

Het bericht Dieren hockeyde op complex met granaten uit WOII in bodem verscheen eerst op Hockey.nl .

Het clublogo van Sjinborn: over de legende van de Bokkenrijders

Wed, 11 Nov 2020 13:00:00 GMT

De hockeystick in het logo van Sjinborn spreekt natuurlijk voor zich. Ook het doel behoeft geen verdere uitleg. Net als de bal. Wat uiteraard wel opvalt, is dat de hoofdrol is weggelegd voor een heuse bok. Die kom je niet vaak tegen op een hockeyveld, een bok.

Wat doet een afbeelding van het met een gewei gezegende dier in het embleem van een hockeyclub? Dat heeft te maken met de verhuizing van Sjinborn – wat overigens betekent: geboren in Schin op Geul – naar Valkenburg. Inwoners van Valkenburg worden sinds jaar en dag Bök genoemd, Limburgs voor bokken.

Dat komt door een legende die zich die in de streek heeft afgespeeld, over de Bokkenrijders. Dat was een roversbende uit de achttiende eeuw die stal van de rijken en de katholieke kerk om de armen te helpen. Toen Sjinborn in 1988 neerstreek in Valkenburg en er behoefte was aan een nieuw logo, was het voor de geestelijk vader ervan meteen duidelijk dat het nieuwe embleem van een bok moest worden voorzien.

Het bericht Het clublogo van Sjinborn: over de legende van de Bokkenrijders verscheen eerst op Hockey.nl .

Coaches: Begrip voor maatregelen, maar spelers willen stip aan de horizon

Mon, 09 Nov 2020 06:00:00 GMT

Coaches van clubs uit de Hoofd- en Promotieklasse hebben begrip voor de strengere maatregelen die het kabinet voor de komende twee weken heeft afgekondigd. Erg gelukkig met de aanscherping, waarbij seniorenteams de komende twee weken in groepjes van twee op anderhalve meter afstand mogen trainen, zijn ze echter niet. De coaches kiezen er daarom voor om de spelers deze periode een individueel programma af te laten werken.

‘Trainen in duo’s loont de moeite niet’, zegt Bas Boogaard coach van Nijmegen Heren 1 dat uitkomt in de Promotieklasse. ‘De komende periode gaan de spelers zelf aan de slag. Hopelijk kunnen we dan over twee weken weer terug naar groepen van vier.’

Striktere maatregelen

De maatregelen van afgelopen dinsdag kwamen niet als een verrassing. Het groeiend aantal coronabesmettingen en de toenemende druk op de gezondheidszorg deed het kabinet besluiten om onder meer de reguliere trainingen voor senioren nog meer aan banden te leggen.

Bas Bogaard, trainer van Nijmegen. Foto: David van Haren

Om de tweede coronagolf in Nederland in te dammen had de regering op 13 oktober al besloten de veldcompetitie stil te leggen en de trainingen te beperken tot groepjes van vier, op anderhalve meter afstand. Omdat deze maatregelen niet het gewenste effect hadden, werden de trainingen verder ingeperkt tot groepjes van twee.

Rustpauze naar voren gehaald

Het was voor Mark Dekker, coach van de dames van promotieklasser Were Di, het signaal om de ‘vakantie’ voor de selectie van de promotieklasser naar voren te halen. Normaal gesproken zou de ploeg na afloop van de eerste seizoenshelft een rustpauze inlassen, maar deze begint nu dus al deze week. ‘In december hopen we weer te starten in groepen van vier, als dat mag en kan.’

Ook bij de dames van hoofdklasser HGC gebeurt er de komende twee weken weinig op het hockeyveld. ‘De speelsters volgen de komende twee weken een individueel programma’, zegt coach Robbert-Jan de Vos, die ook besloten heeft niet te trainen in groepjes van twee. ‘Alles kan natuurlijk. Je kan op goal slaan en de bal naar elkaar toespelen, maar het houdt ergens op.’

Tilburg – Were Di – Hurley Dames, Kwartfinale Gold Cup, Seizoen 2018-2019, 14-03-2019, Were Di – Hurley, Coach Mark Dekker (WereDi)
(c) Willem Vernes Fotografie

Statisch

Dat kan Reinoud Wolff, coach van hoofdklasser Hurley Heren 1, alleen maar bevestigen. ‘Je moet in groepjes van twee ook die anderhalve meter afstand bewaren. Het wordt dan wel heel statisch. Met vier man is er meer dynamiek.’ De spelers zullen voornamelijk ‘onderhoud’ plegen zoals Wolff dat noemt. ‘Dat bestaat uit een combinatie van loop- en krachttraining.’

Met de groepen van vier op het trainingsveld konden de coaches prima uit de voeten. ‘Het was oké en voor een bepaalde periode was het goed te behappen’, zegt Bogaard, die twee keer per week met de viertallen trainden. De ene groep trainde bijvoorbeeld op de passing. Een andere groep ging aan de slag met het aannemen van de bal. ‘We konden het redelijk intensief maken.’

Prima invulling

Wolff volgde een soortgelijke filosofie. ‘We werkten met ‘stations’ met loop- , techniek- en andere speelvormen. Elke vijftien minuten wisselden we door. De spelers vonden het leuk om te doen. Het was ook een prima invulling.’

Toch plaatst de coach van Hurley een kanttekening. ‘Met vier man op anderhalve meter, geen partijen en geen duels, dan pak je veel van de sport af.’ Dat wordt beaamt door De Vos. ‘Binnen de mogelijkheden proberen we zo creatief mogelijk zijn, maar je loopt tegen grenzen aan Speelsters willen graag duels uitvechten en partijtjes spelen.’

Twee scenario’s

Voorlopig is het nog onduidelijk wanneer er weer in competitieverband mag en kan worden gehockeyd. De KNHB zette vorige week een streep door de zaal- en midwintercompetitie, maar bood een perspectief door twee scenario’s voor een mogelijke herstart van de competitie te presenteren: een voor januari en een voor februari.

Maar de zekerheid dat er in januari of februari kan worden gehockeyd is er nog absoluut niet. De draaiboeken van de hockeybond zijn afhankelijk van het verloop van de coronapandemie en de daaropvolgende maatregelen van het kabinet.

Den Haag – Klein Zwitserland – HGC, Promotieklasse Dames, Hockey, Seizoen 2018-2019, 24-03-2019, Klein Zwitserland – HGC 1-1, Coach Robbert-Jan de Vos (HGC) en Marijn Pietermeijer (KZ)
(c) Willem Vernes Fotografie

Motivatie en plezier

‘Je wilt je ploeg gemotiveerd houden, zeker met alle onduidelijkheid’, zegt Bogaard. ‘Dat is lastig en een enorme uitdaging.’ Dat ziet ook Dekker. ‘De speelsters moeten plezier houden en dat moeten we faciliteren. Natuurlijk is het een lastige situatie. Het vraagt van ons een mate van flexibiliteit, maar je moet het in het grote geheel zetten. De overheid zou niets liever willen dan een einddatum stellen.’

‘Hopelijk kunnen we in december weer aan de slag’, gaat Dekker verder. ‘Er is een aantal data genoemd en daar moeten we rekening mee houden.’ Bogaard voegt daaraan toe: ‘Als je weet wanneer je kan beginnen, kan je een plan schrijven. Persoonlijk denk ik dat het handiger is om te mikken op een start in februari.’

Stip aan de horizon

De Vos hoopt dat de spelers en speelsters snel een perspectief kan worden geboden. ‘De coronabesmettingen gaan nu omlaag. Als die lijn kan worden doorgezet, biedt dat mogelijkheden. De speelsters trappelen om weer te beginnen, maar ze willen een stip aan de horizon. Nu vragen ze zich soms af: waar doe ik het nu voor? Ik begrijp het dilemma, maar als topsporter wil je een doel hebben.’

Het bericht Coaches: Begrip voor maatregelen, maar spelers willen stip aan de horizon verscheen eerst op Hockey.nl .

Athena start dit weekend met interne jeugdcompetitie

Fri, 23 Oct 2020 16:00:00 GMT

De boodschap van premier Mark Rutte vorige week tijdens de persconferentie dat jeugdspelers tot achttien jaar mogen blijven trainen en onderling wedstrijden spelen tegen teams van de eigen vereniging is door veel hockeyclubs met beide handen aangepakt. Zo organiseert Athena vanaf dit weekend een interne jeugdcompetitie.

In deze competitie zijn alle jeugdteams van de Amsterdamse club verdeeld over dertien poules van zes ploegen. De komende vijf weekenden spelen deze teams elk één wedstrijd per weekend. Ploegen van vergelijkbaar niveau zijn in dezelfde poule ingedeeld. Bovendien spelen meisjes tegen jongens. In de competitie neemt bijvoorbeeld ME4 het op tegen JE4. Elk team regelt per wedstrijd één scheidsrechter.

‘We hebben het zo simpel mogelijk gehouden’, zegt Athena-voorzitter Katja Hoorn. ‘Het is helder wat de maatregelen zijn en wat wel en niet mag. Hoe de leden hebben gereageerd? Je ziet elkaar niet zo veel meer op de club, maar via de appgroep van mijn dochter krijg ik wel het gevoel dat de jeugd en de ouders het leuk vinden. We gaan kijken hoe dit de komende tijd verloopt, hoewel we het niet zelf kunnen aanschouwen.’

Stadion De Meer, de oude tribune van voetbalclub Voorland, op het terrein van Athena. Foto: Willem Vernes

Maatregelen

Hoorn was niet verrast door de aangekondigde maatregelen van de regering. ‘Het nieuws was al een beetje uitgelekt dus toen de maatregelen daadwerkelijk bekend werden gemaakt, was de verrassing niet zo groot. Ik snap dat er minder interactiemomenten moeten zijn en wij de reisbewegingen moeten beperken, maar ik vond het wel teleurstellend dat de senioren niet meer aan teamsport kunnen doen.’

‘Het is jammer dat in een tijd waarin het belangrijk is om mentaal en fysiek gezond te zijn er een beperking in het sporten wordt opgelegd. We hebben ons als Athena er niet helemaal bij neergelegd en gekeken wat we kunnen doen. We voelen ons wel verantwoordelijk dat onze leden fit blijven.’

Corona Classes

Daarom wil Athena naast het organiseren van een interne jeugdcompetitie ook iets betekenen voor de senioren. Voor die leden wordt er op de club zogenoemde Corona Classes opgezet onder het motto ‘Blijf fit, Verbeter je techniek, Have fun’.

Foto: Katja Hoorn

‘We maken gebruik van de trainers en de uren en tijdsblokken die we hebben’, zegt Hoorn over de Corona Classes. ‘We bieden de senioren de mogelijkheid om in groepjes van vier op anderhalve meter fit te blijven, te bewegen en techniek te trainen, in allerlei vormen. De inschrijving voor deze Corona Classes willen dit weekend starten.’

Begin deze maand maakte de KNHB bekend dat de zaalcompetitie de komende winter in aangepaste vorm toch doorgaat. Voor clubs die liever op het veld willen doorspelen, wordt een midwintercompetitie gehouden. Er heerste onder de clubs namelijk grote verdeeldheid over deelname aan de zaalcompetitie. Ook bij Athena kwam het onderwerp ter sprake. De club maakte uiteindelijk de keuze om dit seizoen niet de zaal in te gaan.

Geen zaalhockey

‘Dat was een moeilijke keuze’, zegt Hoorn. ‘Daar hebben we echt over zitten dubben en lang over gepraat, want we vinden de zaal echt een toegevoegde waarde. We hadden ons ook al ingeschreven, maar we vonden het gezien het beleid op andere plekken niet logisch om zaalhockey aan te bieden.’

Athena probeert net als alle andere clubs zo goed en zo kwaad als het gaat het leven op de club in gang te houden. Tussendoor wordt er ook nog steeds gewerkt aan de aanleg van een nieuw veld en de uitbreiding van het clubhuis.
‘Ons eerste veld ligt er nog steeds uit’, zegt Hoorn. ‘Er is iets niet goed gegaan met de aanleg. Dat wordt hersteld.

De tribune op het terrein van Athena. Foto: Willem Vernes

We zijn daarvoor in gesprek met de gemeente en de uitvoerder. De bouw van het materialenhok gaat gestaag door. Net in de periode dat het nog kon, hebben we een sessie gehad waarbij de vrijwilligers konden zagen en doen. Daarnaast hebben we een grote tent gekocht zodat we toch iets ‘binnen’ hebben met de mogelijkheid van de anderhalve meter afstand.’

Innovatieve blaashal

Ook voert Athena gesprekken met de KNHB om een experimentele en innovatieve blaashal te gaan gebruiken. ‘Het is meer een soort tentluifel met een composietvloer met balken. Een hal die groener en duurzamer is, waarbij je niet alle energie hoeft te gebruiken om de blaashal overeind te houden.’

Als voorzitter beleeft Hoorn ondanks de coronapandemie drukke tijden. ‘Het is een intensieve periode’, vat ze haar eerste anderhalf jaar als preses van Athena samen.

Het bericht Athena start dit weekend met interne jeugdcompetitie verscheen eerst op Hockey.nl .

Corona of niet, nieuwe club HC Dokkum groeit als kool

Thu, 22 Oct 2020 05:00:00 GMT

Hoe houd je je als hockeyclub staande in tijden van corona en helemaal: hoe blijf je als pas opgerichte vereniging – zoals HC Dokkum – overeind? Het antwoord op die laatste vraag is best verbluffend. In Noordoost-Friesland groeit de sport, corona of geen corona, tegen de klippen op. Begin mei vond daar een eerste proeftraining plaats omdat circa honderd geïnteresseerden zich hadden aangemeld. Nu, vijf maanden later, telt de club al tweehonderd betalende leden. Heel voorzichtig komt voor bepaalde leeftijdsgroepen een ledenstop in zicht.

HC Dokkum raakt momenteel de grenzen van het logistiek haalbare. Gelukkig ziet de gemeente de potentie van een nieuwe sportvereniging en een toekomstbestendige sportlocatie waardoor de gemeente intussen de intentie heeft uitgesproken dat er met ingang van volgend seizoen een zandingestrooid kunstgrasveld ligt, voor gezamenlijk gebruik met de lokale korfbalclub en met het voortgezet onderwijs voor lichamelijke opvoeding, maar tot die tijd trainen de Dokkumers enkele avonden per week op een van de velden van de voetbalclub. En, vol is vol.

De nieuwe club telt dertien teams: Jong Dames, MA1, JB1, MB1 en MB2, MC1 en MC2, zes mixteams bij de jongste jeugd en een groep trimhockey(st)ers. ‘Zoals het er nu naar uitziet, kunnen we het nieuwe seizoen ook van start met JD1 en JE1’, vertelt voorzitter Niek Katsma. Hij was het die afgelopen voorjaar samen met zijn echtgenote Wietske Dijkman en met Marieke van Dijk aan de wieg stond van HC Dokkum .

‘Alles nog te bewijzen’

Lang verhaal kort: het gezin Katsma keerde terug vanuit Qatar, waar de expatgemeenschap op initiatief van de Nederlanders eenmaal per week op het hockeyveld stond. Terug in Dokkum bedacht het echtpaar het plan een nieuwe hockeyclub op te richten, omdat de regio Dokkum een witte vlek was in het hockeylandschap. Zo gezegd zo gedaan.

Katsma: ‘Wij begonnen dus op het absolute nulniveau en dit in moeilijke tijden, maar aan de andere kant heb je ook geen rekening te houden met bestaande structuren zoals je vaste kosten of de post onderhoud. Wij hebben alles nog te bewijzen en dat kan alleen als we met z’n allen de schouders eronder zetten. Voor ons was het de grootste prioriteit op de club hockey-technisch op poten te krijgen en om een veilig sportklimaat te waarborgen.’

(Foto’s: Nickie Fotografie)

Opleiden van trainers

Dat lukte. De club heeft in Peter van der Werf, afkomstig van MHC Leeuwarden, een trainer annex trainingscoördinator aangetrokken. Omdat hij niet alle trainingen voor zijn rekening kan nemen, is hij volop bezig om de oudere jeugdleden en speelsters uit Jong Dames op te leiden voor een trainersfunctie.

Katsma: ‘Bij ons is het nu zo, met de actuele coronamaatregelen, dat alle jeugdleden qua leeftijdsgrens kunnen blijven trainen, behalve Jong Dames. Door deze meiden te betrekken bij de jeugdtrainingen behouden ze toch hun band met de club. Zo kunnen wij het verenigingsleven redelijk goed in stand houden.’

Aanmelding als aspirant-lid KNHB

HC Dokkum zal zich in januari aanmelden als aspirant-lid van de KNHB. Toetreding tot de KNHB lijkt een formaliteit, maar daarvoor zal de verenigingsstructuur wat meer body moeten krijgen. In dit Covid-tijdperk is daar volgens de voorzitter relatief veel tijd voor.

‘We hebben een bestuur en een trainer, maar we zullen onder meer ook moeten komen tot de vorming van een arbitragecommissie, het wedstrijdsecretariaat, een evenementencommissie, een kascommissie, een technische commissie, enzovoorts. Pas dan groei je uit tot een volwaardige hockeyclub. Verder moeten we regelen dat we goed communiceren met onze leden en hun ouders. We merken dat Facebook en Instagram daarvoor een goed middel zijn. De berichten die wij posten worden goed gedeeld. Maar via de app van LISA gaan we straks ook nieuwsbrieven verspreiden.’

Groei ging snel en explosief

Voorlopig genieten de Dokkumers met volle teugen van de nieuwe hockeyclub. ‘Wij wisten uit reacties dat er veel belangstelling was voor een hockeyclub, maar toch blijft het spannend als je eraan begint. Is het een hype of wordt het echt serieus? Bij ons ging de groei snel en explosief. Nu is het de uitdaging om met meer vrijwilligers onze vereniging geleidelijk aan te laten door groeien. We proeven in ieder geval veel bereidheid,’ zegt Katsma.

Met Danthas ICT uit Drachten heeft HC Dokkum inmiddels een hoofdsponsor gevonden. ‘Wij hebben een driejarige overeenkomst ondertekend. Samen met Intersport Dokkum verbinden zij hun naam aan onze nieuwe wedstrijdshirts. Daarnaast hebben we Albert Heijn Dokkum en Lauwers Reclame bereid gevonden onze trainingsmaterialen en diverse merchandising te sponsoren. Op dit moment zijn we met meerdere bedrijven uit de regio in contact.’

‘Eigenlijk extra teams’

Wanneer over pakweg driekwart jaar het nieuwe kunstgrasveld is aangelegd, kan HC Dokkum zich in de competitie serieus gaan meten. ‘We moeten het veld dus delen, maar ondanks dat kunnen we gaan groeien. Dertien teams is op dit moment namelijk krap, eigenlijk moeten we toe naar een extra B- en een extra C-team. En als we qua bezetting moeten uitwijken, dan kan dat altijd naar de vrijdagavond of de zondagmiddag. Flexibiliteit is voorlopig onze grote kracht!’

Het bericht Corona of niet, nieuwe club HC Dokkum groeit als kool verscheen eerst op Hockey.nl .

Eerst Rutte, toen de gemeenteraad: een hectische avond voor Deurne

Mon, 19 Oct 2020 15:00:00 GMT

Nadat vorige week dinsdag hockeyend Nederland zag hoe premier Mark Rutte live op televisie alle hockeywedstrijden voor de komende vier weken afgelaste, was de avond nog lang niet voorbij voor Bart van Goch, voorzitter van Deurne. Direct na de persconferentie schakelde hij de volgende livestream alweer in: die van de gemeenteraadsvergadering. Besloten werd of de gemeente de kosten van de renovatie van het hoofdveld deels zou betalen.

Inmiddels is er bijna een week verstreken. Terugdenkend aan die bewuste dinsdagavond, waarop het bestuur van de ene hectiek in de andere rolde, begint Van Goch te lachen om de opmerking dat het een bijzondere avond moet zijn geweest.

‘Zeg dat wel, ja.’

Allereerst zette hij om 19.00 uur de tv aan voor de persconferentie van Rutte. ‘’s Maandags was duidelijk welke maatregelen waarschijnlijk afgekondigd gingen worden. Als club hadden we daarom al een scenario klaar liggen, wie de wedstrijdsecretaris zou inlichten, wie de barcommissie, wie de leden, etc. Toen Rutte bevestigde waar we al bang voor waren, dat alle wedstrijden voorlopig werden afgelast, hebben wij als bestuur de boel snel in gang gezet. In ieder geval voor acht uur. Toen was het alweer tijd voor de gemeenteraadsvergadering.’

Publiek was bij die gemeenteraadsvergadering vanzelfsprekend niet welkom. Van Goch plugde daarom om 20.00 uur zijn oortjes in zijn telefoon in en zette de livestream aan. De spanning nam toe. De financiële injectie van de gemeente was allesbehalve een formaliteit. ‘Sterker nog, ik zat met samengeknepen billen.’

Spelers op het hoofdveld, dat gerenoveerd gaat worden. Op de achtergrond het clubhuis. Foto: Deurne

Een hectische raadsvergadering, met zelfs een motie van wantrouwen tegen de wethouder

Van Goch zegt dat het hoofdveld van Deurne – een semi-waterveld – dringend toe is aan een zogenoemde toplaagrenovatie, waarbij de bovenste laag vervangen wordt. De beslissing waarover maandenlang gesteggeld is of de gemeente de kosten voor vijftig procent voor zijn rekening zou nemen, viel tijdens de raadsvergadering. Het pijnpunt zat ‘m in het onbegrip van andere sportverenigingen, omdat Deurne in dat geval zo’n 130.000 euro vergoed kreeg. Significant meer dan waarop de gemiddelde sportvereniging uit Deurne na de raadsvergadering zou kunnen rekenen.

Wat Van Goch vervolgens zich via de livestream zag voltrekken, was een politiek schouwspel, met eerste termijnen, tweede termijnen en voor- en tegenstanders. Tegen de wethouder, die aan de kant van Deurne stond, werd op een gegeven moment zelfs een motie van wantrouwen ingediend. Aangenomen werd die motie niet, maar spannend bleef de hele kwestie tot het einde wel.

Om tien voor tien kwam uiteindelijk het verlossende woord. Van de financiële bijdrage van de gemeente was een meerderheid van de gemeenteraad voorstander. Het feest ging door. Als het papierwerk geregeld is, hoopt Deurne ergens in 2021 de toplaag van het veld te kunnen gaan vervangen.

‘Het was een avond van uitersten’, blikt Van Goch terug. ‘Jammer genoeg vertelde Rutte dat de clubhuizen voorlopig dicht moeten blijven. Anders hadden we op de goede afloop van de gemeenteraadsvergadering zeker een drankje gedaan.’

Het bericht Eerst Rutte, toen de gemeenteraad: een hectische avond voor Deurne verscheen eerst op Hockey.nl .

Trainen in groepjes van vier: Ares doet het wel, Dorsteti niet

Sat, 17 Oct 2020 11:00:00 GMT

Nu wedstrijden en reguliere trainingen voor de senioren aan banden zijn gelegd, onderzoeken clubs de enige opening die het kabinet heeft geboden: trainen in groepjes van vier, op anderhalve meter afstand. Ares uit Apeldoorn heeft besloten vanaf volgende week deze trainingsvorm aan te bieden aan senioren, Dorsteti uit Wijk bij Duurstede doet het niet.

Nadat afgelopen dinsdagavond op televisie premier Mark Rutte de nieuwe maatregelen aankondigde, was de eerste gedachte van het bestuur van Ares om het aantal reisbewegingen naar de club zoveel mogelijk te beperken, vertelt voorzitter Dennis Wooning. Maar toen alles was ingedaald en het bestuur nog eens goed naar de nieuwe regels keek, werd toch besloten trainingen in groepjes van vier aan te bieden aan de senioren.

‘Onze kerntaak als hockeyvereniging is het faciliteren van hockey. Binnen de regels is dat nog steeds mogelijk. Ook voor senioren’, zegt Wooning, die onder zijn leden proeft dat er behoefte is om in welke vorm dan ook te kunnen blijven hockeyen. Zeker in dit jaar, waarin de boel al zo lang stil heeft gelegen.

‘Daarom hebben we besloten dat senioren in groepjes van vier mogen blijven trainen. In deze coronasituatie proberen we telkens de weegschaal in balans te houden. We blijven binnen de regels, maar onderzoeken tegelijkertijd wat er maximaal mogelijk is.’

Hockeyvereniging Ares.

Met z’n vieren op een kwart veld

Ares heeft in een vernieuwd coronaprotocol op de website uitgelegd welke voorwaarden gelden voor de senioren die in groepjes willen trainen.

•             Ieder groepje van vier traint op een ¼-veld.
•             Het seniorenteam wordt gesplitst, de ene helft traint op het eerste trainingsmoment, de andere helft op het tweede trainingsmoment. Zo zijn er per training maximaal acht spelers op een ½ veld.
•             Binnen de groepjes moet altijd anderhalve meter afstand gehouden worden, tijdens de training, maar ook bij het betreden en verlaten van het veld en op het complex.
•             Er mag geen uitwisseling zijn tussen de groepjes, dus ook geen gezamenlijke oefening.
•             Ieder groepje draagt een gekleurd hesje, zo is voor iedereen duidelijk welke spelers bij elkaar horen. De speler neemt het hesje mee naar huis om het zelf te kunnen wassen.
•             De trainer en aanvoerder zijn verantwoordelijk voor het handhaven van de regels. Houdt het team zich hier niet aan, dient het volledige team het complex per direct te verlaten. Dit team kan pas de training hervatten als de coronamaatregelen zijn opgeheven.

‘We gaan ervan uit dat iedereen zich strikt aan de regels houdt. Dit is de enige manier waarop we nog met elkaar kunnen hockeyen. Laten we dat koesteren’, drukt Wooning zijn leden op het hart.

Hockeyvereniging Dorsteti. Foto: Willem Vernes

Seniorentrainingen bij Dorsteti wel geschrapt

Hockeyvereniging Dorsteti heeft ervoor gekozen alle seniorentrainingen te schrappen. Met de huidige coronamaatregelen ziet de club niet in hoe seniorentrainingen gefaciliteerd kunnen worden, zegt voorzitter Theo Eigenberg.

‘We zijn van mening dat we geen goede trainingen kunnen organiseren. Senioren doen vooral tactische trainingen. Dat is lastig in groepjes van vier. Je kunt hooguit een beetje om pionnetjes heen dribbelen, maar als ik dat aan onze teams voorstel, denk ik dat ze me meewarig aankijken’, zegt Eigenberg.

‘Sinds het clubhuis dicht is, is de animo om te trainen sowieso al afgenomen. De derde helft is een niet onbelangrijk deel van de hockeysport, misschien wel het belangrijkste deel. Dames 1 overweegt nog wel om in groepjes van vier een looptraining te doen. Om aan hun conditie te blijven werken. De mogelijkheden daarvoor zijn we nu aan het uitzoeken, maar vooralsnog zijn alle seniorentrainingen geschrapt.’

Behalve de geringe animo verwacht Eigenberg dat het handhaven van de nieuwe maatregelen lastig zou zijn. ‘We hebben bij de vorige maatregelen gemerkt dat het moeilijk is om de anderhalve meter te respecteren. Bovendien is niemand gebaat bij verdere verspreiding van het coronavirus. Enkele van onze leden en trainers zijn besmet geweest. Binnen de club heerst dus ook een beetje gevoel dat we het trainen in groepjes van vier maar niet moeten doen.’

Het bericht Trainen in groepjes van vier: Ares doet het wel, Dorsteti niet verscheen eerst op Hockey.nl .

Uitslag poll: meerderheid vindt fluiten niet leuk

Mon, 12 Oct 2020 10:00:00 GMT

Een meerderheid van de gebruikers van hockey.nl op Instagram is geen liefhebber van het fluiten van een wedstrijd, hoewel de verschillen zeker niet groot waren. 41 procent van de ruim vijfduizend stemmers gaf aan het fluiten wél leuk te vinden.

Naar aanleiding van de ‘Week van de Scheidsrechter’ gaf hockey.nl aandacht aan dit onderwerp met het artikel over de enthousiaste 15-jarige scheidsrechter Joris Timmermans en een scheidsrechtersmonoloog met toparbiter Jonas van ’t Hek . Daarnaast vroeg hockey.nl op social media middels Instagram en Twitter om jullie mening.

De simpele vraag in de Instastory was: ‘Vind jij fluiten leuk?’

Op Instagram werd er goed gereageerd met 5.075 stemmers, waarvan 2990 gebruikers op ‘nee’ (59 procent) stemden, terwijl er 2.085 keer op ‘ja’ werd gedrukt. Dat meer dan de helft van de hockeyers zegt liever niet te fluiten, is wellicht geen verrassing, aangezien de verplichte fluitbeurten binnen teams ook niet altijd soepel worden overgenomen. Dat liefst 2.085, voornamelijk jongere hockeyers, aangeven het wel leuk te vinden, is ook een positief signaal. Eentje dat de oproep van Jonas van ’t Hek voor nieuw talent wellicht nieuw leven in doet blazen.

Op Twitter reageerden maar 96 mensen op de vraag ‘Vind jij het fluiten van een wedstrijd leuk?’. 57,3 procent reageerde juist positief en de minderheid vond het niet leuk. Genoeg aanknopingspunten in ieder geval voor de arbitrage, die zeker weet dat er genoeg potentiële liefhebbers onder de hockeyers zijn om wedstrijden te begeleiden.

Het bericht Uitslag poll: meerderheid vindt fluiten niet leuk verscheen eerst op Hockey.nl .

Na 5,5 jaar krijgt HC Baarle eindelijk zijn eigen veld

Thu, 01 Oct 2020 05:00:00 GMT

Geduld is een schone zaak. Na 5,5 jaar wachten krijgt HC Baarle eindelijk een eigen veld. Vorige week gaf de gemeenteraad van Baarle-Nassau groen licht voor de aanleg van een kunstgrasveld op het terrein van voetbalclub Gloria UC. ‘Het is een hartstikke mooie mijlpaal’, zegt Baarle-voorzitter Johan Bertens.

Sinds de oprichting begin 2015 was HC Baarle op zoek naar een eigen veld. Vanwege het gebrek aan eigen accommodatie speelt de club de thuiswedstrijden in Tilburg en trainen de leden doordeweeks op tennisbanen. ‘De ouders van de kinderen hebben zich een slag in de rondte moeten rijden’, gaat Bertens verder. ‘Toen ons ledenaantal snel groeide, hebben we met de gemeente contact gezocht en onze wens kenbaar gemaakt voor een eigen hockeyveld.’

Zoektocht naar locatie

Het was de start van een lange zoektocht van HC Baarle naar een geschikte locatie. ‘De wisselingen van wethouders hielpen niet mee. Iedere keer moest de wethouder de dossiers opnieuw bekijken. Daarnaast moesten we op zoek naar een vereniging om mee samen te werken. Dat was het beleid van de gemeente. Maar verenigingen zijn best conservatief. Ze willen hun eigen identiteit behouden.’

De plannen voor het hockeyveld van HC Baarle op het complex van voetbalclub Gloria UC. Facebook: Gemeente Baarle-Nassau

Een samenwerkingspartner werd in eerste instantie gevonden in tennisclub TC Baarle. Van twee overbodige tennisbanen zou een hockeyveld worden gemaakt. De gemeenteraad ging in mei 2019 unaniem akkoord met het voorstel, maar daarna werden er toch vraagtekens bij het plan gezet. De kosten bleken hoger uit te vallen dan eerder berekend. Bovendien moesten er bomen worden gekapt voor de aanleg van het hockeyveld, dat leidde tot bezwaren.

‘Omwonenden waren bereid het besluit van de gemeente tot aan de Raad van State aan te vechten’, zegt Bertens. ‘Maar de inschatting was dat het twee tot drie jaar zou duren voordat er een uitspraak was. Dat zou te lang duren.’

Samenwerking

Na het afvallen van TC Baarle als samenwerkingspartner kwam Gloria UC in beeld. Een eerdere poging tussen de voetbalclub en HC Baarle kwam niet van de grond, maar dit keer werden beide clubs het wel eens over een samenwerking.

De komst van HC Baarle naar Sportpark Boschoven betekent dat Gloria UC een natuurgrasveld moet inleveren. Die ‘pijn’ wordt verzacht door de aanleg van een kunstgrasveld, een lang gekoesterde wens van de voetbalclub.

Trainingen op de tennisvelden behoren straks tot het verleden voor de leden van HC Baarle. Foto: Facebook HC Baarle

‘We krijgen geen eigen clubhuis, maar maken gebruik van het clubhuis van de voetbalclub’, zegt Bertens die vervolgens enkele voordelen van de samenwerking opsomt: ‘We kunnen gezamenlijk inkopen doen en kosten besparen. De sponsoren hebben de mogelijkheid om bij twee clubs exposure te genereren en we beschikken over een grotere kring van vrijwilligers.’

Fusie?

Hier en daar wordt er al gehint op een fusie tussen beide clubs, maar dat is volgens Bertens nog ‘te vroeg’. ‘We moeten elkaar eerst beter leren kennen en bekijken hoe alles verloopt. Bij een omnisportvereniging krijg je ook een andere dynamiek. Dan komt de vraag: hoe gaan we heten? Alles heeft zijn voor- en nadelen.’

Voordat het zover is, kan HC Baarle zich verheugen op een eigen kunstgrasveld. De aanbesteding voor de aanleg loopt al en afhankelijk van de weersomstandigheden zijn de werkzaamheden februari volgend jaar afgerond.

‘We zijn heel blij dat het gaat gebeuren’, zegt Bertens. ‘We kunnen nu meer leden werven en zien al dat er meer aanmeldingen binnen komen. We hebben met een eigen veld de leden nu ook meer te bieden. Het is voor ons een nieuw begin.’

Het bericht Na 5,5 jaar krijgt HC Baarle eindelijk zijn eigen veld verscheen eerst op Hockey.nl .

Studentenhockeyclub GCHC opgeschrikt door overval op clublid

Wed, 19 Aug 2020 19:11:00 GMT

De studentenhockeyclub GCHC in Groningen is dinsdag aan het einde van de middag opgeschrikt door een vervelend incident. Een van de leden van de club is vlak bij het complex van de universiteit overvallen.

Voorzitter Mirte Goodijk van GCHC toont zich behoorlijk onder de indruk van de gebeurtenissen. ‘Als bestuur schrokken we enorm op het moment dat we dit hoorden. Je staat er überhaupt niet bij stil dat zoiets bij een van de leden kan voordoen. We hebben direct de politie ingeschakeld en ons over het clublid ontfermend. Het lid is natuurlijk enorm geschrokken, maar maakt het naar omstandigheden goed’, vertelt Goodijk.

Het onderzoek naar de overval, waarvan niet bekend is gemaakt wat de buit was, ligt momenteel in handen van de politie.

De hockeyclub ligt op het terrein van de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). Het bestuur van GCHC heeft inmiddels contact gehad met de beveiligingsafdeling van de RUG. Goodijk: ‘De overval heeft zich niet voorgedaan op het terrein van de universiteit, dat 24/7 wordt bewaakt, maar we gaan niettemin met de beveiliging kijken of zij een extra oogje in het zeil willen houden.’

Goodijk heeft de ruim achthonderd leden ingelicht over het incident. ‘Ons advies is eigenlijk altijd al: ga niet alleen, maar fiets in groepen naar huis. Al zit dat eigenlijk al ingebakken bij onze leden. We zijn een hechte club studenten die de gewoonte hebben altijd gezamenlijk naar huis te fietsen. Helaas was dat nu niet het geval. Wat overigens op geen enkele manier goed valt te praten wat er is gebeurd. Dat kan echt niet.’

Het bericht Studentenhockeyclub GCHC opgeschrikt door overval op clublid verscheen eerst op Hockey.nl .

Bijen en kikkers moeten ook van zich laten horen bij Goorse

Mon, 03 Aug 2020 05:00:00 GMT

De plannen van de Goorse hockeyclub GMHC hadden niet misstaan in het inmiddels ter ziele gegane RTL4-programma Eigen Huis & Tuin. De Overijsselse club wil de biodiversiteit rondom het eigen sportcomplex vergroten door nieuwe natuur aan te leggen. Dankzij een geldprijs van de provincie kan GMHC ook daadwerkelijk haar ideeën uitvoeren. Over twee jaar, als het project is afgerond, zullen niet alleen toeschouwers langs de lijn, maar ook de bijen en de kikkers van zich laten horen op het complex aan de Rubensstraat.

Met 350 leden en twee kunstgrasvelden ligt de club in een groene wijk in de gemeente Hof van Twente, waarvan het 12.000 inwoners tellende plaatsje Goor deel uitmaakt. GMHC zette een aantal jaar geleden de eerste stap naar meer verscheidenheid aan plant- en diersoorten met de aanleg van twee bloemenvelden op grasstroken op het complex, de stille getuigen uit de tijd dat er nog werd gespeeld op gras.

Bloemenweide

‘We maaiden het gras wel, maar we deden er niets mee’, zegt Sander Quee, voormalig voorzitter van de club en momenteel lid van de onderhoudsploeg. ‘De grond was schraal. Het werd al jaren niet meer bemest door de gemeente. Een van ons had het idee om toch iets te doen met die stroken gras. We hebben de grond afgeplagd en daarna ingezaaid met een bloemenmengsel. Het bestuur was enthousiast en vond het prachtig idee.’

Het grasveld dat straks een metamorfose ondergaat. Foto: Screenshot pitch GMHC

De jaarlijks terugkerende wedstrijd ‘Groen, Groener, Groenst’ van de provincie Overijssel om de leefomgeving te vergroenen bracht de club ertoe de plannen voor biodiversiteit op het sportcomplex grootser aan te pakken.

Plan indienen

‘We besloten een plan te schrijven, omdat we nog ruimte genoeg hadden. Onder het motto: als we winnen voeren we het gehele plan uit, eindigen we als tweede of derde dan doen we een deel en winnen we niks, dan kiezen voor de goedkoopste optie met meer bloemenvelden en vogelkasten.’

Quee: ‘We wilden ons complex aantrekkelijker maken en als sportvereniging bijdragen aan wat nuttig en nodig is. Als vereniging hadden we dit nooit kunnen bekostigen. Dankzij de financiële injectie van de gemeente kunnen we een flink deel van ons plan uitvoeren’

Het plan om van een grasstrook een bloemenweide te maken. Foto: GMHC/Artist impression

Tweede prijs

GMHC greep net naast de hoofdprijs. Tennisclub Dalfsen bedacht het beste groenplan van de Overijsselse provincie en ontving een geldprijs van 25.000 euro. De tweede plaats van GMHC werd beloond met 15.000 euro.

De komende periode staat er veel te gebeuren op het Goorse complex. Dit najaar wordt de entree onder handen genomen. ‘We hebben een breed toegangspad met een lengte van zo’n veertig, vijftig meter. Dat is een grote steenvlakte. Een deel hebben we nodig voor het stallen van fietsen, maar dat pad is breder dan nodig. In de middenstrook worden de klinkers vervangen door grasbetontegels, zoals je die ook vaak ziet op parkeerterreinen. Aan weerskanten van het pad worden bomen geplant’, legt Quee uit.

Zo komt de wadi eruit te zien. Foto: GMHC/Artist impression

Wadi, kikkers en fruitbomen

In 2021 wordt het tweede deel van het plan uitgevoerd. ‘Er komt een wadi tussen ons en een naastgelegen nog te bouwen appartementencomplex in te liggen. De beplanting komt voor onze rekening en we zijn nog in gesprek met de gemeente of het mogelijk is om het regenwater op het dak van het clubhuis af te vloeien in de wadi’, legt Quee uit. In de buurt van de wadi komt een poel voor kikkers en worden er ook fruitbomen geplant.

De nieuwe natuur op het hockeyterrein zorgt niet alleen voor meer biodiversiteit, maar kan straks ook een maatschappelijke functie vervullen. ‘We hebben drie scholen op honderd meter van ons complex liggen. Leerlingen kunnen straks aan de overkant van de straat biologieles krijgen.’

Bekijk de pitchvideo voor de wedstrijd ‘Groen, Groener, Groenst’

Het bericht Bijen en kikkers moeten ook van zich laten horen bij Goorse verscheen eerst op Hockey.nl .

Forescate krijgt ondergronds bezoek: ‘Best wel spannend’

Sat, 25 Jul 2020 15:00:00 GMT

In Voorschoten staat op Forescate deze week iets bijzonders te gebeuren. Of beter gezegd, ónder de hockeyclub. Sinds maandag wordt er onder Sportpark Adegeest een tunnel aangelegd: de RijnlandRoute. ‘Ik vind het best wel spannend’, klinkt verenigingsmanager Ad de Gruiter.

De boortunnel is een nieuwe wegverbinding vanaf de A4 bij Zoeterwoude en komt aan de andere kant van het sportcomplex achter de spoorlijn weer naar boven. ‘Precies deze week wordt er onder Forescate geboord’, vertelt De Gruiter vanuit zijn vakantiebestemming in Noorwegen. ‘Ik rijd hier de hele dag door tunnels, ik moet vaak aan die boorders denken terwijl ik het eindresultaat continu om me heen zie.’

Bestuurslid Marijn Kastelein en verenigingsmanager Ad de Gruiter (rechts) op het veld van Forescate.

Om meer leefruimte en een betere doorstroom te krijgen in met name Leiden en Katwijk moest er iets worden gedaan aan de huidige verkeerssituatie rondom de A44 en de A4. ‘Daar is jarenlang over onderhandeld’, weet De Gruiter. ‘Niemand wilde een snelweg dwars door Voorschoten hebben. Ook milieuactivisten waren geen voorstander van een snelweg, net als de omliggende dorpen. Na al die jaren discussie is er een compromis uitgekomen, met een boortunnel dat door Voorschoten gaat.’

Zorgen

De Gruiter is voorstander van de tunnel, al spreekt hij als verenigingsmanager van Forescate ook zijn zorgen uit. ‘Als er dan toch een weg moet komen, dan maar een tunnel. Maar ik maak me wel zorgen over de ligging. Ik zei zelfs: gooi er een bocht in, schuif de tunnel een beetje op. Het had een miljoen of drie, vier gekost om die bocht te maken. Dat bedrag hebben we helaas niet in de clubkas liggen, dus was dat geen optie.’

En dus wordt er precies onder het vierde veld en de noordelijke kant van Veld 3 geboord met een speciaal voor dit project ontworpen tunnelboormachine. Die machine boort zo’n dertig meter onder de grond twee tunnelbuizen – voor iedere rijrichting één – met een diameter van bijna elf meter. Elke tunnelbuis is 2250 meter lang. ‘Ze boren tussen de twintig en veertig meter per dag’, vertelt De Gruiter. ‘Ik denk dat ze eind van de week bij ons klaar zijn en onder de handbalvereniging zitten.’

Stabiliteit van velden en lichtmasten

Dat betekent niet dat de spanning volgende week meteen alweer weg is bij de verenigingsmanager. ‘Met het aanleggen van de kunstgrasvelden is rekening gehouden met een bepaalde grondwaterstand en waterstromen. Je weet natuurlijk nooit wat die tunnel met een enorme hoeveelheid beton met de waterstromen ondergronds gaat doen. Dat kan invloed hebben op de stabiliteit van de velden. Bij het vernieuwen van een veld is de bovenlaag relatief goedkoop, zo’n 150.000 euro. Voor de onderlaag ben je zo 3,5 ton kwijt, dat is een investering voor dertig jaar. Het zal echt niet morgen allemaal weggespoeld zijn, maar we weten natuurlijk nooit of we er honderdprocent vanuit kunnen gaan dat het niets doet aan de stabiliteit van de velden. De enige manier hoe we dat wel zeker kunnen weten, is door niet in de grond te gaan morrelen.’

Ook over de lichtmasten uit De Gruiter zijn zorgen. ‘Die staan in grote blokken beton diep in de grond. Doordat deze palen continu in de wind staan, zijn ze de hele tijd in beweging. Alles wat boven aan de paal trekt, gaat onderaan wiebelen. Als het daaronder niet stabiel is, zou er zomaar iets kunnen gebeuren waar ik liever niet aan wil denken. Een paar jaar geleden hebben we een periodieke meting gedaan aan die masten. Dan wordt er naar de veiligheid, draagkracht en de stand van de masten gekeken. Dat kunnen we nu gebruiken als referentie voor de situatie later. Je krijgt namelijk nooit helemaal duidelijk wat nou door wie is gebeurd.’

Voordat er geboord werd, is de club door aannemer Comol5 volledig op de hoogte gesteld van alle plannen. ‘Dat hebben ze heel correct gedaan’, vindt De Gruiter. ‘Er zit een groep op die het contact onderhoudt met alle partijen bovengronds. Dat is echt goed gedaan, want toen hebben we ook onze zorgen kunnen uiten. Het probleem is alleen als er op langere termijn daadwerkelijk iets onverwachts gebeurd, wie bewijst dan dat het door het boren van die tunnel komt? Het gaat om miljoenen, dus zij hebben altijd de langere hand. Dat was voor ons als vereniging de reden om bepaalde aandachtspunten vast te leggen. Ik hoop dat ik nooit hoef te zeggen: ‘goed dat we dat als bestuur destijds gedaan hebben’, want dan betekent het dat we problemen gaan krijgen. Ik hoop dat het voor niks is gedaan en dat we als vereniging niets gaan merken van de ondergrondse verbinding .’

Het bericht Forescate krijgt ondergronds bezoek: ‘Best wel spannend’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Goeree-Overflakkee: familiair, ambitieus en weer mét Heren 1

Wed, 22 Jul 2020 05:00:00 GMT

De blijdschap viel tussen de regels van het verstuurde persbericht door te lezen. Hockeyclub Goeree-Overflakkee (HCGO) kondigde daarin aan vanaf komend seizoen, behalve over een Dames 1, weer te beschikken over een Heren 1.

‘Een eerste seniorenteam is het paradepaardje van de club’, zegt Leon Jordaan, algemeen bestuurslid van de club. ‘Het is fijn als je zulke teams hebt. Het is ook belangrijk voor de uitstraling, want de kinderen kijken op tegen de senioren. En het is goed voor de sfeer op de club en de baromzet.’

Eerste teams

De Zuid-Hollanders hadden afgelopen seizoen wel een Dames 1, maar geen Heren 1. Het jaar daarvoor was dat precies andersom. ‘Bij de dames besloten we bijna de complete A1 eerder door te laten stromen met behoud van de kern van Dames 1’, legt Jordaan uit. ‘Het aanvullen van de vaste kern van de eerste team lukt de ene keer wel en de andere keer niet.’

Hockeyclub Goeree-Overflakkee uit Middelharnis werd in 2012 heropgericht. De club bestond al tussen 1979 en 2004. Foto: Willem Vernes

‘We konden afgelopen seizoen onvoldoende spelers mobiliseren voor Heren 1. De oudgedienden gaven onlangs aan komend seizoen toch graag een balletje te willen slaan. Als bestuur hebben we daarnaar geluisterd en maatwerk geleverd. We hebben de bestaande groep aangevuld met drie, vier tweedejaars A-junioren.’

Jongenshockey lastig

Het bestuur polste meer A-junioren voor een vervroegde overstap, maar vond niet bij allemaal gehoor. Jordaan: ‘Er waren spelers die zich nog te jong vonden voor een overstap. Ook hebben we veel leden met een christelijke achtergrond, die bezwaar hebben op zondag te spelen. Daar komt bij dat we tegen de regio Randstad zitten, dus als ze gaan studeren zijn ze weg.’

Jordaan voorziet ook voor de toekomst een uitdaging bij de jongenslijn. ‘Wij hebben wel een grote groep jongens bij de Jongste Jeugd, maar bijvoorbeeld geen B-jeugd. Het is lastig, maar het is een probleem dat hockeybreed speelt.’

Familiaire club

Het nieuwe Heren 1 team gaat spelen in de Reserve Vierde Klasse, op hetzelfde niveau als Dames 1. Een niveau dat past bij HCGO, die Jordaan omschrijft als breedtesportvereniging. ‘Maar we willen zeker hogerop’, verzekert het bestuurslid, dat samen met zijn collega-bestuurders leiding geeft aan de 160 leden telde vereniging uit Middelharnis op Goeree-Overflakkee. Het is daarmee een Zuid-Hollandse club en niet zoals vaak wordt gedacht een Zeeuwse vereniging. ‘Laat ze dat hier maar niet horen, dan heb je oorlog’, zegt Jordaan.

Het familiaire karakter is volgens hem de kracht van HCGO. ‘Middelharnis is een kleine gemeenschap (7500 inwoners, red.). Iedereen kent elkaar. Ik ken ook ieder lid van de club bij naam. De onderlinge band is goed. Er zijn op onze club veel vriendenteams.’

Club opnieuw opgericht

Acht jaar geleden werd de club heropgericht, nadat in 2004 het doek voor HCGO was gevallen. De vereniging lag overhoop met de gemeente over de aanleg van een kunstgrasveld. In Middelharnis werd op dat moment nog op gras gespeeld. ‘Dat heeft de club toen de das omgedaan’, stelt Jordaan. ‘De gemeente was niet voornemens kunstgras aan te leggen. Toen zijn veel leden overgestapt naar andere clubs. HCGO had geen toekomst meer.’

In 2012 besloten drie vrouwen HCGO opnieuw op te richten, omdat ze op zoek waren naar een club waar hun kinderen konden hockeyen. In eerste instantie speelden de teams hun wedstrijden bij Tempo’34 in Rotterdam.

Nadat de gemeente Goeree-Overflakkee, waartoe Middelharnis behoort, wel besloot groen licht te geven voor de aanleg van een kunstgrasveld, streek de vereniging neer aan de Oostplaatseweg 1. Daar deelt HCGO het sportpark met de plaatselijke rugby- en voetbalclub en atletiekvereniging.

Hockeyclub Goeree-Overflakkee uit Middelharnis deelt het sportcomplex met de plaatselijke rugby- en voetbalclub en atletiekvereniging. Foto: Willem Vernes

Geen ideale situatie, omdat de sportclubs een clubhuis met elkaar moeten delen, zegt Jordaan: ‘De accommodatie is op zich prima, maar we willen onze club meer profileren. Het is geen hockeyclubhuis. We willen onze eigen uitstraling verbeteren, ons onderscheiden met de hockeycultuur en ons DNA. Daar moet aan worden gewerkt. Als dat op orde is, kunnen we een forse stap maken.’

Ambities

HCGO is ambitieus. De club wil groeien en een ‘kwaliteitsslag’ maken. Als aanzet hiertoe werd het bestuur van drie naar acht leden uitgebreid. ‘Dat was noodzakelijk, want er kwamen te veel zaken op het bordje van een persoon. Met een nieuw team zetten we de schouders eronder. Vele handen maken licht werk. Die nieuwe animo is lekker’, zegt Jordaan.

‘Een van de speerpunten van het bestuur is het niveau van de trainingen omhoog te krijgen. We willen een slag maken in het niveau van de trainers. Die zullen we naar cursussen sturen. Dat is wel een ding, maar we willen uitbouwen naar iets groters, doorstoten naar meer dan 200 leden en er een nog mooiere club van maken.’

Het bericht Goeree-Overflakkee: familiair, ambitieus en weer mét Heren 1 verscheen eerst op Hockey.nl .

Hockeyclubs maken beperkt gebruik van NOW-regeling overheid

Thu, 16 Jul 2020 15:01:00 GMT

De Nederlandse hockeyclubs hebben beperkt gebruik gemaakt van de tegemoetkoming in de loonkosten als gevolg van de coronacrisis. Van de 323 hockeyclubs in Nederland hebben er 99 aanspraak gemaakt op een NOW-voorschot van de overheid. Het totaal verstrekte bedrag is een kleine 2 miljoen euro. De KNHB heeft 586.000 euro ontvangen.

Dat blijkt uit het overzicht van de NOW-voorschotten dat het UWV heeft gepubliceerd . De NOW-regeling is door de overheid aan het begin van de coronacrisis opgezet om bedrijven in staat te stellen hun medewerkers in dienst te houden door een derving van de inkomsten te compenseren via de loonkosten.

Ook hockeyclubs konden hier aanspraak op maken. Zij moesten van tevoren een inschatting maken van de te verwachten verminderde omzet. Achteraf komt een afrekening en blijkt of de clubs de bedragen mogen houden of (een deel) moeten terugbetalen.

Rotterdam krijgt meeste geld

Uit het overzicht wordt duidelijk dat de grote hockeyverenigingen van Nederland wel en masse overheidssteun hebben gezocht en zij logischerwijs ook de grootste voorschotten hebben ontvangen. Koploper is Rotterdam met bijna 130 duizend euro.

Fletiomare (€49.263), Bloemendaal (€46.998), Klein-Zwitserland (€43.704), Qui-Vive (€36.090), SCHC (€33.468) en Leonidas (€31.698) volgen.

Het complex van Rotterdam was vanwege het coronavirus maanden gesloten. De club kreeg via de NOW-regeling 129.00 euro uitgekeerd van de overheid. Foto: Willem Vernes.

Andere regelingen

Behalve de NOW-regeling hebben diverse hockeyverenigingen aanspraak gemaakte op TOGS-regeling, de Tegemoetkoming Ondernemers Getroffen Sectoren. Dit was een subsidieregeling met een eenmalige uitkering van 4000 euro netto bedoeld om daarmee hun vaste lasten te betalen. Er is geen overzicht bekend van clubs die hiervan gebruik hebben gemaakt.

Als ondersteuning voor de betaling van de huurpenningen van accommodaties stelde de overheid tevens een bedrag van 120 miljoen euro voor de sport beschikbaar. Vorige week werd die regeling aangevuld voor clubs die een eigen accommodatie hebben, zoals bijvoorbeeld Schaerweijde en Tilburg. In die pot is voor de totale sport 25 miljoen euro beschikbaar . Het is nog onduidelijk hoe dat bedrag precies wordt verdeeld.

Het bericht Hockeyclubs maken beperkt gebruik van NOW-regeling overheid verscheen eerst op Hockey.nl .

Het shirt van Soest zorgde voor opschudding

Fri, 10 Jul 2020 10:00:00 GMT

Maandag was de laatste dag om shirts in te sturen voor de verkiezing van het mooiste Nederlandse hockeyshirt ooit. Onder de inzendingen, waarover de jury zich deze week buigt, bevindt zich een shirt van Soest, dat vorig jaar bij de presentatie ervan een hoop stof deed opwaaien.

In onze mailbox kwam afgelopen week een inzending binnen met een begeleidende tekst die vanaf de eerste zin de nieuwsgierigheid aanwakkerde: ‘Dit shirt zal niet gekozen worden tot het mooiste hockeyshirt ooit, maar het is wel het meest besproken hockeyshirt ooit.’

Het shirt dat Soest vorig jaar presenteerde.

Geen mouwen

Het verhaal erachter begon vorig jaar ergens in maart. Op de website van Soest werd met veel bombarie het nieuwe thuisshirt van het seizoen 2019/2020 gepresenteerd. Een wit shirt met gele en groene accenten – en het belangrijkste: zonder mouwen. Op de website werd gesproken van ‘een stoer, onderscheidend shirt met Australische invloeden, zonder de identiteit van de club te verloochenen.’

‘Nou, dat hebben we geweten’, zegt Carl Weenink, die zich namens de club met het ontwerp bemoeide. ‘Van de tientallen reacties die we ontvingen, waren er slechts enkele positief. De rest was negatief. Er stak een storm van protest op.’

‘Het zien van okselhaar werd als grootste bezwaar genoemd. Zowel door mannen als door vrouwen. Vooral bij de veterinnnen maakte dit het nodige los. Anderen wezen ons erop dat hockeyen in de winter in dit shirt behoorlijk koud kan zijn. Bovendien nam een groot deel van de leden het op voor het klassieke boordje, dat volgens hen in het DNA van de hockeywereld is verankerd en niet mag verdwijnen.’

Enige tijd later presenteerde Soest het nieuwe uittenue. Deze keer klonk er geen enkel vorm van protest. Wie hier het betreffende shirt aanschouwt , begrijpt meteen waarom.

Het bericht Het shirt van Soest zorgde voor opschudding verscheen eerst op Hockey.nl .

Vreugde bij hockeyclubs na versoepelingen: ‘Einde van de kofferbak borrels’

Thu, 25 Jun 2020 15:00:00 GMT

De hele hockeywereld slaakte een zucht van opluchting, na de aangekondigde versoepeling van de regels , vanaf 1 juli. De bar kan open, en echte partijtjes en wedstrijden kunnen eindelijk weer gespeeld worden. ‘Ik ben zo blij. Hockeyen zonder echt te hockeyen, ik vond het maar niks’, zegt Pinoké-voorzitter Astrid Ventevogel.

‘Er gaan geruchten dat er door heel veel teams de hele zomer doorgehockeyd gaat worden. Juist teams als Heren 11 en Dames 15 willen nu eerder beginnen dan normaal. Wij gaan het zomeravond hockey uitbreiden, de inloop trainingen, naar weekenden en extra wedstrijden. Iedereen heeft zin om te blijven spelen’, aldus Ventevogel, die denkt dat veel teams ook veel eerder dan normaal aan de voorbereiding op het nieuwe seizoen beginnen.

Ook de ‘kofferbak borrels’ zijn nu verleden tijd. Hockeyers van Pinoké organiseerden die na hun eigen training, op de parkeerplaats, om toch nog samen een drankje te kunnen doen. Straks mogen de teams weer met elkaar, binnen of buiten, genieten van een drankje na de training of wedstrijd. Overigens betekent dit niet dat de horeca-omzet nu opeens weer enorm toe gaat nemen. Publiek zal voorlopig afstand moeten houden en Ventevogel verwacht ook de eerste helft van het seizoen absoluut nog geen Thé Dansants.

‘Wij hebben toch een strop van zo’n honderdduizend euro marge. Een klap geld die we kwijt zijn en nooit meer terug zien. Gelukkig zitten we wel helemaal vol als club qua leden. Dat is op de lange termijn goud waard. Maar net als iedere hockeyclub hebben we nu een financieel gat.’

Jonas de Geus op het WK hockey in India, tegen Duitsland. Foto: FIH

Oranje kan weer partijtjes doen

Voor de Oranje Heren en Oranje Dames, de vlaggenschepen van het Nederlandse hockey, betekent de versoepeling dat ze vanaf komende woensdag weer partijtjes mogen doen op de training. Ook de frequentie van de trainingen gaat door de versoepeling omhoog.

‘Wij hadden een programma van 15 juni tot 15 juli gekregen. Daarin stond al dat als er vanaf 1 juli een versoepeling was, wij zouden beginnen met dubbeltrainingen, in plaats van een enkele training’, verklaart international Jonas de Geus. ‘Op trainingen hadden we het er al veel over, met elkaar. Ik had het wel gevolgd en hoopte op deze maatregelen. In andere landen werd er ook weer gesport. Dan denk je van: waarom wij nog niet? Natuurlijk, de trainers waren creatief met de oefeningen en anderhalve meter afstand houden. Maar het is mooi geweest. De anderhalve meter was op zich voor een tijdje prima, maar het kan niet tippen aan een echte training.’

Het bericht Vreugde bij hockeyclubs na versoepelingen: ‘Einde van de kofferbak borrels’ verscheen eerst op Hockey.nl .

HC Feijenoord: ‘Hockeysport op goede weg, maar racisme is er nog’

Tue, 09 Jun 2020 16:00:00 GMT

Na de dood van George Floyd in Amerika woedt wereldwijd de discussie over racisme. Ook in Nederland lopen de emoties hoog op. Dat werpt de vraag op: hoe zit het in hockeywereld? In een serie artikelen gaat hockey.nl op zoek naar dat antwoord. We beginnen bij HC Feijenoord. ‘Het is geen wekelijks thema. We hebben er met name indirect mee te maken’, zegt Paul Veldhuijzen, oprichter en clubmanager van de meest multiculturele hockeyclub van Nederland.

De Rotterdamse vereniging werd in 2010 opgericht om de hockeysport laagdrempeliger te maken voor alle lagen uit de samenleving in Rotterdam-Zuid. Bij HC Feijenoord hebben veel kinderen en ouders een migratie-achtergrond, waardoor het ledenbestand kleurrijker en meer divers is dan bij de gemiddelde hockeyclub.

Terloopse opmerkingen

Veldhuijzen draait er niet om heen dat de leden van HC Feijenoord worden geconfronteerd met discriminatie en racisme. ‘Het zijn vaak de opmerkingen die terloops worden gemaakt’, begint Veldhuijzen. ‘Toen de club net was opgericht, werd verbaasd gereageerd als een compleet gekleurd team van ons bij een tegenstander op bezoek ging. Wat komen jullie hier doen?, werd gevraagd.’

Bij HC Feijenoord hebben veel kinderen en ouders een migratie-achtergrond waardoor het ledenbestand kleurrijker en meer divers is dan de gemiddelde hockeyclub. Foto: Willem Vernes

Veldhuijzen heeft ook een recent voorbeeld. Van een Nederlandse moeder wier half-Antilliaanse dochter bij HC Feijenoord speelt. ‘Ze stond na een wedstrijd in het clubhuis toen een andere moeder zei: die zwartjes kunnen best hockeyen . Toen ze mij dit verhaal vertelde, zei ze: Paul, normaal gesproken ben ik niet op mijn mondje gevallen, maar ik kon op dat moment niets zeggen.’

Onwetendheid

Die reacties hebben veel te maken met onwetendheid, concludeert Veldhuijzen. ‘Wat dat betreft valt er nog een wereld te winnen. Waarom zou een gekleurde speler niet kunnen hockeyen? Toen wij begonnen als club was de hockeywereld er nog niet echt klaar voor. We zien nu wel dat het beter gaat.’

De gevallen van racisme komen dan wel minder voor dan voorheen, het probleem is er nog steeds, constateert Veldhuijzen. Zo ziet hij dat er bij een hak op de stick toch iets feller wordt gereageerd als een gekleurde speler de overtreding begaat dan een ‘blonde paardenstaart’, zoals Veldhuijzen dat omschrijft.

‘Je kan zeggen dat het meevalt met racisme, maar het mag gewoon niet. Het moet helemaal niet uitmaken welk ras je bent, welke religie je aanhangt of welke geaardheid je hebt. We accepteren elkaar als mensen en daarin maken we geen verschil.’

HC Feijenoord werd in 2010 opgericht om de hockeysport laagdrempeliger te maken voor alle lagen uit de samenleving in Rotterdam-Zuid. Foto: Willem Vernes

Ook binnen de lijnen worden opmerkingen gemaakt. Maar of je dat kunt betitelen als racisme, betwijfelt Veldhuijzen. ‘Iemand met rood haar wordt ook ginger of penenkop genoemd. Er zijn activisten die zeggen: dit mag niet en moet verdwijnen. Ik denk dat het er ook om gaat in welke context zoiets wordt gezegd.’

Veldhuijzen haalt een voorbeeld aan uit de tijd dat hij zelf nog coachte. ‘Een Marokkaans meisje kwam een keer in de pauze naar mij toe. Ze zei: Paul, dat ene meisje discrimineert mij.
Ik antwoordde: Wat heeft ze gezegd?
Vieze Turk.
Nou, dan zeg jij: vieze Hollander.
Nee Paul, ik ben geen Turk, maar Marokkaan.

Kortom, ze was meer beledigd dat ze werd uitgemaakt voor Turk dan het feit dat ze werd uitgescholden.’

Op de goede weg

Door de multiculturele achtergrond blijft HC Feijenoord scherp op discriminatie en racisme. ‘We hebben een sensor aanstaan. Als het zich voordoet, acteren we meteen. We accepteren discriminatie op geen enkele wijze. De hockeysport is op de goede weg. Als we het met elkaar doen, kunnen we het oplossen. Daarbij kan diversiteit binnen de clubs een oplossing bieden. Wij moeten zorgen voor het goede voorbeeld.’

Het bericht HC Feijenoord: ‘Hockeysport op goede weg, maar racisme is er nog’ verscheen eerst op Hockey.nl .

Groen licht fusie Delta Venlo betekent promotie Doetinchem en PW

Fri, 29 May 2020 19:40:00 GMT

Het Nederlandse hockey is een nieuwe fusieclub rijker: Delta Venlo is met ingang van het nieuwe seizoen nog de enige hockeyclub van Venlo. Blerick, Venlo en Tegelen houden na dit seizoen op te bestaan, nadat de leden van die clubs vrijdagavond massaal hebben ingestemd met de fusie. De blijdschap daarover was niet alleen groot bij de leden van de Venlose clubs, maar ook bij Doetinchem H1, PW D1, Graspiepers H1, Liberty H1 en Venray H1. Deze clubs promoveren door de vrij gekomen plekken namelijk alsnog.

De eerste teams van Delta Venlo hockeyen komend seizoen beide in de Eerste Klasse. Zijn nemen de plaatsen in van Venlo, dat van de drie clubs de hoogst spelende teams heeft. Door de fusie verdwijnen de vier standaardteams van Blerick en Tegelen uit de competities. Daarvan worden drie plekken van onderaf ingevuld, omdat Tegelen Dames 1 in de vierde en laagste klasse speelt.

De vrijgekomen plekken zijn opgevuld met de gemiddeld best presterende teams uit de voortijdig beëindigde competitie. Net zoals dat eerder in de week onder meer al gold voor Oss D1 dat profiteerde van de vrijwillige degradatie van Weert D1. De KNHB kon daardoor vrijdagavond Doetinchem H1, PW D1, Graspiepers H1, Liberty H1 en Venray D1 informeren dat het jawoord van de leden van de Venlose hockeyclubs voor hen promotie betekent .

Venray Dames 1 promoveert naar de derde klasse.

Trots

Instemming van de leden had Jeroen Bakkers, de voorzitter van de kersverse nieuwe hockeyclub, van tevoren wel verwacht. Maar de preses was na afloop toch trots op de massale steun van de leden, die via separate online algemene vergaderingen hun stem konden uitbrengen. ‘Er hebben in totaal bij de drie verenigingen slechts zeven leden tegen gestemd. Die massale steun doet ons goed. Daar hebben we de afgelopen periode ook heel hard voor gewerkt. Het is een beloning voor al die vrijwilligers die zich hebben ingezet. Ik heb inmiddels tientallen berichten met felicitaties gekregen. Het wordt een mooie avond’, zo sprak de voorzitter van Delta Venlo.

Bakkers was een van de voortrekkers van het fusieproces van Delta Venlo dat al met al ruim 2,5 jaar in beslag heeft genomen. De drie clubs en de gemeente startten destijds voortvarend, maar moesten onderweg tal van struikelblokken slechten. Een paar weken geleden leek er nog een bom onder het hele fusieplan te liggen , nadat de gemeente plots minder geld beschikbaar stelde en de aanleg van een zesde veld op de lange baan werd geschoven. Dat weerhield de leden er niet van in te stemmen met de fusie.

Delta Venlo neemt vanaf september deel aan de competitie. De club speelt op zondag alle wedstrijden op sportpark Vrijenbroek, voorheen het onderkomen van Tegelen, en moet voor jeugdwedstrijden en trainingen in ieder geval het eerste jaar deels uitwijken naar het terrein van Blerick.

Het bericht Groen licht fusie Delta Venlo betekent promotie Doetinchem en PW verscheen eerst op Hockey.nl .